Dorota miała trzydzieści cztery lata i prowadziła salon fryzjerski przy ulicy Kilińskiego w Radomiu, dwie przecznice od bazaru. Telefon od matki traktowała jak coś, co można odłożyć na potem – zawsze tak samo, zawsze o tej samej porze, zawsze te same pytania o to, czy jadła obiad i czy zamknęła drzwi na klucz.
Matka, Halina, mieszkała sama od ośmiu lat, odkąd zmarł ojciec. Mieszkanie na Borkach, trzecie piętro bez windy, kaloryfery, które grzały nierówno, i telewizor włączony od rana – żeby, jak mówiła, "było jakieś życie w domu". Dorota dzwoniła raz w tygodniu, czasem rzadziej. Wpadała na świętego dyngusa i na imieniny. Reszta roku mijała w SMS-ach: "Mamo, jestem zawalona, oddzwonię".
We wtorek, dwudziestego pierwszego lipca, Halina zadzwoniła sześć razy między ósmą a dziewiątą rano. Dorota siedziała wtedy nad głową klientki, farba już nałożona, folia zawinięta – nie mogła odejść. Oddzwoniła dopiero po południu, koło szesnastej. Nikt nie odebrał.
Wieczorem zadzwoniła sąsiadka, pani Krystyna z parteru. Powiedziała, iż słyszała hałas rano, coś jakby upadek, a potem długą ciszę. Że pukała, ale nikt nie otworzył. Że w końcu wezwała pogotowie, bo klamka od środka była zablokowana.
Dorota jechała do Radomia z Warszawy sto kilometrów, ręce trzęsły jej się na kierownicy tak, iż dwa razy musiała zjechać na pobocze. W szpitalu na Aleksandrowskiej powiedzieli jej to, co już wiedziała po drodze, tylko nie chciała tego przyjąć na głos: udar, prawdopodobnie koło ósmej rano, kiedy telefon dzwonił po raz pierwszy i nikt go nie odebrał po drugiej stronie linii korytarza w mieszkaniu na Borkach.
Halina nie odzyskała przytomności. Zmarła dwa dni później, w piątek, dwudziestego czwartego lipca, o czwartej nad ranem, sama na sali, bo Dorota akurat zeszła na dół po kawę z automatu – kosztowała cztery złote pięćdziesiąt, wciąż stała nierozpita na parapecie w poczekalni, kiedy pielęgniarka przyszła po nią.
Pogrzeb był w poniedziałek. Ksiądz z parafii świętego Jana mówił o miłości matczynej, o poświęceniu, o kobiecie, która "nigdy nie prosiła o nic dla siebie". Dorota stała przy trumnie w czarnym płaszczu pożyczonym od koleżanki, bo swojego nie miała, i patrzyła na wieniec z goździków, za który zapłaciła trzysta osiemdziesiąt złotych – więcej niż kiedykolwiek dała matce na urodziny.
Po pogrzebie zostało mieszkanie na Borkach. Klucze, które Dorota trzymała teraz w kieszeni płaszcza, bo nie miała siły włożyć ich do torebki razem z resztą rzeczy.
Wróciła tam tydzień później, sama, żeby zacząć porządkować. Telewizor stał wyłączony po raz pierwszy od lat – ktoś, chyba sąsiadka, wyciągnęła wtyczkę z kontaktu tamtego ranka, kiedy przyjechało pogotowie. Na kuchennym stole leżał zeszyt w kratkę, taki szkolny, pięćdziesiąt osiemdziesiąt groszy w kiosku. Halina zapisywała w nim wszystko: kiedy zapłaciła czynsz, kiedy kupiła leki na ciśnienie, kiedy dzwoniła córka.
Dorota otworzyła zeszyt na ostatniej zapisanej stronie. Data: dwudziesty lipca, dzień przed udarem. Pismo drobne, trochę drżące.
"Dziś nie zadzwoniła. Pewnie zajęta. Nie chcę jej męczyć, sama wiem, jak to jest, kiedy człowiek nie ma czasu. Kupiłam jej na urodziny sweter, ten niebieski, co widziałam w witrynie na Żeromskiego. Schowałam go do szafy, żeby nie zapomnieć. Odezwie się, jak będzie mogła."
Sweter rzeczywiście wisiał w szafie, wciąż z metką, sto dwadzieścia dziewięć złotych. Urodziny Doroty były dopiero w listopadzie.
Dorota usiadła na podłodze między szafą a łóżkiem i siedziała tak, aż zaczęło zmierzchać, aż w oknie zapaliły się latarnie na osiedlu, a ona wciąż trzymała ten sweter na kolanach, nie płacząc, tylko wodząc palcem po metce, jakby chciała ją zetrzeć.
Następnego dnia poszła do notariusza przy placu Konstytucji, tego samego, u którego kiedyś matka spisywała testament po śmierci ojca. Załatwiła formalności spadkowe w dwa tygodnie – szybciej, niż mówili, bo nie było innych spadkobierców, nie było sporów, nikt się nie kłócił o nic, bo nie było o co.
Mieszkania nie sprzedała. Zamiast tego zrobiła coś, czego nikt się po niej nie spodziewał, choćby ona sama tydzień wcześniej: zamieniła się z najemcą lokalu obok swojego salonu, wystawiła na sprzedaż swoje mieszkanie na Ochocie w Warszawie i przeprowadziła się na Borki, do matczynego mieszkania, na trzecie piętro bez windy.
Sąsiadce, pani Krystynie, zaniosła wtedy bukiet i powiedziała tylko: "Dziękuję, iż pani wtedy zadzwoniła". Nic więcej. Pani Krystyna kiwnęła głową i zamknęła drzwi, bo akurat gotował się rosół.
Zeszyt w kratkę Dorota trzyma teraz w szufladzie tego samego kuchennego stołu. Nie prowadzi w nim rachunków. Zapisuje tylko jedno zdanie dziennie, czasem dwa – co robiła, gdzie była, czy komuś oddzwoniła. Sweter wisi w szafie na wieszaku, wciąż z metką. Nie nosi go. Nie potrafi go oddać do sklepu, choć paragon wciąż leży w kieszeni, i nie potrafi go założyć.
