To, co zobaczyłem z okna kuchni
Marek, poskładałeś już czyste koszule? Widziałam, iż dwie wciąż leżą na kupce po prasowaniu.
Basia, ogarnę to sam, nie martw się tak.
Nie martwię się, tylko pytam. Kiedy wyjeżdżasz?
Po obiedzie. Ze trzy godzina raczej.
Barbara stała przy kuchence i mieszała owsiankę, choć od dawna już nie miała na nią ochoty. Ręce automatycznie robiły swoje, podczas gdy głowa była gdzieś daleko. Z uchylonego okna wpadało wilgotne, kwietniowe powietrze, gdzieś z podwórza słychać było, jak z dachu kapie woda kap, kap, kap i dziś ten dźwięk drażnił ją wyjątkowo mocno.
Na ile wyjeżdżasz?
Jak zwykle. Cztery, pięć dni. Może dłużej, jeżeli rozmowy się przedłużą.
Rozumiem.
Rozlała owsiankę do talerzy. Postawiła przed Markiem jego ulubiony duży kubek, nalała kawy, dolała mleka, nie pytając, bo już od siedmiu lat wiedziała, jak lubi. Dwie łyżki cukru, dużo mleka. Prawie beżowa kawa taka być musiała.
Marek siedział przy stole i patrzył w telefon. Ostatnio zawsze tak zaczynał śniadania. Kiedyś Barbara próbowała rozmawiać, choćby się obrażała, ale potem odpuściła. Uznała, iż taki jest już ten rytuał: poranna kawa z telefonem. Nic się nie poradzi.
Marek, odezwała się, siadając naprzeciw. Teraz znowu wyjeżdżasz. Chciałam z tobą pogadać o jednej sprawie.
Tak? podniósł wzrok, ale telefonu nie odłożył.
Umówiłam się na wizytę. Do doktor Marty Wysockiej. No, wiesz, ginekolożka, mówiłam ci o niej. Chcę jeszcze raz wszystko omówić. Chodzi o dziecko.
Marek położył telefon ekranem w dół. Zły znak zawsze tak robił, gdy temat mu nie odpowiadał.
Basia. Przecież już sto razy o tym gadaliśmy.
Wiem. Ale chcę jeszcze raz.
I po co jeszcze raz? Wiesz przecież, ile masz lat? Nie mówię tego źle, dobrze wyglądasz, ale…
Mam pięćdziesiąt dwa. To nie wyrok.
Basia, powiedział to miękko, ale zdecydowanie, takim tonem, jakim mówi się do dziecka, gdy chce się zakończyć niechcianą rozmowę.
Dobrze, odpowiedziała. Dobrze…
Zabrała się za owsiankę. Była już letnia, prawie bez smaku, ale jadła. Za oknem dalej kapało. Marek znowu sięgnął po telefon.
Po śniadaniu podziękował, poszedł do pokoju się spakować. Barbara zmywała naczynia, myśląc o tym, jak przez siedem lat powracała do tej rozmowy o dziecku może z dwadzieścia razy. Odpowiedź zawsze była ta sama różnie ujęta, ale sens pozostawał: Poczekajmy, trzeba się ustabilizować, Nie teraz, w pracy mam urwanie głowy, Nie jesteś już najmłodsza, pomyśl o zdrowiu. Siedem lat. Wyszła za mąż mając 45, wydawało się, iż jeszcze zdąży. Że Marek, spokojny, czuły, odpowiedzialny, w końcu też będzie chciał. Trzeba tylko poczekać.
Wytarła ręce w ręcznik z haftowanymi kogutami wisiał na piekarniku już trzeci rok, pomyślała, iż trzeba kupić nowy. Ten już wyblakł.
Marek wyszedł do przedpokoju z niedużą torbą podróżną.
Już prawie jestem gotów. Nie widziałaś mojego szarego swetra?
W szafie, druga półka od prawej.
A, racja. Otworzył szafę, zagrzechotały wieszaki. Mam!
Ubrał się, zapiął kurtkę. Pomogła mu poprawić kołnierz, jak zawsze. Cmoknął ją w policzek.
No to pa. Zadzwonię wieczorem.
Dobrze. Jedź ostrożnie.
Zawsze.
Drzwi się zamknęły. Barbara została sama w przedpokoju. Słyszała, jak szumi winda, jak trzasnęły drzwi klatki na dole. Potem cicho.
Wróciła do kuchni, dolała sobie kawy, podeszła do okna. To nie było okno na podwórko, ale na boczną ulicę stało tam kilka samochodów, szary volkswagen sąsiada z trzeciego piętra, poobijany fiat, parę innych. Kwietniowe niebo było szare, światło płaskie, bez cieni.
Samochód Marka stał przy sąsiednim bloku.
Barbara aż zamrugała. Spojrzała uważniej. Nie, to nie przewidzenie. Znała tablice rejestracyjne na pamięć. To jego auto. Ale przecież ledwo wyszedł, miał jechać w delegację po co stoi przy innym bloku?
Może do kogoś wstąpił? Ale do kogo? Z sąsiadami ledwo się witają w windzie.
Odstawiła kubek i patrzyła dalej.
Minęło dziesięć minut, samochód stał.
W końcu z klatki sąsiedniego bloku wyszła kobieta. Młoda, nie więcej niż 35 lat. W granatowej kurtce, ciemne włosy spięte w koński ogon. Na rękach niosła małe dziecko może trzy lata, może trochę więcej. W czerwonym kombinezonie, w czapce z pomponem. Kobieta mówiła coś do malucha, tuliła go. Dziecko wyciągało rączki do jej twarzy.
Barbara patrzyła. przez cały czas nie rozumiała. Po prostu patrzyła.
Potem otworzyły się drzwi volkswagena. Wyszedł Marek.
Podszedł do kobiety. Przejął dziecko z jej rąk, uniósł wysoko, mały zaśmiał się przez szybę śmiechu nie było słychać, ale widać było szeroko odrzuconą w tył głowę. Marek przytulił go do siebie, otarł policzkiem o wełnianą czapkę, potem postawił z powrotem. Coś powiedział kobiecie. Odpowiedziała. Wziął ją za rękę i przyłożył do ust.
Ucałował jej dłoń.
Barbara stała w oknie i czuła, iż w środku coś powoli, bardzo powoli się opuszcza. Nie spada raczej zsuwa się jak rzeczy z górnej półki w szafie, jedna po drugiej. Cicho, bez huku.
Nie odchodziła od okna. Patrzyła, jak Marek znów przytula dziecko, jak kobieta poprawia maluchowi czapkę. Pożegnali się. Marek wsiadł do auta i odjechał.
Kobieta z dzieckiem jeszcze chwilę stali na chodniku, patrząc za samochodem. Potem dziecko pociągnęło ją w swoją stronę i poszli razem, matka trzymała malucha za rękę.
Barbara w końcu odeszła od okna. Usiadła na taborecie. Popatrzyła na swoje dłonie spoczywające na kolanach zwyczajne ręce, trochę zmęczone, z obrączką na serdecznym palcu.
Pomyślała, iż kawa w kubku już zupełnie wystygła.
Wstała, wylała kawę do zlewu i puściła gorącą wodę.
Musiała pomyśleć. Ale najpierw musiała coś zrobić z tym dziwnym, ciężkim uczuciem zjeżdżającej szafki w środku bo wiedziała, iż jeżeli da sobie upust, jeżeli usiądzie i się rozpłacze, albo zadzwoni do Marka już teraz, to będzie źle. Nie dlatego, iż nie wolno płakać dlatego, iż jeszcze nie wiedziała wszystkiego. Coś zobaczyła, ale jeszcze nie wszystko.
Chociaż, jeżeli szczerze już wiedziała. Wszystko.
Włożyła niebieski płaszcz z wieszaka w korytarzu, zabrała klucze i torebkę i wyszła z mieszkania. Potrzebowała powietrza. Musiała po prostu iść, póki nogi niosły.
Było wilgotno. Asfalt błyszczał po deszczu, kałuże odbijały szare niebo. Barbara szła chodnikiem nie patrząc, dokąd. Mijała sklep spożywczy z jaskrawym szyldem, fryzjera, aptekę. Przed apteką staruszka karmiła z ręki malutkiego kundelka, piesek delikatnie brał smakołyki.
Siedem lat.
O tym właśnie myślała Barbara idąc. Siedem lat była obok człowieka i nie wiedziała. Albo nie chciała wiedzieć? Szczere pytanie: były znaki? Sygnały, które zauważała, ale zbywała?
Delegacje. Często, prawie co miesiąc. Zawsze wierzyła, iż naprawdę pracuje miał taką pracę, logistyka, spotkania, wyjazdy. Nigdy nie wpadła na podejrzenia.
Telefon, który zawsze trzymał przy sobie uznała, iż taki nawyk.
Rozmowy o dziecku, które zawsze łagodnie, uprzejmie, ale stanowczo ucinał myślała, iż to przez wiek, zmęczenie, brak chęci do nowych obowiązków. Myślała, iż go zrozumie, poczeka.
A on już miał dziecko.
Malucha, trzy lata. Czyli wszystko zaczęło się jakieś cztery lata temu. Wtedy byli małżeństwem od trzech lat.
Barbara przysiadła na ławce pod jeszcze gołymi lipami, pączki na gałęziach już napęczniały. Wyjęła z torebki telefon, potrzymała w dłoni, schowała.
Co zrobi, gdy Marek wróci? Za czterypięć dni, z jakimś drobiazgiem, opowieścią o negocjacjach i zmęczonym wyrazem twarzy. Usiądzie na kanapie, włączy telewizor. Powie: No i co u ciebie?
Co u niej, właśnie.
Siedziała na ławce i patrzyła na gołe gałęzie lip. Pąki już prawie gotowe, lada chwila wybuchną zielenią.
Nie myślała o zdradzie męża, nie o tej kobiecie w granacie i dziecku w czerwonym kombinezonie. Myślała o sobie. O tej Basi, która przez siedem lat czekała. Oszczędzała słowa, była cierpliwa, pewna, iż prawdziwa miłość potrafi czekać.
To ona czekała.
Zrobiło się chłodno. Zapięła płaszcz i wróciła do domu.
W mieszkaniu było cicho. Zawsze było ciszej bez Marka, choć i tak był człowiekiem spokojnym, cichym. Po prostu jego obecność dawała jakiś żywy dźwięk, ciepło. Teraz tego nie było.
Barbara weszła do pokoju. Stała chwilę, rozglądając się. Półka z książkami, jej i parę Marka, jego pantofle przy fotelu, kraciasty koc narzucony na oparcie. Złapała koc miękki, z dobrej wełny, sama mu kupiła na urodziny.
Odstawiła go z powrotem.
Potem poszła do schowka. Na górnej półce stały kartony nierozpakowane od czasu przeprowadzki, jeszcze z czasu, gdy zamieszkali razem. Trzy lata nie ruszane. Przyniosła drabinkę i zdjęła pierwszy karton. Były tam jej rzeczy: książki, dokumenty, pudełko ze starymi zdjęciami.
Wyjęła fotografie, usiadła na podłodze podciągając nogi. Na jednym miała trzydzieści lat, szczupła, roześmiana gdzieś poza kadr. Obok jakaś ekipa, już nie pamięta czyja. Tu rodzice nad morzem, młodzi, szczęśliwi. Tu ona i przyjaciółka Zosia, na ławce w parku, obie śmieją się do rozpuku. Zosi teraz pięćdziesiąt sześć.
Zosia. Trzeba zadzwonić. Później. Teraz nie.
Odłożyła zdjęcia, zamknęła karton. Po cichu zeszła z drabinki, przeszła do łazienki obmyć twarz. Spojrzała w lustro. Zmęczone oczy. Ładna cera zawsze mówiły, iż ładna cera. Pierwsze zmarszczki przy oczach i ustach. Ciemne włosy z siwizną, do ramion. Zwyczajna kobieta w wieku pięćdziesięciu dwóch lat.
Zdrada zostawia ślady powoli. Na początek tylko patrzysz w lustro i uświadamiasz sobie: więc to ty jesteś. Żona okłamywana siedem lat. Kobieta, która chciała dziecka, a mąż już miał swoje.
Wyłączyła wodę, poszła gotować obiad. Trzeba coś robić.
Kolejne cztery dni przeżyła jakby w podwójnej rzeczywistości. Na zewnątrz wszystko było jak zawsze gotowała, sprzątała, wychodziła po zakupy, dzwoniła do mamy. Marek też dzwonił wieczorami, dotrzymując obietnicy. Opowiadał coś o negocjacjach, pytał jak się czuje. Odpowiadała: dobrze, wszystko okej, pogoda się popsuła, kupiłam nowy ręcznik do kuchni. Śmiał się. Też się śmiała, chociaż najbardziej przerażało ją, jak łatwo to przychodziło.
Ale w środku było inaczej.
Myślała. Dokładnie, szczegółowo, jak nigdy. Układała wszystko w głowie, przypominała sobie, porównywała. Tamte wieczory, gdy wracał z delegacji odmieniony czasem milszy, czasem bardziej zamyślony. Zawsze myślała: zmęczony. Teraz wiedziała: wracał od nich.
Myślała o kobiecie z granatowymi włosami. Młoda. Ładna? Zapewne. Pewna siebie, stanowcza taka, która wie, gdzie jest jej miejsce. To miejsce było przy jej mężu.
I dziecko. Chłopczyk, dziewczynka? Nie zauważyła. Mały, czerwony kombinezon. Marek trzymał go wysoko, dziecko śmiało się.
Marek zawsze mówił: Nie bardzo umiem z dziećmi. Wierzyła mu. On nigdy nie trzymał żadnego dziecka przy niej.
Trzeciego dnia zadzwoniła do Zosi.
Zosiu, mogłabyś wpaść?
Pewnie. Co się dzieje? Głos masz jakiś taki…
Po prostu przyjdź. Zaparzę kawy.
Przyszła po godzinie. Mieszkała na sąsiednim osiedlu, wspólna droga do sklepu. Znały się od dwudziestu lat, odkąd pracowały razem w urzędzie. Los rozrzucił je osobno, ale kontakt został.
Zosia zdjęła kurtkę w przedpokoju, popatrzyła na Barbarę.
Basia. Co się stało?
Poczekaj, pójdziemy do kuchni.
Opowiedziała wszystko. Spokojnie, rzeczowo. Zosia słuchała, nie przerywała. Raz tylko ścisnęła jej dłoń. Gdy Barbara umilkła, długo patrzyła na stół.
Jezu, powiedziała w końcu. Jezu…
No właśnie.
Jesteś pewna? Na sto procent?
Zosiu. Siedem lat patrzę na ten samochód i tego człowieka. Jestem pewna.
I co teraz zrobisz?
Myślę.
Może najpierw z nim porozmawiaj? Otwarta rozmowa…?
Porozmawiam. Jak wróci.
Jesteś dzielna. Ale wiesz, iż nie można z tym zostać samemu…
Zosiu, weszła w słowo. Dam radę. Nie proszę cię o litość. Proszę tylko, żebyś była obok. Tak po prostu. Jesteś. Dzięki.
Zosia milczała, potem mocno ją przytuliła tak przytulają tylko stare przyjaciółki.
Jestem. Zadzwoń, gdyby coś. O każdej porze, słyszysz?
Słyszę.
Zosia wyszła, gdy zaczęło się ściemniać. Barbara umyła filiżanki, zgasiła światło w kuchni, przeszła do pokoju. Położyła się na łóżku, nie przebierając się.
Myślała: siedem lat budowała coś, co uznawała za prawdziwe. Może nie idealne, ale prawdziwe. Wspólne poranki z kawą i owsianką. Spokój bez fajerwerków, ale razem. A Marek budował coś innego pięć minut spacerem od ich domu.
Pięć minut spacerem.
Zamknęła oczy. Za oknem cichy wiosenny deszcz, niesmutny.
Wrócił piątego dnia, po południu. Zadzwonił domofonem, choć miał klucze. Otworzyła.
Wróciłem, powiedział i uśmiechnął się domowo, trochę zmęczony. Odstawił torbę, chciał ją objąć.
Poczekaj, powiedziała.
Coś w jej głosie go powstrzymało. Zamarł.
Co się dzieje?
Chodź do pokoju, musimy porozmawiać.
Usiedli. On na kanapie, ona w fotelu, naprzeciw. Pomiędzy nimi ława, a na niej wazonik z papierowymi tulipanami, które kiedyś zrobiła wieczorem dla zabicia czasu.
Marek, powiedziała. W dzień wyjazdu widziałam cię z okna. Stałeś przy sąsiednim bloku. Była kobieta z dzieckiem. Trzymałeś je na rękach.
Patrzył na nią w milczeniu nie było to milczenie zaprzeczania, tylko inne, głębokie.
Marek.
Basia, odezwał się cicho.
Nie chcę scen, weszła mu w słowo. Spokojnie, bardzo spokojnie, choć w środku szumiało jak w przewodach wysokiego napięcia. Nie chcę krzyczeć, płakać ani żądać wyjaśnień. Potrzebuję tylko jednej odpowiedzi. To twoje dziecko?
Długa pauza.
Tak, odpowiedział.
Przytaknęła. To wszystko. Już wiedziała, ale teraz na pewno.
Ile ma lat?
Trzy.
Jesteście razem długo?
Basia, nie musisz…
Pytam.
Spuścił głowę.
Pięć lat.
Pięć lat. Dwa lata przed dzieckiem. Byli małżeństwem od dwóch lat.
Rozumiem, powiedziała. Rozumiem.
Basia, nie chciałem cię skrzywdzić. To nie było zaplanowane, po prostu tak wyszło…
Tak wyszło powtórzyła; bez ironii, po prostu. Pięć lat wychodziło samo.
Wiem, co teraz myślisz.
Wątpię.
Basia, ja…
Marek. Wstała. Nie trzeba. Naprawdę. Nie potrzebuję tłumaczeń. Widziałam wystarczająco. Widziałam, jak trzymasz dziecko. Jak patrzysz na nią.
Mówiąc to była pełna dziwnego, ciężkiego, a zarazem krystalicznie jasnego poczucia jak czyste powietrze po burzy.
Zbieram rzeczy, powiedziała. Najpotrzebniejsze. Po resztę przyjdę potem, uzgodnimy.
Dokąd pójdziesz?
Do mamy. Potem się zobaczy.
Basia, poczekaj. Pogadajmy. Wszystko wyjaśnię.
Już wyjaśniłeś.
Poszła do sypialni. Wyjęła spod łóżka małą walizkę. Spakowała kilka ubrań, dokumenty, kosmetyki, bieliznę, ciepły sweter, książkę z szafki nocnej, zdjęcie rodziców w drewnianej ramce, flakon ulubionych perfum, ładowarkę.
Patrzył z progu.
Porozmawiaj ze mną. Tak nie można.
Jak?
Tak milcząco pakować i odejść.
A jak powinno się?
Nie odpowiedział.
Zamknęła walizkę. Minęła go w korytarzu, ubrała się. Niebieski płaszcz, najwygodniejsze buty. Chwyciła walizkę.
Jeszcze wróciła na sekundę. Przy ławie z papierowymi tulipanami zdjęła obrączkę i położyła koło wazonika. Delikatnie, nie rzuciła.
W przedpokoju odpięła pęk kluczy, zostawiła mieszkanie na szafce.
Basia, wydusił Marek.
Marek, odpowiedziała. Życzę ci wszystkiego dobrego. Poważnie.
I wyszła.
W windzie patrzyła w swoje rozmazane odbicie w metalowych drzwiach, prawie niepoznawalne. Winda brzęczała. Parter, drzwi się otworzyły.
Na dworze było chłodno. Wyszła z walizką na ulicę, przystanęła na chwilę. Ruszyła na przystanek. Musiała jechać do mamy matka mieszkała w innej części miasta, czterdzieści minut autobusem.
Bez awantury. Bez wrzasku. Nie przypuszczała wtedy, iż po wielu miesiącach właśnie to zapamięta jako coś najistotniejszego: iż odeszła cicho. Nie dlatego, iż się pogodziła czy wybaczyła. Po prostu jej wyjście było jej własnym wyborem, nie impulsem ani rewanżem. Jej decyzja. Jej godność nie dla niego, dla siebie.
Na przystanku dął wiatr. Zapięła płaszcz pod samą szyję.
Minął rok.
Miasteczko niemal się nie zmieniło. Te same lipy przy głównej ulicy, tym razem w pełnym listowiu, te same sklepy, ta sama apteka na rogu. Ta sama staruszka od czasu do czasu wyprowadzała pieska. Życie miasteczka toczyło się powoli, i Barbara zrozumiała, iż to wcale nie jest złe.
Wynajęła dwupokojowe mieszkanie na trzecim piętrze, z oknami na ogród. Ogród był własnością starszej pani z dołu, która hodowała tam truskawki i floksy. Barbara polubiła zapach floksów, każdego ranka otwierała okno i po prostu oddychała.
Założyła małą pracownię. Nie od razu, nie w pierwszym miesiącu. Najpierw przyszło zamieszanie, długie godziny rozmów z mamą, telefony do Zosi, parę spotkań z prawnikiem w sprawie rozwodu. Dopiero pod koniec jesieni, kiedy formalności się uspokoiły, przypomniała sobie o papierowych tulipanach.
Zawsze coś robiła rękami szydełkowała, szyła, lepiła z gliny. Kiedyś choćby próbowała wikliny. Zawsze po godzinach, dla siebie, dla siebie. Aż nagle pomyślała: dlaczego nie spróbować na poważnie?
Zadzwoniła do Zosi.
Zosiu, chcę otworzyć pracownię.
Jaką pracownię?
Rękodzieło, dekoracje, ozdoby do domu. Umiesz przecież, mówiłaś nieraz. Znalazłam mały lokal, może dam radę…
Basia, to kosztuje. Wynajem, materiały…
Wiem. Ale mam oszczędności. Zacznę małe. Pokoik dla siebie, żadnych pracowników, tylko ja.
Mówisz serio?
Najbardziej.
Zosia chwilę milczała.
Wiesz co. Wcale się nie dziwię.
Miejsce znalazła szybko. Mały lokal w starej kamienicy w centrum, właściciel oddał nie drogo, byle nie stało puste. Barbara pomalowała ściany na biało, zawiesiła półki, postawiła duży stół, kupiła dobre światło. Nazwała prosto: Pracownia Barbary.
Na początku przychodziły znajome, sąsiadki, mamy koleżanek. Kupowały wianki, makatki, manualnie robione świece, podkładki pod doniczki. Potem ktoś wrzucił zdjęcie na lokalną grupę, potem jeszcze ktoś. Barbara założyła stronę, zaczęły się pojawiać zamówienia. Niedużo w sam raz, by opłacić czynsz. Tak, by bez lęku myśleć o pieniądzach.
Najważniejsze było co innego.
Każdego ranka wiedziała, iż ten dzień należy do niej. Tylko do niej. Ona decydowała, kiedy otworzyć pracownię, co robić, co tworzyć. Proste, ogromne poczucie własności nad swoim czasem nie umiała tego opisać komuś, kto nie rozumiał.
O Marku myślała rzadko. Czasem fatygował się cień: jakiś fason płaszcza, zapach jego tytoniu. Pozwalała sobie to poczuć sekundę, i szła dalej. Bez złości. Bez goryczy. Tylko cicha żałość po czymś, czego nie było dziecku, którego nie zdążyła urodzić, zagubionych latach oczekiwań.
Ale to była żałość cicha, oswojona.
Pod koniec kwietnia, rok później, wracała wieczorem z pracowni. Powietrze gęste, pachniało topolą i deszczem. Miała siatkę z materiałami, myślała nad nowym zamówieniem: młoda kobieta chciała mobil do dziecięcego pokoju z drewna i wełnianych pomponów. Barbara już widziała to oczami wyobraźni.
Przed małą kawiarnią, mijaną niemal co dzień, stał mężczyzna kilka starszy od niej, w dopasowanej kurtce, lekko siwiejący. Spojrzał na nią.
Basia? To naprawdę ty?
Zatrzymała się. Przyjrzała.
Jacek?
Jeju! roześmiał się. Ile to lat? Z dwadzieścia chyba.
Jacek Nowicki. Pracowali razem, zanim życie rozrzuciło ich w różne strony. Młody, rzutki, żywy. Potem kontakt się urwał.
Dwadzieścia albo i więcej odpowiedziała. Co słychać?
Żyję. Wracam tu trzy lata temu, duże miasto mnie zmęczyło. A ty tu na stałe?
Nigdy się stąd nie wyprowadzałam.
No tak. Dokąd się spieszysz? spojrzał w stronę kawiarni. Wejdziemy na kawę?
Siatka z materiałami ciążyła jej w ręku, w domu na dole pewnie pani już podlewała floksy.
Czemu nie zgodziła się.
Usiedli przy oknie. Zamówili kawy: ona capuccino, on czarną. Jacek opowiadał: długo mieszkał w innym mieście, był żonaty, rozwiódł się, potem znów próbował, też nie wyszło. Śmiał się z siebie bez żalu.
A ty? Ty byłaś przecież zamężna, nie?
Byłam. Rozwiedliśmy się.
Dawno?
Rok.
Ciężko było?
Trzymała ciepłą filiżankę z listkami.
Było ciężko przyznała. Ale wiesz, czasem dobrze, iż się coś kończy. Nie, iż dawniej było źle po prostu teraz mam lepiej.
Jesteś inna?
Zamyśliła się.
Chyba nie. Raczej… bardziej sobą.
Jacek przytaknął.
Czym się teraz zajmujesz?
Pracownią. Dekoracje, ozdoby do domu. Własny biznes.
Serio? szczerze się zdziwił. Super. Zawsze to umiałaś pamiętam, na twoim biurku zawsze coś stało.
Pamiętasz?
Pamiętam. Mały wazonik z kolorowych szkiełek…
To była butelka po perfumach roześmiała się. Malowałam ją farbami do szkła.
Racja! Wszyscy pytali, skąd to cudo.
Zapadła cisza, dobra, nie krępująca.
Jesteś zadowolona? zapytał nagle Jacek.
Popatrzyła przez okno już prawie noc, latarnie rzucały ciepłe światło na chodniki. Przechodzili ludzie: z torbą, z dzieckiem, w parze.
To nie to słowo, powiedziała. Zadowolona to jak z dobrego obiadu. A ja mam coś więcej. Trudno mi to opisać.
Spróbuj.
Każdego ranka wstaję, idę do pracowni. Czasem mam zamówienia, czasem tworzę coś dla siebie. Wtedy stoję przy stole, składam rękoma coś z niczego. Rozumiesz? Kiedyś nie było nic, a potem jest coś moje. Sama to robię. Nikt mi tego nie dał i nikt nie może zabrać. To jest… właśnie życie.
Jacek się uśmiechnął.
Tak, powiedział. Masz rację.
Za oknem świeciły latarnie. Z zaplecza kawiarni cicho grała jakaś stara piosenka. Kawa w filiżance była już prawie zimna, ostatni łyk.
Wiesz co, Jacek, chyba pójdę. Późno już, a jutro trzeba wcześnie wstać.
Jasne. Wstał razem z nią, podał siatkę z materiałami. Dobrze było cię zobaczyć.
Dobrze przyznała.
Jak się ta twoja pracownia nazywa?
Pracownia Barbary.
Skromnie zaśmiał się.
Ja taka jestem prostolinijna.
Wcale nie.
Pożegnali się pod kawiarnią. Ona ruszyła w swoją stronę, on w swoją. Nie oglądała się.
W domu było cicho. Floksy w ogrodzie już zamknięte, bez woni, ale i tak otworzyła okno. Kwietniowe powietrze, wilgotne, czyste.
Wstawiła czajnik, rozpakowała siatkę: włóczki w pastelowych kolorach, drewniane patyczki. Rozłożyła wszystko na stole, już układała w głowie pompony, które będą kołysać się przy dziecięcym łóżeczku.
Czajnik zagwizdał.
Zaparzyła herbatę, z kubkiem podeszła do okna. Na podwórku ciemno, drzewa w konturach, jedno okno w bloku po drugiej stronie wciąż rozświetlone, gdzieś daleko przejechał samochód.
Myślała o tym, iż życie po rozwodzie wcale nie okazało się końcem świata. Bez patosu, po prostu fakt. Pięćdziesiąt dwa lata, nowe życie, własna mała pracownia, dwa pokoje, mały ukochany świat. Dla niektórych może niewiele. Ale jej.
Każda filiżanka porannej kawy była jej. Każda decyzja, co dziś robi, gdzie pójdzie, z kim spotka się, a z kim nie. Każdy miękki pomponik z miętowej włóczki.
Za oknem szumiały drzewa cicho, spokojnie, wiosenny wiatr przestawiał młode liście. Gdzieś daleko zaczynało padać.
Barbara objęła dłonią ciepły kubek, patrzyła w ciemność za oknem i myślała: trzeba kupić więcej beżowej włóczki. Kończy się, a zamówień coraz więcej.
Trzeba kupić beżowej włóczki. I może w końcu nowe ręczniki do kuchni poprzednie wyblakły zupełnie.
