Dziś rano wszystko zaczęło się jak zwykle, jednak los miał dla mnie zupełnie inny scenariusz. Szykowałam się do pracy i gdy schodziłam po schodach w naszej kamienicy w Warszawie, nagle dotarło do mnie, iż zostawiłam w domu telefon. Wszystko byłoby proste, gdyby nie fakt, iż musiałam koniecznie wrócić dziś miałam istotną wideokonferencję i nie mogłam pozwolić sobie na spóźnienie.
Wbiegłam z powrotem na klatkę schodową i wcisnęłam przycisk windy. Na ósmym piętrze nagle winda stanęła z hukiem. Drzwi się nie otwierają, a ja utknęłam. Więc siedziałam w tej windzie i próbowałam opanować nerwy, mając nadzieję, iż ktoś gwałtownie mnie uwolni. I wtedy, przez cienkie drzwi dotarły do mnie głosy rozpoznałam głos mojego męża, Grzegorza! Był tam z jakąś sąsiadką, Grażyną.
Grażynko, moja kochana szeptał jej czułym głosem. Tak bardzo za Tobą tęsknię, nie mogę doczekać się naszego kolejnego spotkania.
Dziś wieczorem się zobaczymy odparła Grażyna. Czekam na ciebie po dziesiątej.
Twój mąż znowu na nocnej zmianie? spytał mój Grzegorz.
Cały tydzień go nie będzie wieczorami rzekła ochoczo Grażyna. Wychodzi przed pół do dziesiątej i wraca dopiero rano. Ale zaraz może wrócić. Musimy się pospieszyć…
Czemu ta winda tak długo nie przyjeżdża? denerwował się Grzegorz.
Przez parę minut stali oboje przy windzie, rozmawiając, nie zdając sobie sprawy, iż ktoś tam w niej utknął. Kiedy w końcu zorientowali się, iż winda się zepsuła, zeszli pieszo na dół. Usłyszałam jeszcze słowa wdzięczności Grzegorza skierowane do Grażyny za chwile szczęścia i wspólnie spędzone czas.
Przez chwilę nie wierzyłam własnym uszom, myśląc nawet, iż to może para innych sąsiadów rozmawia w korytarzu. Ale kiedy usłyszałam wyraźnie zarówno imię mojego męża, jak i swoje, nie mogłam się już łudzić. Mój mąż zdradza mnie z sąsiadką z czterdziestego mieszkania.
Po chwili zjawił się konserwator i w końcu otworzył drzwi windy. Wyszłam, ale już wiedziałam, co zrobię. W mojej głowie układał się plan…
Wieczorem, około dziesiątej, Grzegorz jak co dzień oznajmił, iż idzie “przewietrzyć się na świeżym powietrzu”.
Waluś powiedział wyjdę na godzinkę.
Przecież leje deszcz! odparłam.
Żaden problem, wezmę parasol machnął ręką. Muszę się poruszać dla zdrowia. Na balkonie za długo nie postoję.
Obawiam się, iż dziś nie jest dla ciebie najlepszy dzień na spacer powiedziałam z udawaną troską.
Oj, nie wierzę w żadne przesądy. Zaraz wracam!
Grzegorz wyszedł, ale wrócił już po trzydziestu minutach, trzęsąc się cały.
Wyobraź sobie, jacyś chuligani mnie zaczepili na ulicy! powiedział, kiedy uchyliłam drzwi na łańcuchu. Zabrali mi wszystko buty, płaszcz, zostawiłem parasol! Proszę, wpuść mnie, bo zamarznę!
Twoje rzeczy już spakowałam odpowiedziałam spokojnie. Znajdziesz je przy zsypie na śmieci. Pozdrów ode mnie Grażynę.
Jaką Grażynę?
Tę z ósmego piętra.
Zamknęłam drzwi i poszłam oglądać telewizję. “Całe szczęście, iż dzieci już są dorosłe i mają własne mieszkania” pomyślałam. “Przynajmniej nie byli świadkami tej kompromitacji”.
Grzegorz pobiegł do zsypu. Tam znalazł swoją walizkę, przebrał się i wyszedł z budynku. Chwilę postał, po czym postanowił pojechać do mamy taksówką. Wtedy uświadomił sobie, iż zostawił telefon w mieszkaniu Grażyny. Musiał wrócić i chciał poprosić mnie o telefon… ale kiedy wsiadł do windy, znowu utknął; w całym bloku nie było prądu.
Znalazł się na ósmym piętrze dokładnie tam, gdzie wcześniej tkwiłam sama w windzie. Po czasie, kiedy prąd został przywrócony i Grzegorz mógł wreszcie wydostać się z windy, mnie już nie było; byłam już w pracy. Do mieszkania też nie wszedł, bo nie miał kluczy.
Zszedł po schodach, na ósmym piętrze spotkał Grażynę z walizką i jego rzeczami.
Masz mój telefon? spytał cicho.
Tak… i są tu też twoje rzeczy wyjąkała z napięciem.
Zjechali windą razem, ale życie poprowadziło ich zupełnie w inne strony. Każde pojechało własnym taksówką, każde w swoją stronę.
Tak się kończy dzień, który na zawsze zapamiętam.
