Wychowała mnie moja babcia, ale teraz moi rodzice postanowili, iż mam płacić im alimenty.
Moja rodzina i ja mieszkamy w różnych miastach. Nie widzieliśmy się od ponad dwudziestu lat. Oni są artystami i śpiewają w chórze, całe życie spędzili w trasie. Kiedy skończyłam pięć lat, zaczęłam mieszkać z babcią. Chciała sobie nieco ułatwić życie, mając dziecko na wychowaniu, więc musiała przeprowadzić się do swoich bliskich.
Na początku mama i tata odwiedzali nas dwa, czasem trzy razy w roku, ale z czasem przyjeżdżali coraz rzadziej. W końcu przestałam o nich myśleć. Potem kontakt zupełnie się urwał. Kiedy studiowałam stomatologię, wyszłam za mąż na trzecim roku studiów.
Teraz razem z mężem prowadzimy własną klinikę stomatologiczną i zarabiamy naprawdę dobrze. Rok temu nagle pojawili się moi rodzice. Zaczęli dzwonić do kliniki, bo choćby nie mieli mojego numeru telefonu. Rozmowy polegały głównie na tym, iż żalili się na swoje życie.
Wysłuchiwałam tych skarg i odpowiadałam, iż przecież sami wybrali taką drogę oddali swoją córkę do babci na wychowanie. Czasem wysyłali jej jakieś grosze, ale na ogół żyłyśmy tylko z babcinej emerytury. Mówiła mi o tym wiele razy, rozumiałam ją musiałyśmy z każdym groszem uważać.
W szkole radziłam sobie bardzo dobrze, a żeby mieć na życie i ubrania, pracowałam w szpitalu na nocnej zmianie jako pomoc. Teraz uważam, iż mam własne życie, a moi rodzice mają swoje każdy idzie swoją drogą.
Gdy rodzice zrozumieli, iż nie zamierzam im pomagać, zaczęli grozić, iż wystąpią o alimenty. Ich słowa ostatecznie mnie od nich odsunęły. Jeszcze czasami miałam wątpliwości, czy dobrze robię i czy nie powinnam im jednak pomóc finansowo, ale w tej chwili nie chcę już ich choćby znać. Czy myślicie, iż mam rację, czy jednak powinnam wspierać swoich rodziców?
