'Wiadomość' / Schwengel2009

publixo.com 1 godzina temu

Rozdział XI „Wiadomość”

Gdy Korneliusz został osadzony w więziennym lochu, w Loevestein, myślał tylko o dwóch rzeczach: kwiecie i Róży. I obie z nich zdawał się utracić na zawsze. Jednak mylił się. Któregoś poranka usiadł przy swoim oknie wdychając świeże powietrze, które napływało znad rzeki i spoglądał w kierunku ukochanego miasta Dort. Gdy tak siedział, ujrzał gołębie nadlatujące od strony miasta i lądujące na dachu więzienia. „Te gołębie” - myślał van Baerle – „Nadlatują sponad Dortu, a więc powrócą do mego miasta. jeżeli przywiąże do odnóża jednego z gołębi notatkę, mogę tą drogą przesłać wiadomość do Dort. Ale muszę również otrzymać wiadomości z Dort. Jak to uczynić? Muszę złapać parę gołębi i uzyskać z nich jajka. Wtedy będą latać do mego miasta i wracać tutaj, bo tu będzie ich dom.”.
Każdego dnia wykładał w oknie jedzenie i w końcu schwytał parkę gołąbków. Po kilku tygodniach gołębica złożyła jaja. Kiedy tylko pojawiły się jajka, sporządził dwie notatki i przytwierdził do odnóży gołębicy. Poleciała i wróciła wieczorem. Wiadomości były jeszcze przytwierdzone do jej nóg. Przez piętnaście dni latała do Dort i wracała, a notatki tkwiły jeszcze na jej kończynach. Ni z tego, ni z owego szesnastego dnia powróciła bez notatek.
Pierwsza notka była pisana do starej służącej w jego domu, a druga do Róży. Stara służąca opiekowała się gołębiami w domu van Baerle`a. Zauważyła obcego gołębia pomiędzy pozostałymi. Wtedy spostrzegła notatki. Odnalazła Różę i oddała jej liścik. Wydarzyło się, któregoś wieczoru, w lutym, iż Korneliusz usłyszał głos, który tak bardzo ukochał, głos Róży... .
W lochu były drzwi z małym okratowanym otworem. Róża przycisnęła twarz do krat. „Och, panie, panie...” - powiedziała - „Jestem tu...” . Korneliusz uniósł swoje ręce i zawołał: „Różo!”. „Cicho! Nie mów tak głośno... . Mój ojciec jest w pobliżu, na dziedzińcu, aby odebrać polecenia od zarządcy więzienia. „Rozkazy?”. „Tak” - odrzekła Róża. „Gdy dostałam twój liścik poszłam do księcia orańskiego, zarządcy naszego hrabstwa, i zapytałam, czy mój ojciec nie mógłby zostać przeniesiony do tego więzienia, w którym jesteśmy, aby podjąć pracę. Książę oczywiście nie znał powodu dla którego o to go poprosiłam ale zezwolił na przeniesienie. Tak więc jestem tutaj.”. „I będę mógł widzieć ciebie każdego dnia?”. „Być może...”. „Kochasz mnie trochę, Różo?”. „Tu jest mój ojciec...” - wyszeptała Róża. Gryphius wszedł właśnie na szczyt schodów.
Idź do oryginalnego materiału