Teściowa przyniosła swój „prezent” prosto do naszej sypialni. A miała być taka, jak sobie wymarzyłam: jasne ściany w kolorze porannego nieba, szerokie okno z widokiem na mały park, dębowe łóżko z jasnym zagłówkiem i niska komoda – nic zbędnego. Cisza. Świeże powietrze. Spokój. Nasza przestrzeń – pierwsza prawdziwa po latach wynajmu. Pachniało świeżą farbą, nowym tekstylami i domowym ciepłem. Teściowa przyszła pierwszy raz po remoncie. Obejrzała wszystkie pokoje, oceniła surowym wzrokiem, pochwaliła oszczędnie, pokiwała głową, ale w oczach widziałam niedosyt – jakby brakowało tam jej „śladu”. – Ładnie, jasno – rzuciła w salonie. – Ale brakuje duszy. Jest trochę… bezosobowo. Milczałam, bo wiedziałam, iż „dusza” według niej to ciężkie meble, dywany i dużo bibelotów – dokładnie to, od czego świadomie uciekliśmy. Tydzień później wróciła… z wielką paczką Zaledwie po siedmiu dniach teściowa pojawiła się znów. W rękach trzymała wielki pakunek owinięty kocem. Twarz promieniała, jakby miała ogłosić wielkie zwycięstwo. – Przyniosłam wam coś niezwykle ważnego – oznajmiła poważnie. – Szczególnie do sypialni. Nad łóżkiem jest pusto, brakuje zakończenia! Otworzyła pakunek… i zobaczyłam ogromny portret w masywnej, pozłacanej ramie. Na nim: ona z młodszych lat, jej syn jako nastolatek oraz świętej pamięci ojciec mojego męża. Ciężki obraz, ciężka rama, ciężka atmosfera. Spojrzenia z portretu zdawały się śledzić pokój. – Na błogosławieństwo – powiedziała. – Nad małżeńskim łóżkiem powinien być obraz rodziny. Ma chronić i przypominać o korzeniach. Zamarłam. Spojrzałam na męża, on zdezorientowany uśmiechał się, oglądając swoją dawną twarz. – Mamo… dziękujemy, ale to naprawdę duże… no i styl nie do końca nasz – próbował delikatnie. – Jaki styl?! – ucięła ostro. – To rodzina! Rodziny się nie dyskutuje! Mąż zamilkł. Spojrzał na mnie – w moich oczach była prośba. Spojrzał na matkę – w jej oczach była rozkazująca stanowczość. I, jak zawsze, wybrał milczenie. – Kochanie… mama chciała dobrze. Powieśmy ją. Jak się nie spodoba, potem zdejmiemy. Tylko iż „potem” nigdy nie nadeszło Portret zawisł nad naszym łóżkiem. I został tam. Teściowa przychodziła w odwiedziny i najpierw zaglądała do sypialni, zadowolona kiwała głową. – O! Teraz jest naprawdę po rodzinnemu. Mąż gwałtownie przywykł, bo człowiek przyzwyczaja się do wszystkiego. Przestał go zauważać. Dla mnie to nie był tylko obraz. Był znakiem. Przekazem. Przypomnieniem, iż choćby sypialnia nie jest naprawdę „nasza”. Każdego ranka pierwsze, co widziałam, to ten portret. Kropla, która przelała czarę Podczas rodzinnej kolacji z okazji urodzin teściowej znowu zaczęła mówić o „prawdziwych wartościach rodzinnych”. I, przy wszystkich, stwierdziła: – Cieszę się, iż mój syn i synowa mają dom. I ja się do tego przyczyniłam – wniosłam coś od siebie. Zawiesili rodzinny portret w sypialni. Tak trzeba! By nie zapomnieć, co ważne! Wszyscy kiwali głowami, uśmiechali się. Mój mąż też pokiwał głową. I to skinienie powiedziało mi wszystko. Zrozumiałam, iż jeżeli czekam, aż on postawi granicę – nie doczekam się. Woli święty spokój. choćby jeżeli ceną jest moje własne miejsce. Następnego dnia postanowiłam działać Mam przyjaciółkę – fotografkę ze ślubu. Było jedno zdjęcie – prawie przypadkowe, bardzo wymowne: ja z mężem się obejmujemy i całujemy, a w tle, na skraju kadru, stoi teściowa, jakby próbowała się „wcisnąć”, ale pozostaje na uboczu. Zaniosłam zdjęcie do fotografa. Kazałam zrobić w takim samym rozmiarze jak portret. W tej samej ramie – masywnej, pozłacanej, demonstracyjnej. Kiedy przyszła… oddałam jej gest Przy następnym spotkaniu, gdy wygłaszała w salonie swoje uwagi, przerwałam jej najgrzeczniej jak się dało: – Mamusiu, ja też przygotowałam dla pani prezent. W podziękowaniu za troskę i udział w naszym domu. Wyciągnęłam pakunek i postawiłam przed nią. – Co to takiego? – spytała podejrzliwie. – Proszę otworzyć, zaraz się dowie. Rozwinęła koc… i zobaczyła ogromną ślubną fotografię. Ja i mój mąż na przodzie, szczęśliwi, a ona – z boku, ledwo w kadrze. Pod zdjęciem napis: „Z miłością, 12 lipca” Zapadła cisza. Teściowa pobladła, potem się zarumieniła. – Co to ma być?! – wykrztusiła. – Moje ulubione ślubne zdjęcie – odpowiedziałam spokojnie. – Skoro portrety są ważne i państwa portret przypomina nam o rodzinie, ten będzie stał u pani, żeby przypominał o naszej rodzinie. Że syn ma własne. Wtedy postawiłam wybór Powiedziała, iż nie chce tego zdjęcia u siebie. Skinęłam głową: – Rozumiem. To powinno być sprawiedliwe – skoro nie pasuje do pana domu, to i portret nie pasuje do naszej sypialni. Weszłam do sypialni, weszłam na stołek i zdjęłam portret ze ściany. Zwróciłam się do niej: – Wybór należy do pani. Albo oba portrety zostają, albo oba zdejmujemy. Nie mogą być różne zasady dla tych samych granic. Teściowa milczała parę chwil. Potem powiedziała cicho przez zęby: – Dobrze… zdejmij go. Podałam portret mężowi: – Pomóż mamie schować do piwnicy. Finał Następnego poranka ściana nad łóżkiem świeciła pustką. I po raz pierwszy od dawna sypialnia znów była „nasza”. Czasem sprawiedliwość nie rodzi się z awantury. Czasem wystarczy pokazać komuś jego własne działania… tylko „z drugiej strony”. A Wy? Jak postąpilibyście na miejscu tej kobiety? Cierpielibyście „prezent” i wtrącenia teściowej dla spokoju… czy postawilibyście granicę od razu – choćby za cenę konfliktu? Kto Waszym zdaniem ma rację – synowa czy teściowa? I – czy mąż powinien stanąć w obronie żony w takiej sytuacji?

newskey24.com 1 tydzień temu

Teściowa przyniosła prezent prosto do naszej sypialni.

Sypialnia wyglądała dokładnie tak, jak sobie wymarzyłam. Jasne ściany w kolorze porannego nieba, szerokie okno z widokiem na maleńki park, łóżko z jasnego dębu i niewielka komoda. Żadnych zbędnych ozdób. Cisza. Powietrze. Spokój. Nasza przestrzeń pierwsza prawdziwie własna po latach wynajmu. Pachniało świeżą farbą, nową pościelą i cichą radością.

Teściowa przyszła pierwszy raz po remoncie i ruszyła w obchód surowym wzrokiem przejechała po każdej ścianie. Pochwaliła oszczędnie, pokiwała głową z uznaniem, a w oczach pojawiło się jednak coś innego. Niedosyt. Miało się wrażenie, iż brakuje jej jej śladu.

Ładnie, jasno rzuciła w salonie. Ale czemu tu tak jakoś pusto? Brakuje duszy. Wszystko takie bez wyrazu.

Milczałam. Doskonale wiedziałam, iż dusza według niej to ciężkie meble, dywany i produkujące kurz bibeloty. Czyli dokładnie to, od czego przez tyle lat konsekwentnie uciekałam.

Tydzień później pojawiła się ponownie z wielkim pakunkiem

Minęło tylko siedem dni. Tym razem zjawiła się, trzymając w objęciach gigantyczny pakunek owinięty kocem. Mina jak u zdobywcy tryumf zamiast powitania.

Przyniosłam wam coś bardzo ważnego ogłosiła teatralnie. Szczególnie do sypialni. Nad łóżkiem jest pusto! Brakuje domknięcia!

Rozwinęła pakunek i ujrzałam wielki portret w bogato pozłacanej ramie. Na obrazie: ona sprzed lat, jej syn jako nastolatek i nieżyjący już mój teść. Obraz ciężki, rama cięższa, atmosfera najcięższa. Z płótna patrzyli, jakby mieli pilnować ładu w sypialni przez całą wieczność.

Dla błogosławieństwa oświadczyła. Nad ślubnym łóżkiem musi wisieć rodzinny wizerunek. Daje opiekę. Przypomina korzenie.

W środku aż mnie ścisnęło. Spojrzałam na męża. On z lekko wymuszonym uśmiechem wpatrywał się w swoje własne dawne odbicie.

Mamo dziękujemy, ale to dość wielkie i taki styl trochę nie nasz próbował bąknąć.

Jaki styl?! przerwała mu ostro. To rodzina! O rodzinie się nie dyskutuje!

Mój mąż spochmurniał. Spojrzał na mnie w moich oczach apel. Potem na matkę w jej oczach rozkaz. Jak zwykle, wybrał święty spokój.

Kochanie mama chciała dobrze. Zawieśmy go. Jak się nie przyjmie, potem zdejm iemy

Tyle iż potem nigdy nie nadeszło

Portret zawisł nad łóżkiem. I osiadł tam na dobre.

Przy każdej wizycie teściowa zaglądała najpierw do sypialni, kiwała z zadowoleniem.

No, teraz to mamy wnętrze z charakterem!

Mój mąż gwałtownie się przyzwyczaił. Zresztą człowiek do wszystkiego się przyzwyczaja. Przestał go zupełnie zauważać.

Dla mnie to jednak nie był zwykły obraz.

To był komunikat. Znak. Przypomnienie, iż choćby nasza sypialnia do końca nie jest nasza. Każdego poranka pierwszym widokiem był ten portret.

Kropka nad i

Na rodzinnej kolacji z okazji urodzin teściowej nie wytrzymała i znów zaczęła prawić o prawdziwych, polskich wartościach. Na głos, przy stole, powiedziała:

Cieszę się, iż mój syn z żoną mają własny kąt. Ale i ja pomogłam! Dodałam coś od siebie powiesili rodzinny portret w sypialni, jak trzeba! By pamiętać, co jest najważniejsze!

Wszyscy przytakiwali, uśmiechali się. Mój mąż także. To przytaknięcie powiedziało mi wszystko.

Zrozumiałam, iż próżno czekać, aż on postawi granicę. Woli pokój za wszelką cenę, choćby kosztem mojego poczucia własnej przestrzeni.

Następnego dnia postanowiłam działać

Mam przyjaciółkę fotografkę, która robiła nam zdjęcia na weselu. Miała jedno takie ujęcie zupełnie przypadkowe, a bardzo wymowne: my z mężem się przytulamy i całujemy, a w tle (nie do końca w kadrze) stoi teściowa.

Wyglądało to tak, jakby próbowała się wcisnąć do zdjęcia, ale jej się nie udało została trochę z boku.

Zamówiłam odbitkę w identycznym rozmiarze, co portret.

I w identycznej ramie wielkiej, pozłacanej, prezentacyjnej.

Kiedy przyszła w odwiedziny oddałam jej gest

Przy kolejnej wizycie, gdy zaczęła referować o tym, co powinno być w domu, przerwałam jej najbardziej uprzejmym tonem:

Mamusiu, mam dla pani prezent. Wyraz wdzięczności za zaangażowanie w nasze domowe sprawy.

Wyciągnęłam wielki pakunek i wręczyłam jej, nie spuszczając wzroku.

Co to takiego? spytała podejrzliwa.

Proszę otworzyć. Sama pani zobaczy.

Rozwinęła koc i zobaczyła gigantyczną fotografię z naszego ślubu. My na pierwszym planie, szczęśliwi. Ona na skraju kadru, prawie poza planem. Pod zdjęciem złotymi literkami: Z miłością, 12 lipca.

Zapadła cisza.

Teściowa pobladła, potem przebarwiła się na purpurę.

Co to ma być?! wykrztusiła.

Moje ulubione ślubne zdjęcie odpowiedziałam najspokojniej jak umiałam. Skoro nasz portret rodzinny wisi u nas na pamiątkę, to niech ten wisi u pani na pamiątkę naszej rodziny. Niech przypomina, iż pani syn ma własny dom.

I wtedy postawiłam sprawę jasno

Odparła, iż nie zamierza tego zdjęcia u siebie wieszać.

Kiwnęłam głową.

Rozumiem. To wobec tego zróbmy po równo. jeżeli to zdjęcie nie zdobi pani ściany, to i u nas portret rodzinny jest zbędny.

Weszłam do sypialni, stanęłam na stołku i zdjęłam portret ze ściany.

Podałam go mężowi:

Kochanie, odłóż z mamą portret do schowka.

Finał

Następnego poranka nad łóżkiem znów było pusto.

I pierwszy raz od dawna sypialnia wyglądała ZNOWU jak nasza.

Czasem sprawiedliwość nie potrzebuje awantur. Czasem wystarczy pokazać komuś jego odbicie w wersji lustrzanej.

A wy jak byście postąpili w mojej sytuacji?
Przetrwalibyście prezent i wtykanie się teściowej dla świętego spokoju
czy postawilibyście granicę natychmiast, choćby ryzykując aferę?
Kto tu naprawdę miał rację synowa czy teściowa?
I czy mąż powinien był zająć stanowisko po stronie żony?

Idź do oryginalnego materiału
  1. Strona główna
  2. Ślub i wesele
  3. Teściowa przyniosła swój „prezent” prosto do naszej sypialni. A miała być taka, jak sobie wymarzyłam: jasne ściany w kolorze porannego nieba, szerokie okno z widokiem na mały park, dębowe łóżko z jasnym zagłówkiem i niska komoda – nic zbędnego. Cisza. Świeże powietrze. Spokój. Nasza przestrzeń – pierwsza prawdziwa po latach wynajmu. Pachniało świeżą farbą, nowym tekstylami i domowym ciepłem. Teściowa przyszła pierwszy raz po remoncie. Obejrzała wszystkie pokoje, oceniła surowym wzrokiem, pochwaliła oszczędnie, pokiwała głową, ale w oczach widziałam niedosyt – jakby brakowało tam jej „śladu”. – Ładnie, jasno – rzuciła w salonie. – Ale brakuje duszy. Jest trochę… bezosobowo. Milczałam, bo wiedziałam, iż „dusza” według niej to ciężkie meble, dywany i dużo bibelotów – dokładnie to, od czego świadomie uciekliśmy. Tydzień później wróciła… z wielką paczką Zaledwie po siedmiu dniach teściowa pojawiła się znów. W rękach trzymała wielki pakunek owinięty kocem. Twarz promieniała, jakby miała ogłosić wielkie zwycięstwo. – Przyniosłam wam coś niezwykle ważnego – oznajmiła poważnie. – Szczególnie do sypialni. Nad łóżkiem jest pusto, brakuje zakończenia! Otworzyła pakunek… i zobaczyłam ogromny portret w masywnej, pozłacanej ramie. Na nim: ona z młodszych lat, jej syn jako nastolatek oraz świętej pamięci ojciec mojego męża. Ciężki obraz, ciężka rama, ciężka atmosfera. Spojrzenia z portretu zdawały się śledzić pokój. – Na błogosławieństwo – powiedziała. – Nad małżeńskim łóżkiem powinien być obraz rodziny. Ma chronić i przypominać o korzeniach. Zamarłam. Spojrzałam na męża, on zdezorientowany uśmiechał się, oglądając swoją dawną twarz. – Mamo… dziękujemy, ale to naprawdę duże… no i styl nie do końca nasz – próbował delikatnie. – Jaki styl?! – ucięła ostro. – To rodzina! Rodziny się nie dyskutuje! Mąż zamilkł. Spojrzał na mnie – w moich oczach była prośba. Spojrzał na matkę – w jej oczach była rozkazująca stanowczość. I, jak zawsze, wybrał milczenie. – Kochanie… mama chciała dobrze. Powieśmy ją. Jak się nie spodoba, potem zdejmiemy. Tylko iż „potem” nigdy nie nadeszło Portret zawisł nad naszym łóżkiem. I został tam. Teściowa przychodziła w odwiedziny i najpierw zaglądała do sypialni, zadowolona kiwała głową. – O! Teraz jest naprawdę po rodzinnemu. Mąż gwałtownie przywykł, bo człowiek przyzwyczaja się do wszystkiego. Przestał go zauważać. Dla mnie to nie był tylko obraz. Był znakiem. Przekazem. Przypomnieniem, iż choćby sypialnia nie jest naprawdę „nasza”. Każdego ranka pierwsze, co widziałam, to ten portret. Kropla, która przelała czarę Podczas rodzinnej kolacji z okazji urodzin teściowej znowu zaczęła mówić o „prawdziwych wartościach rodzinnych”. I, przy wszystkich, stwierdziła: – Cieszę się, iż mój syn i synowa mają dom. I ja się do tego przyczyniłam – wniosłam coś od siebie. Zawiesili rodzinny portret w sypialni. Tak trzeba! By nie zapomnieć, co ważne! Wszyscy kiwali głowami, uśmiechali się. Mój mąż też pokiwał głową. I to skinienie powiedziało mi wszystko. Zrozumiałam, iż jeżeli czekam, aż on postawi granicę – nie doczekam się. Woli święty spokój. choćby jeżeli ceną jest moje własne miejsce. Następnego dnia postanowiłam działać Mam przyjaciółkę – fotografkę ze ślubu. Było jedno zdjęcie – prawie przypadkowe, bardzo wymowne: ja z mężem się obejmujemy i całujemy, a w tle, na skraju kadru, stoi teściowa, jakby próbowała się „wcisnąć”, ale pozostaje na uboczu. Zaniosłam zdjęcie do fotografa. Kazałam zrobić w takim samym rozmiarze jak portret. W tej samej ramie – masywnej, pozłacanej, demonstracyjnej. Kiedy przyszła… oddałam jej gest Przy następnym spotkaniu, gdy wygłaszała w salonie swoje uwagi, przerwałam jej najgrzeczniej jak się dało: – Mamusiu, ja też przygotowałam dla pani prezent. W podziękowaniu za troskę i udział w naszym domu. Wyciągnęłam pakunek i postawiłam przed nią. – Co to takiego? – spytała podejrzliwie. – Proszę otworzyć, zaraz się dowie. Rozwinęła koc… i zobaczyła ogromną ślubną fotografię. Ja i mój mąż na przodzie, szczęśliwi, a ona – z boku, ledwo w kadrze. Pod zdjęciem napis: „Z miłością, 12 lipca” Zapadła cisza. Teściowa pobladła, potem się zarumieniła. – Co to ma być?! – wykrztusiła. – Moje ulubione ślubne zdjęcie – odpowiedziałam spokojnie. – Skoro portrety są ważne i państwa portret przypomina nam o rodzinie, ten będzie stał u pani, żeby przypominał o naszej rodzinie. Że syn ma własne. Wtedy postawiłam wybór Powiedziała, iż nie chce tego zdjęcia u siebie. Skinęłam głową: – Rozumiem. To powinno być sprawiedliwe – skoro nie pasuje do pana domu, to i portret nie pasuje do naszej sypialni. Weszłam do sypialni, weszłam na stołek i zdjęłam portret ze ściany. Zwróciłam się do niej: – Wybór należy do pani. Albo oba portrety zostają, albo oba zdejmujemy. Nie mogą być różne zasady dla tych samych granic. Teściowa milczała parę chwil. Potem powiedziała cicho przez zęby: – Dobrze… zdejmij go. Podałam portret mężowi: – Pomóż mamie schować do piwnicy. Finał Następnego poranka ściana nad łóżkiem świeciła pustką. I po raz pierwszy od dawna sypialnia znów była „nasza”. Czasem sprawiedliwość nie rodzi się z awantury. Czasem wystarczy pokazać komuś jego własne działania… tylko „z drugiej strony”. A Wy? Jak postąpilibyście na miejscu tej kobiety? Cierpielibyście „prezent” i wtrącenia teściowej dla spokoju… czy postawilibyście granicę od razu – choćby za cenę konfliktu? Kto Waszym zdaniem ma rację – synowa czy teściowa? I – czy mąż powinien stanąć w obronie żony w takiej sytuacji?