Dziś rano znowu zapomniałam telefonu, wybiegając do pracy. Dopiero gdy zamknęłam drzwi klatki schodowej na osiedlu w Warszawie, zorientowałam się, iż nie mam go w torebce. Postanowiłam się wrócić. Wsiadłam do windy i… zatrzymała się nagle na ósmym piętrze! Siedziałam tam, zirytowana, nie mogąc zadzwonić po pomoc, gdy usłyszałam za ścianą głosy.
To był głos mojego męża, Grzegorza. Mówił do jakiejś kobiety od razu poznałam, iż to sąsiadka z czterdziestego mieszkania, Leokadia. Słyszałam ich wyraźnie przez cienką ścianę szybu windy.
Leoś, moja miła, szeptał Grzegorz czułym głosem. Tak bardzo czekam na każde nasze spotkanie.
Jeszcze dziś wieczorem się zobaczymy, odpowiedziała Leokadia. Wpadnij po dziesiątej.
Twój mąż znowu na nocnej zmianie?
Cały ten tydzień pracuje na noce, rzuciła delikatnie. Wychodzi tuż przed dziesiątą, wraca nad ranem. Musimy się pośpieszyć, zaraz wróci.
Dlaczego ta winda tak długo nie jedzie? usłyszałam rozdrażnionego Grzegorza.
Rozmawiali tak może cztery minuty pod drzwiami. Najwidoczniej zorientowali się, iż winda się zepsuła, więc ruszyli schodami w dół. W trakcie rozmowy, Grzegorz dziękował Leokadii za cudowne chwile i euforia spotkań.
Na początku wydawało mi się, iż sobie wymyślam, iż to nie o niego chodzi. Przecież w korytarzu nieraz ktoś rozmawia. Jednak kiedy Leokadia nazwała go imieniem, a zaraz potem wspomniała także o mnie, nie mogłam już udawać, iż to przypadek. Słyszałam wszystko bardzo wyraźnie mój mąż zdradzał mnie z naszą sąsiadką. Z ósmego piętra…
Nie wierzyłam własnym uszom!
Ach, czyli tak to wygląda! pomyślałam. Na ósmym piętrze mieszka twoja „świeżość powietrza”, po którą „wieczorami chodzisz na spacery przed snem”. Dobrze. Teraz już wiem, dokąd idziesz, Grzegorzu. Szykuj się nie zapomnisz tej przechadzki do końca życia.
Wkrótce przyszli pracownicy spółdzielni i otworzyli windę. Siedząc tam, zdążyłam już ułożyć w głowie plan zemsty…
Było tuż przed dziesiątą wieczorem, kiedy Grzegorz, jak zwykle, oznajmił, iż idzie „przewietrzyć się na spacer”.
Waldziu, odezwał się do mnie. Jestem za godzinę.
Ale przecież pada deszcz, zauważyłam.
Deszcz? udawał, iż dopiero teraz słyszy o pogodzie.
Może zostań, wyjdź na balkon, tam też możesz złapać trochę powietrza.
Balkon to nie to samo, muszę pochodzić, ruch to zdrowie. Dla serca. Na balkonie się nie przejdę.
Szkoda mi ciebie. Dzisiaj nie jest twój dzień, Grzegorzu.
Nie wierzę w twoje przesądy, skarbie. Idę i już. Wracam za godzinę, może półtorej.
Wracał po trzydziestu minutach. Bo mąż Leokadii dostał anonimowy telefon, iż jego żona zdradza go z sąsiadem!
Stanęłam w drzwiach, zostawiając tylko łańcuch.
A gdzie parasolka? zapytałam obojętnie, uchylając drzwi. I dlaczego nie masz płaszcza albo butów?
Napadli mnie na ulicy, wyobraź sobie! jęknął Grzegorz. Zabrali wszystko, choćby buty! Wpuść mnie, bo zmarzłem.
Rzeczy spakowałam ci do walizki. Leży przy zsypie. Powiedz Leokadii „dzień dobry” ode mnie.
Której Leokadii?
Z ósmego piętra.
Zatrzasnęłam drzwi i poszłam oglądać serial w telewizji.
Dobrze, iż nasze dzieci już dorosły i wyprowadziły się z domu, pomyślałam z ulgą. Nie muszą oglądać tego wstydu.
Grzegorz pognał do zsypu, znalazł walizkę, przebrał się, a potem wyszedł z bloku.
Chciał zadzwonić po taksówkę, żeby pojechać do swojej mamy, ale gwałtownie się zorientował, iż telefon został u kochanki! Zdecydował się wrócić do mnie, aby pożyczyć komórkę, ale… znowu utknął w windzie, bo akurat wyłączyli prąd w całym budynku! Zresztą, utknął dokładnie na ósmym piętrze, tak jak i ja rano.
Gdy w końcu włączono zasilanie i udało mu się wydostać, ja już byłam w pracy. A Grzegorz choćby nie miał kluczy do mieszkania, bo lokum należało do mnie…
Schodził więc schodami i właśnie na ósmym piętrze natknął się na Leokadię.
Ona również stała z walizką, czekając na windę.
Masz mój telefon? zapytał Grzegorz.
Tak, odparła przerażona Leokadia. I twoje rzeczy też.
No to dobrze…
Potem zjechali razem na parter. Ale każde z nich zamówiło inne taksówki, które rozwiały ich na zupełnie różne końce Warszawy…
