Teściowa do kwadratu – No tego się nie spodziewałem! – zamiast powitania wykrzyknął Eryk, gdy w drzwiach ujrzał niską, żwawą staruszkę w dżinsach, która rozciągnęła cienkie usta w filuternym uśmiechu. Spod zmrużonych powiek błyszczały figlarne oczy. „Babcia Izy, pani Waleria Pietrowna – rozpoznał ją. – Ale jak to, bez zapowiedzi, choćby jednego telefonu…” – Cześć, wnuczku! – uśmiechając się powiedziała, nie wchodząc dalej – Przyjmiesz mnie do domu? – Tak, tak, oczywiście! – speszył się Eryk. Waleria Pietrowna wtoczyła walizkę na kółkach do mieszkania…