Dzień Ojca to nie tylko data w kalendarzu. To jeden z tych dni, kiedy na chwilę zatrzymujemy się i patrzymy wstecz. Na dzieciństwo, wspomnienia, rozmowy, których nie było, i te, które pamiętamy do dziś.
Ojciec nie zawsze był bohaterem z bajki. Czasem był surowy. Czasem nieobecny. Czasem zagubiony bardziej niż jego własne dziecko. Niektórzy mieli szczęście dorastać przy ojcu, który był przewodnikiem, nauczycielem i przyjacielem. Inni noszą w sobie pustkę po kimś, kto odszedł za wcześnie albo nigdy tak naprawdę nie pojawił się w ich życiu.
A jednak niezależnie od historii, każdy z nas niesie w sobie część swojego ojca.
Dopiero z wiekiem zaczynamy rozumieć rzeczy, których jako dzieci nie potrafiliśmy dostrzec. Widzimy zmęczenie człowieka, który codziennie walczył o utrzymanie rodziny. Widzimy jego błędy, ale też ciężar, jaki niósł. Zaczynamy rozumieć, iż rodzicielstwo nie ma instrukcji obsługi. Że nasi ojcowie również byli kiedyś chłopcami, którzy próbowali odnaleźć się w świecie.
Młodość często każe oceniać. Dorosłość uczy rozumieć.
Dziś wielu z nas chciałoby jeszcze raz usiąść z tatą przy stole. Wypić herbatę. Zapytać o rzeczy, na które kiedyś nie było czasu. Podziękować za naukę jazdy na rowerze, za pierwszą wędkę, za wspólną pracę w ogrodzie, za obecność. A czasem po prostu za to, iż był.
Bo choć nie zawsze to dostrzegaliśmy, ojcowie uczą nas życia. Pokazują, czym jest odpowiedzialność, wytrwałość, honor, odwaga. choćby ich błędy bywają lekcjami, które zostają z nami na całe życie.
Dopiero po latach odkrywamy, jak wielką wartością jest mieć kogoś, od kogo można się uczyć. Kogoś, kto wskazuje drogę, choćby jeżeli sam nie zawsze szedł nią idealnie.
Dzisiaj warto zadzwonić. Przytulić. Odwiedzić. A jeżeli naszego taty już nie ma, warto o nim pomyśleć. Zapalić świeczkę. Uśmiechnąć się do wspomnienia.
Bo wdzięczność nie wymaga idealnych relacji.
Wystarczy pamiętać, iż to właśnie dzięki niemu jesteśmy tutaj.
I może właśnie dziś warto powiedzieć słowa, które zbyt często odkładamy na później:
„Dziękuję, Tato.”
Bo kiedyś może zabraknąć czasu, by je wypowiedzieć.
A miłość, choćby ta niewyrażona przez lata, zawsze zasługuje na to, by w końcu znaleźć swój głos.
