Wczoraj rzuciłem pracę, by ratować swoje małżeństwo. Dziś nie wiem, czy nie straciłem obu tych rzecz…

Wczoraj rzuciłem pracę, żeby spróbować uratować swoje małżeństwo. A dziś nie wiem, czy nie straciłem właśnie obu tych rzeczy.

Pracowałem w tej firmie prawie osiem lat. Zacząłem tam tuż po ślubie i długo to miejsce było dla mnie synonimem stabilizacji stała pensja, przewidywalne godziny, jasny plan na przyszłość. Moja żona zawsze wiedziała, jak ważna jest ta praca dla mnie. Rozmawialiśmy choćby o kupnie mieszkania za oszczędności, które dzięki niej mieliśmy. Nigdy bym nie pomyślał, iż właśnie w tej pracy zrobię błąd, przez który wszystko runie.

Kobieta, z którą zdradziłem, pojawiła się w naszym biurze jakieś pół roku temu. Na początku nic nie wskazywało, iż wydarzy się coś złego. Siedziała kawałek ode mnie, dopytywała o różne rzeczy, prosiła o radę była nowa w ekipie. Coraz częściej zaczęliśmy razem jadać lunch najpierw z innymi, potem już tylko we dwoje. Zwierzała mi się ze swoich kłopotów, opowiadała o awanturach z partnerem, o tym, iż czuje się niepewnie w związku. Słuchałem jej. Zaczęło się to zdarzać coraz częściej. Zacząłem kasować wiadomości na wszelki wypadek, wyciszać telefon, gdy wracałem do domu, wymyślać przedłużone spotkania.

Zdrada wydarzyła się zupełnie przypadkowo, kiedy oboje zostaliśmy w biurze do późna. To nie było ani zaplanowane, ani romantyczne, ale w pełni świadome. Wiedziałem, iż to błąd. Wieczorem wróciłem do domu, pocałowałem żonę jak gdyby nigdy nic. Najbardziej boli mnie właśnie to wspomnienie.

Moja żona Marysia dowiedziała się kilka tygodni później. Siedzieliśmy w sypialni, poprosiła o mój telefon, żeby znaleźć numer do znajomej i zobaczyła niepokojące wiadomości. Zapytała wprost. Nie dałem rady kłamać. Zamilkła na długą chwilę, a potem poprosiła, żebym jej powiedział wszystko, szczegół po szczególe. Tak zrobiłem. Tamtej nocy spaliśmy oddzielnie.

Następne dni były pełne ciężkich rozmów. Pytała bardzo konkretnie: gdzie, kiedy, ile razy, czy przez cały czas się spotykamy. Odpowiadałem na każde pytanie. Któregoś dnia powiedziała coś, co po prostu rozbiło mnie na kawałki:
Nie wiem, czy kiedykolwiek będę mogła ci wybaczyć, ale wiem, iż nie zniosę myśli, iż widujesz ją codziennie.

Wtedy pojawił się temat mojej pracy.

Postawiła mi jasny ultimatum nie zmuszała mnie, ale mówiła, iż musi czuć się bezpieczna. Że póki codziennie chodzę do tego biura, ona nie da rady się pozbierać i iść dalej. Dała mi wybór: albo odchodzę, albo muszę się pogodzić z tym, iż ona odejdzie. Nie krzyczała. Nie płakała. Było tylko cichutko i strasznie ciężko.

Nie spałem po nocach, liczyłem wydatki, oszczędności, raty kredytów. Wiedziałem, iż jak teraz rzucę pracę, od razu zostaję bez wypłaty. Ale wiedziałem też, iż jeżeli tego nie zrobię, nasze małżeństwo raczej się rozpadnie. Wczoraj poszedłem do szefa pan Kowalski był zaskoczony, ale złożyłem wypowiedzenie. Wychodziłem z firmy z dziwną mieszanką ulgi i lęku.

Gdy wróciłem do domu, powiedziałem Marysi, iż zrezygnowałem z pracy. Myślałem, iż to ją uspokoi. Powiedziała, iż docenia ten gest, ale to nie znaczy, iż wszystko jest już dobrze. Że nie wie, czy jeszcze kiedyś będzie mi ufać. Że potrzebuje czasu. Niczego nie obiecała.

Dzisiaj jestem bezrobotny i w małżeństwie, które zawisło w próżni.
Nie wiem, czy po prostu straciłem pracę
czy właśnie tracę też żonę.