Wychowywała mnie babcia, ale teraz rodzice domagają się ode mnie alimentów – nie widzieliśmy się od ponad 20 lat, oni całe życie podróżują z chórem, a ja prowadzą własną klinikę stomatologiczną. Czy powinnam im pomagać finansowo?

Wychowywała mnie babcia, a teraz moi rodzice postanowili, iż powinnam płacić im alimenty.

Ja i moja rodzina mieszkamy w różnych miastach. Nie widzieliśmy się od ponad dwudziestu lat. Rodzice są artystami i śpiewają w chórze, całe ich życie to niekończąca się podróż. Gdy skończyłam pięć lat, zamieszkałam z babcią. Babcia chciała sobie trochę ułatwić życie z dzieckiem, więc musiała przeprowadzić się do swoich krewnych.

Na początku mama i tata odwiedzali nas dwa, czasem trzy razy w roku, ale z czasem te wizyty stawały się coraz rzadsze. W końcu przestałam o nich myśleć. W pewnym momencie kontakt zupełnie się urwał. Kiedy byłam studentką stomatologii, wyszłam za mąż na trzecim roku.

Teraz razem z mężem prowadzimy własną klinikę stomatologiczną i bardzo dobrze nam się powodzi. Rok temu nagle pojawili się moi rodzice. Zaczęli dzwonić do naszej kliniki, bo choćby nie mieli mojego numeru telefonu. Nasze rozmowy polegały głównie na tym, iż narzekali na swoje życie.

Słuchałam ich żali, ale odpowiadałam, iż wybrali taką drogę, kiedy oddali mnie do wychowania babci. Czasem przesyłali babci parę złotych, ale generalnie żyłyśmy z babcinej emerytury. Wiele razy mi to powtarzała i dobrze rozumiałam, bo musiałyśmy oszczędzać na wszystkim.

W szkole radziłam sobie świetnie. Żeby mieć za co się utrzymać i w co się ubrać, pracowałam w szpitalu jako nocna pomoc. Uważam, iż teraz mam swoje życie, a oni swoje każdy idzie własną drogą.

Gdy rodzice zorientowali się, iż nie zamierzam im pomagać, zaczęli grozić, iż złożą wniosek o alimenty. Te słowa ostatecznie odsunęły mnie od nich. Wcześniej jeszcze czasem zastanawiałam się, czy powinnam jednak im pomóc, ale dziś już nie mam na to ochoty. Czy Waszym zdaniem mam rację, czy mimo wszystko powinnam finansowo wspierać rodziców?