Drogi pamiętniku,
Dziś po raz pierwszy znalazłam się w środku wesela, z którego nagle uciekła panna młoda. Gdyby ktoś opowiadał mi o takim zdarzeniu, pewnie byłabym sceptyczna i uznałabym to za jakieś hollywoodzkie patosowe przedstawienie. A jednak życie potrafi wymyślić najbardziej nieprawdopodobne sytuacje trzeba tylko trzymać się mocno linie. Oto, co się wydarzyło.
Nie była to moja uroczystość. Nie zostałam zaproszona, a jedynie moja przyjaciółka Marta wraz ze swoim partnerem Krzysztofem, dalekim krewnym pana młodego, miała przybyć. Dzień przed ślubem Marta trafiła do szpitala, więc Krzysztof musiał jechać sam. Nie podobało mu się to, bo wokół było mnóstwo niezamężnych pann. Zobaczcie, co się stanie, gdy przyjdzie jakaś babcia i wciągnie go w jakieś tarapaty. Albo wyzna, iż jest w ciąży i to ode mnie! wymyślała Marta, kręcąc się w głowie. Krzysztof przysięgał, iż wszystko pójdzie kulturalnie, a ona wtrącała: Nie wierzę nikomu, zwłaszcza mężczyznom! jeżeli odchodzisz, nie wrócisz! i odcięła go od dalszej rozmowy.
Krzysztof wyglądał na przygnębionego; pewnie chciał po prostu uczestniczyć w weselu. Gdy poproszono mnie o pomoc, odrzekłam ostrożnie: Nie, nie pytaj. W głębi jednak zgodziłam się pod żalem w końcu Marta to moja przyjaciółka.
Okazało się, iż pan młody, Janusz, ma 45 lat, jest rozwodnikiem, właścicielem dwóch sklepów, jednej stacji benzynowej i kilku innych drobnych interesów. Nie ma dzieci, oprócz syna z pierwszego małżeństwa, którego adoptował jako własnego. Ten młodzieniec jest typowym daj, kup, podaruj nie utrzymuje zbyt bliskiej więzi z ojcem, choć Janusz wspiera go finansowo, pamiętając o dawnych obietnicach. Pan młoda jest znacznie młodsza niż Janusz, co Marta tylko słabo znała.
Dzień ślubu nadszedł. Krzysztof i ja przyjechaliśmy prosto na Urząd Stanu Cywilnego. Nie braliśmy udziału w żadnych przygotowaniach ani w innych formalnościach. Janusz był mężczyzną o sportowej sylwetce, z wyrazistą wędzidłowatą brodą, orlim nosem i głębokimi niebieskimi oczami wydawał się solidnym, godnym zaufania facetem. Panna młoda, piękna blondynka o długich, czarnych włosach sięgających pasa, przyciągała wzrok, choć jej wyraz twarzy był nieco ponury. Wiek wydawał się jej ok. 25 lat później potwierdziłam, iż mnie nie myliłam.
Ceremonia przebiegała jak należy, ale w ostatniej chwili do wnętrza wpadł jeszcze jeden gość przystojny chłopak z młodzieńczym urokiem, o słodkim spojrzeniu, który złośliwie przyglądał się wszystkim. Oczy panny młodej natychmiast zatrzasnęły się na nieznajomym.
W jednej chwili podeszła do drzwi i, wskazując na wyjście, odwróciła się w stronę tego mężczyzny. Usłyszałam słowa, które zabrzmiały jak z jakiegoś filmu: W życiu przytrafiają się dni, które pozostają w pamięci na zawsze. Gdy tylko usłyszała to słowo, goście wpadli w osłupienie, a matka panny młodej, z krzykiem Święto, stań, dokąd idziesz?, rzuciła się za nią. Sam pan młody, niczym olimpijski spokój, jedynie się uśmiechnął.
Ceremonię przerwano, goście nie wiedzieli, co się dzieje. Matka panny płakała w holu, a przy niej stał mężczyzna, który szepcąc, mówił: Jedzie samochodem. Hańba. Nie odbiera telefonów. Nikt nie rozumiał, co się dzieje, a rodzice panny młodej, Szczepan i Grażyna, przepraszali Jana za zaistniały chaos. W przyjęciu było około pięćdziesiąt osób, niektórzy przyjechali z daleka.
W pewnym momencie podszedł do nas starszy pan w pasiastych spodniach, z brodą i w koszuli w kratę, i zapytał: Gdzie teraz, Aniu? Czy wracamy do pociągu? A może nie pójdziemy już do kawiarni?. Jego żona, wysoka blondynka z falistą fryzurą, westchnęła.
Zaskoczyło mnie, jak pan młody spojrzał na zagubionych gości i rzekł: Panowie, chodźmy do kawiarni! Wszystko jest już zamówione i opłacone. Ruszamy!. Goście ruszyli tam z uśmiechami. Janusz zachowywał się godnie, mimo iż był wyraźnie zasmucony, a pierścionki schował do kieszeni.
Podczas kolacji dowiedziałam się, iż panna młoda, Święta, uciekła z synem Jana. Ich historia wyglądała jak scenariusz serialu: spotkali się, po dwóch tygodniach chłopak ją zostawił i zniknął, a potem Święta poznała Jana, który się w niej zakochał i, pomimo młodego wieku, zaproponował małżeństwo.
Matka Święty, płacząc, wycierała łzy chusteczką, mówiąc: Nie wierzyłam, iż taki poważny, zamożny mężczyzna może naszemu dziecku dać szczęście. Okazało się, iż Święta nie wiedziała, iż przyszły mąż jest ojcem jej byłego kochanka. Czy on to wiedział? Może nie. Zaproszenie wysłał jej ojciec w ostatniej chwili, a on sam rozpoznał w Janie swoją dawną przyjaciółkę.
Krzysztof nie potrafił choćby tańczyć, a już na pewno nie mógł jeść przy tej ceremonii. Cały czas dzwonił do Marty w szpitalu, wyrażając żal, iż nie mógł być przy tak ważnym wydarzeniu. Goście rozmawiali, jedli i pili, szepcząc o panu młodym jako świętej osobie. Janusz był spokojny niczym wąż w trawie, a może po prostu potrafił dobrze ukrywać emocje. Po dwóch godzinach wszyscy zapomnieli o całym zamieszaniu, oprócz jednej starszej ciotki, która obrażona krzyczała, iż Świętę trzeba ukarać za taki występ.
Początkowo planowano wysłać prowadzącego na zewnątrz, ale młody DJ gwałtownie obiecał, iż rozkręci zabawę i będzie imprezować gości. Tak się stało. Po chwili Święta pojawiła się w drzwiach, a jej matka ponownie rzuciła się na nią. Ojciec gwałtownie przybiegł, by ją uspokoić. Narzeczony podbiegł do niej.
Święta uklękła przed Janem, prosząc o wybaczenie za ucieczkę z urzędu. Po kilku godzinach zrozumiała swój błąd i wróciła. Jan nie odrzucił jej, ale wybaczył. Usiedli razem przy głównym stole, a goście w końcu mogli wykrzyczeć swoje o, tak!.
Reszta wesela w końcu poszła zgodnie z planem. Myślę, iż nie postąpiłam najlepiej, nie pytałam Jana Dlaczego?. Zastanawiam się, co go skłoniło do wybaczenia. Może po prostu wierzy w drugą szansę. Każdy zasługuje na szansę, mówił Jan, błędy popełniają wszyscy, ale przebaczenie to najważniejsze.
Oficjalnie Święta i Jan wzięli ślub dwa miesiące później i tego samego dnia złożyli wniosek w Urzędzie Stanu Cywilnego. Ten sam mąż z zamieszania zniknął w nieznanym kierunku podobno Jan dalej wspiera go finansowo, choć to już kolejna historia. Niedawno przywitali na świecie bliźniaczki.
Krzysztof, mąż Marty, podsumowuje tę całą ceremonię: Co było, to było, ale przynajmniej pamięć zostaje. I ma rację. Jedno wiem na pewno takiego wesela nie życzyłabym nikomu.
