Weronika nie pamiętała, kiedy ostatnio czuła się tak wypoczęta.
Jej wyjazd służbowy przesunięto o kilka godzin.
Bez słowa wyłączyła telefon i wyciągnęła się na łóżku.
Tego ranka wróciła ze wsi.
Spędziła tam dwa dni bez chwili wytchnienia.
Sprzątanie, pranie, gotowanie – i do tego ciągłe docinki teściowej.
Mąż tylko przytakiwał matce.
Według teściowej, Weronika „zmarnowała” Tomasza.
Zarabiała za mało, a to jej pieniądze trzymały dom.
Ona i syn mieli żyć jak żebracy – tak mówiła teściowa.
– Popatrz, jak miele podłogę – mówiła teściowa do syna.
– Godzinami szoruje, a mogłaby prać.
Weronika nie wytrzymała.
Odpowiedziała, iż gdyby raz w tygodniu sami umyli podłogę, nie byłaby taka brudna.
Lepiej było milczeć.
Zaraz spadła na nią lawina pretensji.
Zamknęła oczy i spokojnie zaproponowała przeprowadzkę do miasta.
– Wtedy oboje moglibyście się wami zająć – powiedziała.
– Tomasz nie musiałby rzucać pracy.
Mąż wybuchnął gniewem.
– Mam harować na zmianach, a potem jeszcze pilnować matki?
– Ty serca nie masz, tylko kamień – rzucił.
Weronika nie czekała na dalszy ciąg.
Wyszła na ławkę pod bramą.
– Weronka, co się stało? – zapytała sąsiadka Kasia.
Znały się od lat, jeszcze przed ślubem.
– Cześć, Kasieńko – westchnęła Weronika.
– Znów cię gnębią? – spytała Kasia.
– choćby nie mów.
– Nie rozumiem, czemu ich utrzymujesz.
– Mąż jest w domu, ale wy nie żyjecie razem.
– Po co ci to?
– Nie wybraliśmy takiego życia, Kasia.
– Nie można zostawić chorej matki Tomasza.
– Jak wyzdrowieje, wrócimy do miasta.
– Ona pewnie przebiegnie maraton – zaśmiała się Kasia.
– Myślę, iż udaje tę chorobę.
– A ty byłaś kiedyś inna.
– Co się stało, zupełnie cię ogłupili?
– Nie wiem, po prostu… – wzruszyła ramionami Weronika.
– Jak coś, wpadaj – dodała na odchodne.
Wtedy zadzwonił telefon.
Szef poinformował, iż wyjazd przesunięto na popołudnie.
Ucieszyła się, bo dodatkowe zarobki były na wagę złota.
Uniknęła też ciągłych telefonów od męża i teściowej.
Wieczorem w domu zrobiło się lżej.
Spali w osobnych łóżkach, żeby nie denerwować teściowej.
Weronika nie protestowała, wręcz była zadowolona.
Zasnęła w mgnieniu oka, zmęczona sprzątaniem.
O drugiej w nocy obudziła ją teściowa.
– Śpisz, czy nie słyszysz, jak cię wołam?
– Chyba mocno zasnęłam.
– Co się stało?
– Podaj mi tabletki.
Weronika spojrzała na nią sceptycznie.
Odległość do kanapy teściowej była większa niż do szafki z lekami.
Ale wstała.
Zasnęła dopiero o piątej, pobudka była o szóstej trzydzieści.
Do pracy dojechała bardziej zmęczona niż po całym dniu obowiązków.
Gdy usłyszała o przesunięciu wyjazdu, omal nie podskoczyła z radości.
Wyłączyła telefon i padła na łóżko.
Teraz czuła się świeża i wypoczęta.
Znalazła choćby czas, by spokojnie się ubrać.
Nie przejmowała się drobną pomyłką co do miasta docelowego.
Ważne, iż odpoczęła.
Godzinę wcześniej dostała zaliczkę na wyjazd.
Po raz pierwszy postanowiła nie wysyłać pieniędzy mężowi.
Sama nie wiedziała, co w niej się zmieniło.
Ostatnio oddawała większość pensji.
Teraz chciała zatrzymać coś dla siebie.
Do odjazdu pociągu zostało dwadzieścia minut.
Weronika wstąpiła do kiosku po wodę.
Przyspieszając kroku, zobaczyła Tomasza przy kwiaciarni.
Ogarnęło ją niedowierzanie.
Przecież miał opiekować się chorą matką?
Mówił, iż boi się ją zostawić samą.
Stanęła jak wryta.
Śledziła go wzrokiem.
Pomyślała: a może te kwiaty nie są dla matki?
Może są dla innej kobiety?
Ta myśl nie dawała jej spokoju.
Zrobiła krok bliżej, nie spuszczając go z oczu.
Czekała, co zrobi dalej.
Tomasz nie zauważył żony.
Weronika patrzyła i czekała na prawdę.
