Wspinam się właśnie po drabinie, żeby obciąć suche gałęzie starej jabłoni w naszym ogrodzie w okolicach Torunia, gdy nagle mój pies zaczyna uparcie szczekać i ciągnąć mnie za spodnie, żeby zmusić mnie do zejścia. Na początku myślę, iż zwariował albo robi sobie ze mną żarty i przez to mogłabym spaść z drabiny
Próbuję go odepchnąć i choćby podnoszę na niego głos, ale kilka sekund później dzieje się coś zupełnie niespodziewanego.
Jestem już w połowie drabiny, chwytam sekator, by sięgnąć do suchych gałęzi starej jabłoni, stojącej tuż obok domu. Od rana pogoda jest dziwna na niebie ciężkie, szare chmury, powietrze jakby stało i pachniało wilgocią, jak tuż przed solidnym deszczem. Czuję, iż zaraz się zmieni, ale uparcie postanawiam dokończyć rozpoczętą robotę, bo te gałęzie już dawno powinny zostać usunięte.
Drabinę ustawiłam zaraz po śniadaniu sprawdziłam dokładnie czy stoi stabilnie, oparłam o pień. Wchodzę parę szczebli w górę, zamierzam uciąć pierwszą gałąź i wtedy czuję jak ktoś ciągnie mnie za nogawkę spodni od tyłu.
Odwracam się i przez chwilę kompletnie nie wiem, co się dzieje.
To mój pies, Maks, próbuje wdrapać się za mną na drabinę łapy ma śliskie od metalu, pazury stukają o szczeble, a oczy wielkie i wpatrzone prosto we mnie.
Maks, co robisz? pytam z lekkim uśmiechem, chociaż czuję się niepewnie. Zejdź stąd.
Mimo mojego gestu, Maks się nie wycofuje. Wręcz przeciwnie podciąga się wyżej, stawia przednie łapy na drabinie i nagle łapie mnie zębami za nogawkę.
Zaczyna ciągnąć. Mocno.
Odwracam się gwałtownie, o mało nie tracąc równowagi.
Oszalałeś? Puść! mówię już rozdrażniona.
Ale pies za nic nie chce puścić. Ciągnie mnie w dół, napierając łapami, szczeka głośno, jakby chciał mnie powstrzymać za wszelką cenę.
Na początku jestem na niego zła, ale po chwili zaczynam rozumieć, iż to wcale nie jest zabawa. Nigdy nie zachowywał się w ten sposób. W jego oczach widzę coś zupełnie innego.
Jakby chciał mi coś przekazać.
Próbuję wejść wyżej, ale Maks natychmiast szarpie mnie za spodnie i robi to w takim nagłym ruchu, iż łapię się asekuracyjnie drabiny obiema rękami.
Wzdycham ciężko i zaczynam schodzić na dół.
Dość już tego, mruczę pod nosem. jeżeli się nie uspokoisz, zamknę cię w kojcu.
Pies kładzie po sobie uszy, jakby było mu przykro, ale i tak prowadzę go do zagrody i zamykam furtkę. Jestem przekonana, iż wreszcie dokończę robotę w spokoju.
Właśnie wtedy dzieje się coś po czym ogarnia mnie przerażenie i nagle pojmuję, dlaczego mój pies tak się zachował Ciąg dalszy tej historii w komentarzu poniżej
Podchodzę ponownie do drabiny i stawiam nogę na pierwszy szczebel. Akurat wtedy nad moją głową rozlega się głośny, suchy trzask.
Dźwięk jest ostry i wyraźny, jakby coś pękało. Automatycznie zadzieram głowę do góry i widzę, jak ogromna, martwa gałąź odłamuje się od drzewa.
Leci dokładnie tam, gdzie przed chwilą miałam głowę. Gałąź z hukiem uderza o ziemię, roztrzaskuje się na kawałki, przelatując zaledwie kilka centymetrów ode mnie.
Pod ugiętymi kolanami ziemia zaczyna mi mięknąć. Stoję osłupiała przy drabinie, patrzę na wielki połamany konar, a serce wali mi tak mocno, iż aż dudni w uszach.
I dopiero wtedy rozumiem. Mój pies wcale mi nie przeszkadzał. Chciał mnie powstrzymać.
Wyprzedził mnie w wyczuciu zagrożenia być może usłyszał trzeszczenie w środku pnia, albo wyczuł, iż gałąź zaraz runie. Powoli kieruję się w stronę zagrody.
Maks patrzy na mnie przez siatkę. Jego spojrzenie jest spokojne i łagodne, ogon lekko macha jakby pytał, czy już rozumiem.
Otwieram furtkę, klękam tuż przy nim. Pies od razu tuli się do mnie.
Obejmuję go za szyję i szepczę:
Maks, uratowałeś mi życie.
Od tego dnia już nigdy nie lekceważę jego instynktów.
