Wychowała mnie babcia, ale po latach rodzice postanowili, iż powinnam płacić im alimenty.
Moja rodzina od zawsze mieszkała w innych miastach. Ostatni raz widzieliśmy się ponad dwadzieścia lat temu. Oboje rodzice byli artystami, całe życie śpiewali w chórze i podróżowali po całej Polsce. Gdy skończyłam pięć lat, zamieszkałam z babcią. Chciała, by jej życie z dzieckiem było trochę prostsze, więc w końcu musiała przenieść się do swojej siostry.
Na początku mama i tata przyjeżdżali do nas dwa, czasem trzy razy w roku, ale z czasem odwiedzali nas coraz rzadziej. W końcu przestałam w ogóle o nich myśleć. Po pewnym czasie kontakt całkiem się urwał. Gdy studiowałam stomatologię, wyszłam za mąż na trzecim roku studiów.
Teraz razem z mężem prowadzimy własną klinikę stomatologiczną i zarabiamy bardzo dobrze. Rok temu ni stąd, ni zowąd pojawili się moi rodzice. Zaczęli wydzwaniać do kliniki, bo nie mieli choćby mojego numeru telefonu. Te rozmowy to były tylko ich narzekania na życie.
Zawsze cierpliwie ich słuchałam i odpowiadałam, iż sami wybrali swoją drogę, oddając córkę na wychowanie babci. Zdarzało się, iż czasem przesyłali babci trochę grosza, ale przez większość czasu żyłyśmy z samej emerytury. Nie raz powtarzała mi, jak trzeba było każdą złotówkę oglądać i oszczędzać na wszystko.
Uczyłam się bardzo pilnie, a żeby mieć za co żyć i w co się ubrać, dorabiałam w szpitalu na nocnych dyżurach jako pomoc. Teraz mam własne życie, a rodzice swoje każdy poszedł swoją ścieżką.
Gdy tata i mama zorientowali się, iż nie mam zamiaru im pomagać, zaczęli mówić, iż wystąpią o alimenty. Ich słowa ostatecznie odsunęły mnie od nich. jeżeli kiedyś miałam jeszcze jakieś wątpliwości albo myślałam, żeby może jednak ich wesprzeć, teraz choćby nie chcę ich znać. Czy sądzicie, iż mam rację, czy może powinnam jednak finansowo wesprzeć rodziców?
