– Wracaj do domu! Tam pogadamy! – burknął niezadowolony Maks. – Na środku chodnika nie będę się prze…

Wracaj do domu! Tam z tobą porozmawiam! burknął niezadowolony Maksymilian. Jeszcze tego brakowało, żeby przechodniów za darmo zabawiać kłótnią!

O, proszę bardzo! parsknęła Wioleta. Wielkie mi rzeczy!

Wiolu, nie prowokuj grzechu! zagroził Maksymilian. W domu pogadamy! O rety, jaki groźny! Wioleta zarzuciła warkocz za plecy i ruszyła w stronę domu.

Maksymilian poczekał, aż Wioleta odejdzie dostatecznie daleko, po czym wyciągnął telefon i powiedział do mikrofonu:

Tak, już idzie do domu! Przywitajcie ją tam jak trzeba! Wiecie, jak ustalaliśmy! I do piwnicy z nią, żeby temperament okrzesać! Zaraz wracam!

Schował telefon do kieszeni, już miał wejść do sklepu po szampana na cześć swojego wychowywania żony, gdy nagle ktoś obcy chwycił go za rękę. Niepoznany mężczyzna, twarz dziwnie rozmyta jak na starym obrazie, uśmiechnął się zmieszany:

Przepraszam, iż nachalnie Ale była z panem dziewczyna

Moja żona, a co z tego? zmarszczył brwi Maksymilian.

Nic, nic! uśmiech stał się podejrzanie przepraszający. Czy przypadkiem pańska żona nie ma na imię Wioleta Malinowska?

Wioleta przytaknął Maksymilian. Przed ślubem była Malinowską. Co się adekwatnie dzieje?

A czy po ojcu Stanisławówna?

Tak! Maksymilian już się denerwował. Skąd pan zna moją żonę?

Ogromnie przepraszam Ale urodziła się w dziewięćdziesiątym trzecim?

Maksymilian na gwałtownie przeliczył w pamięci i potwierdził:

Tak Czemu tyle pytań? Skąd pan zna Wioletę? Maksymilian poczuł lód pod żołądkiem.

Wioleta była tu od ledwie trzech lat. Przedtem nikt o niej nie słyszał. Twierdziła, iż uciekła z domu, bo rodzice chcieli wydać ją siłą za mąż.

Tymczasem nieznajomy, w tej sennej, dziwacznej wiosce, nagle sypie detalami.

Ojej, ja tylko tak nie jestem znajomym osobiście! zarumieniony facet bąknął. Jestem, iż tak powiem fanem!

Słuchaj, fanie, zaraz ci przeliczę żebra i jeszcze w prezencie kilka urwę, dla lepszej sylwetki! zagroził Maksymilian, aż w powietrzu zawibrowało. Co ty tam bredzisz o fanostwie? Chcesz mi zabrać żonę?

O nie! Bardzo źle mnie pan zrozumiał! facet gestykulował. Jestem fanem jej talentu!

Jakiego znowu talentu? Maksymilian zgłupiał.

Wie pan, dostać dożywotni zakaz wstępu na ring kickboxingu w wieku osiemnastu lat za nadmierną brutalność, to nie lada umiejętność! wykrzyknął facet z błyskiem w oku.

Szkoda tylko, iż po kilku wygranych nielegalnych walkach przestała walczyć! Oglądać ją na ringu to było coś!

Dłonie Maksymiliana trzęsły się jak liście w kwietniowy wiatr, gdy próbował wyciągnąć telefon z kieszeni. Telefon wypadł, roztrzaskując się na chodniku jak bańka mydlana. Składając go gorączkowo, Maksymilian mruczał:

Boże, oby tylko zdążyć!

***

Kiedy pojawiła się nowa mieszkanka, Maksymilian zwrócił na nią uwagę natychmiast a kto nie zauważyłby? Młoda, wysportowana, pełna dziwnej radosnej energii. Zresztą przeszła do pracy w szkole jako nauczycielka WF dla najmłodszych.

Od razu założono, iż to jakaś praktykantka z miasta, co zaraz odjedzie. Ale okazało się, iż dziewczyna ma dwadzieścia pięć lat i przyjechała tu na stałe.

Spodziewano się, iż ściągnie rodzinę a ona sama jak palec.

Coś tu nie tak! plotkowały wiejskie baby w sklepie spożywczym między półkami z kiszonymi ogórkami a słonecznikiem. Młoda, ciekawa, a do nas przyjechała! Na pewno ma jakąś mroczną tajemnicę!

W tych czasach? wzruszała ramionami druga. Pewnie dostała po tyłku od faceta i przyjechała leczyć serce!

Albo z rodzicami się pokłóciła i nawiała! Takie cuda w „M jak miłość” widziałam!

Maksymilian przyglądał się Wiolecie, ale nie spieszył się. W snach wszystko rozmywa się na obrzeżach wyobraźni, i tak właśnie on czekał.

Diabli wiedzą, co ona tam w sercu kryje. Z czasem się wyjaśni.

Parę miesięcy a duch szkolnych rad pedagogicznych zrobił swoje.

Moi rodzice są przedsiębiorcami, porządnymi ludźmi. Tyle iż w interesach ostatnio klapa: dostawca ich wystawił.

Wszystko runęło i ojciec postanowił wydać mnie za adekwatnego człowieka, żeby jakoś się odbić

A widzieliście tego amanta? Wolałam uciec, słowo daję!

I ty całkiem sama? kiwała głową doświadczona nauczycielka.

Wszędzie ludzie żyją, wzruszyła ramionami Wioleta. Wolę się sama przebijać, niż być sprzedana w małżeństwo bez miłości.

To przecież nie ślub, tylko handel! Być towarem mi nie odpowiada!

Znajdziesz tu miłość, nie martw się! koleżanki pocieszały. Miasteczko małe, ale uczciwych ludzi nie brakuje!

***

Gdy Maksymilian usłyszał wszystko o Wiolecie, decyzja była szybka:

Biorę ją za żonę! Tutaj same interesowne, a ta nowa. I krewnych nie uświadczysz.

Tak mówił w kuchni rodzicom i starszemu bratu.

Młoda, zdrowa, wysportowana! Dzieci będzie rodzić, gospodarce pomoże! Ile tam tego WF-u w szkole?

Świetna partia! kiwali głowami. Będzie grymasić, wyprostujemy po polsku, po wiejsku.

Wszyscy byli pewni, iż ślub będzie Maksymilian był przystojny, a przy okazji zastępcą kierownika na giełdzie warzywnej.

Podczas wizyty dyrekcji z Warszawy, Maksymilian był tylko magazynierem, ale podsunął parę pomysłów optymalizacyjnych. Tak się naraził dyrekcji, iż zamiast go zwolnić, dali mu awans, bo miał plecy. Giełdę ustawił po swojemu, a brat Nikodem został szefem ochrony i był okrutny.

Ani zgniłej marchewki nie wyniosą! mówiono. Fizycznej siły się nie boją, bo braci się kryje!

Ale przynajmniej kraść przestali.

Wioleta była zaskoczona, ale zgodziła się najpierw na randkę, potem przyjęła Maksymilianowe zaloty, aż wreszcie została żoną.

Maksymilian zabrał ją z akademika, przywiózł do domu.

Wiesz, Wioletko, u nas rodzina żyje razem! rozgadała się teściowa, Genowefa. Wszystko robimy wspólnie, pomagamy sobie! Nie wiem jak było u ciebie, ale u nas takie są zwyczaje!

U mnie w domu nie było zwyczajów, odpowiedziała Wioleta. Jak wiecie, właśnie od tych uciekłam! Ale skoro jestem żoną Maksymiliana, nauczę się nowych.

Takie słowa podniosły rodzinę na duchu.

Tylko, wybaczcie, ale niczego nie umiem, spąsowiała Wioleta. U rodziców był personel od wszystkiego.

Nauczymy cię! uśmiechnął się teść. Przecież lubisz się uczyć?

Nierówności jednak nie znoszę! odpowiedziała już śmielej Wioleta.

Moja miła, znów wtrąciła się Genowefa. Sprawiedliwość jest względna! Są reguły życia rodzinnego, starsze niż historia Polski!

Szanuj męża i rodziców! Pokora i łagodność kobietę zdobią! Mężczyźni za to dbają o wielkie sprawy!

Skoro tak trzeba wzruszyła ramionami Wioleta. Ale bez biczowania jak na dworze szlacheckim, prawda?

Nie trzymamy ani bata, ani koni! roześmiał się teść.

Ale z wolnością koniec już miesiąc po ślubie dostała domowe ograniczenia.

Tylko praca i sklep! Ze wszystkim innym:

A dokąd to się wybierasz? W domu robota czeka! Pole, kury, kaczki! Wioleta! wrzeszczała Genowefa. Jesteśmy rodziną! Nie udźwignę tego sama!

Nie przesadzała. Maksymilian z bratem ciągle w pracy, nieraz nocują na giełdzie. Teść schorowany, tylko rad udzielał. Cały dom to zadanie Genowefy i Wiolety.

Ale i Genowefa już nie w formie. Tu ciśnienie, tam stawy, a to głowa boli Gospodarka nie zna niedziel!

A życie osobiste? pytała Wioleta. Nie mówię o mężu, ale żeby do kina, kawiarni, na spacer. Nie mam tu przyjaciółek!

Żonie w małżeństwie przyjaciółek nie potrzeba! przerwała jej teściowa. Z tych bab same szkody, zobaczysz!

A do kina, kawiarni to do męża! Nie wypad przystoi kobiecie bez męża! Tutaj nie miasto gwałtownie spuszczą z oczu i obgadają!

Poważnie? zdziwiła się Wioleta.

Jasne, dziewczyno! Tu każdy wszystko widzi! Jeden krok w bok i łatka na całe życie! A jesteś nauczycielką mogą wyrzucić z hukiem!

Wioleta nie miała zamiaru zatracić się w tej „tradycji”.

Pracowała, robiła, wykonywała, ale domagała się szacunku. Czasem uparta, czasem głośno powie dość.

Pracować, to równo! mówiła. Jak ktoś leży, a drugi haruje, to ja nie gram!

***

Dwa i pół roku minęło. Wioleta się nie uspokoiła. Wymagała uczciwości od wszystkich.

Uparciucha z tej Wioletki! złorzeczyła Genowefa. Słowo powiesz, pięć odda!

Nie szanuje mnie! dodał teść. Proszę o poduszkę, o wodę, wywija się: zajęta!

Maksymilianie, to nieporządek, odezwał się brat Nikodem. Rani rodziców! Kto to widział?

Wiem, szaleje! Mi dogaduje, a przecież jestem mężem! Musimy ją okiełznać, jak dzikie zwierzę! Dzieci nie ma, a już taka. Jak będą będzie gorsza! Przejmie dom!

Przygotujmy się, rzekł Nikodem. Wyprowadź ją na spacer do centrum, potem wróci sama. Spotkamy ją i pogadamy.

Posłucha słów dobrze. Nie użyjemy siły! Zbuntuje się zamkniemy w piwnicy. W szkole powiemy, iż na urlopie. Posiedzi miesiąc, spokornieje!

Tak zrobili. Maksymilian wyciągnął Wioletę do miasta, rodzina szykowała się do starcia, już w ich oczach lśniła święta wściekłość”. Czekali na sygnał od męża.

Ale Maksymilian nie zdążył.

Furtka była na miejscu, drzwi do domu jakby nigdy nie istniały. Na progu siedział Nikodem i wył, trzymając złamaną rękę. Maksymilian wyciągnął mu z kieszeni telefon, zadzwonił po pogotowie, wcisnął bratu słuchawkę:

Podaj adres! wrzasnął, żeby przebić się przez szok. I powiedz, żeby przyjechały dwie karetki!

Nikodem kiwał głową, gryząc wargi z bólu.

W korytarzu, wśród drzazg z mebli, leżał teść. Nieprzytomny, ale żywy. To cieszyło. W kuchni, przy samych drzwiach, siedziała Genowefa na podłodze z pięknym śliwem pod okiem i złamaną na pół rusztową wałkiem do ciasta.

Przy stole Wioleta piła spokojnie herbatę w szklance z obrazkiem bociana.

Kochany? podniosła na niego wzrok. Przyszedłeś po swoją porcję?

N-nie, wyjąkał Maksymilian.

To choćby nie wiem, co ci zaproponować, zamyśliła się Wioleta. Może trochę sprawiedliwości w rodzinnych relacjach?

Trzeba było ostrzegać! wrzasnął Maksymilian. Prawie ich

Znam umiar! Każdy dostał tyle, ile przyniósł! Z czym weszli, z tym wyszli!

A wałek połamałam o kolano! Twojej mamie nie zrobiłam krzywdy sama zderzyła się z drzwiami, uciekając z przedpokoju!

I jak my teraz mamy razem żyć? spytał Maksymilian.

Myślę, iż zgodnie! uśmiechnęła się Wioleta. I co najważniejsze: sprawiedliwie! A o rozwodzie zapomnij jestem w ciąży! Naszemu dziecku musi być tata!

Maksymilian przełknął ślinę:

Dobrze, kochana.

Gdy wszyscy się podleczyli i wyciszyli, domowe zasady zmodyfikowano.

I odtąd w rodzinie zapanował sen o spokoju i zgodzie, jakiego w tej podlaskiej wsi nikt jeszcze nie znał.