Wynoś się z mojego mieszkania! – powiedziała mama — Wynoś się — powiedziała matka zupełnie spokojni…

Wynocha z mojego mieszkania! powiedziała mama.

Wynocha stwierdziła spokojnie matka.

Arleta wykrzywiła się w uśmiechu i opadła na oparcie krzesła była pewna, iż matka zwraca się do przyjaciółki.

Wynocha z mojego mieszkania! Natalia odwróciła się w kierunku córki.

Lenka, widziałaś post? przyjaciółka wparowała do kuchni w puchowym płaszczu i z błyskiem w oku. Arletka urodziła! Trzy czterysta, pięćdziesiąt dwa centymetry.

Wykapany tata, ten sam zadarty nosek. Przebiegłam już wszystkie sklepy, nakupowałam body. A ty czemu taka kwaśna?

Gratuluję, Natalko. Cieszę się za was Lena nalała jej herbaty i usiadła naprzeciwko. No zdejmij chociaż płaszcz, rozgość się.

Ale ja tu tylko na chwilkę Natalia przysiadła na krawędzi krzesła. Tyle rzeczy do załatwienia. A nasza Arletka taka dzielna, wszystko sama! Wszystko na własnych barkach! Mąż złoto, mieszkanie właśnie na kredyt wzięli, remont kończą… No dumna jestem jak paw! Dobrze ją wychowałam!

Lena bez słowa postawiła przed nią filiżankę herbaty. O, dobrze… Gdyby tylko ta Natalka wiedziała…

***

Dwa lata wcześniej Arleta, córka Natalii, przyszła do Leny bez zapowiedzi, z zapuchniętymi od łez oczami i drżącymi rękami.

Ciociu Lenko, tylko błagam, nie mów mamie. Błagam cię! jeżeli się dowie, dostanie zawału! wyła Arleta, miętosiła w dłoniach mokrą chusteczkę.

Arleta, uspokój się. Co się stało? Lena aż się przestraszyła.

Ja… w pracy… Arleta pociągnęła nosem. Koledze zginęły z torby pieniądze. Dwa tysiące złotych.

A kamery nagrały, jak wchodzę do jego biura, gdy nikogo nie było. Przysięgam, ciociu Lenko, nie zabrałam! Słowo honoru!

Ale kazali mi: albo oddaję dwa tysiące do jutra do południa, albo idą na policję.

Twierdzą, iż jest „świadek”, który widział, jak chowam portfel.

To ustawka, ciociu! Ale kto mi uwierzy?

Dwa tysiące? Lena zmarszczyła brwi. A czemu nie poszłaś do ojca?

Poszłam! Arleta zaczęła znów szlochać. Powiedział, iż sama jestem sobie winna, iż grosza nie dostanę, skoro taka ze mnie sierota.

Wysyczał przez drzwi: Idź na policję, niech cię tam nauczą życia.

W ogóle mnie do mieszkania nie wpuścił.

Ciociu Lenko, nie mam już do kogo pójść. Mam tylko osiemset złotych, sama uzbierałam. Brakuje mi tysiąca dwustu.

A mama? Czemu jej nie powiesz? To twoja mama!

Nie! Mama mnie zabije. Zawsze powtarza, iż tylko ją kompromituję, a tutaj jeszcze: kradzież…

Pracuje w szkole, wszyscy ją znają.

Pożycz mi, proszę, ten tysiąc dwieście, błagam! Przysięgam, będę oddawać po dwieście w tygodniu. Mam już nową robotę!

Proszę, ciociu Leno!

Lena aż poczuła ukłucie żalu dla biednej dziewczyny. Dwadzieścia lat, życie przed sobą, a tu taka historia…

Ojciec odmówił, matka by ją ze skóry obdarła…

Kto w życiu nie popełnia błędów? pomyślała Lena.

Arleta pociągała nosem.

Dobra powiedziała. Mam te pieniądze. Oszczędzałam na zęby, ale co tam, zęby poczekają.

Tylko proszę, żeby to było ostatni raz. No i twojej mamie nic nie powiem, skoro tak prosisz.

Dziękuję, ciociu Lenko! Ratujesz mi życie! rzuciła się jej na szyję.

W pierwszym tygodniu Arleta rzeczywiście przyniosła dwieście złotych. Wpadła wesoła, mówiła, iż wszystko załatwione, policja się nie interesuje, w nowej pracy jest super.

A potem… zaczęła nie odpisywać na wiadomości. Miesiąc, dwa, trzy. Lena widywała ją u Natalii na świętach, ale Arleta zachowywała się, jakby z Leną ledwie się znały sztywne dzień dobry i koniec.

Lena postanowiła nie naciskać. Pomyślała:

Młoda, wstydzi się, to ucieka.

Uznała, iż te tysiąc dwieście to nie jest cena, która miałaby zniszczyć długoletnią przyjaźń z Natalią. Spisała dług na straty, puściła w niepamięć.

***

Słuchasz mnie w ogóle? Natalia machała jej ręką przed twarzą. O czym tak rozmyślasz?

Ach, tak o swoich sprawach wyrwała się Lena.

Słuchaj Natalia ściszyła głos. Spotkałam ostatnio Kasię, pamiętasz, naszą byłą sąsiadkę? W sklepie do mnie podeszła jakaś dziwna.

Zaczęła wypytywać o Arletę, czy oddaje długi i w ogóle jak u niej. Nic nie zrozumiałam.

Powiedziałam jej, iż Arletka zaradna, wszystko sama, zarabia. A Kasia tylko dziwnie się uśmiechnęła i poszła.

Nie wiesz, czy ona czasem nie pożyczała od Kasi kiedyś?

Lena poczuła jak robi jej się ciepło w żołądku.

Nie wiem, Natalia. Może jakieś drobne.

Dobra, uciekam. Muszę jeszcze do apteki Natalia wstała, cmoknęła Lenę w policzek i wyleciała z kuchni.

Wieczorem Lena nie wytrzymała. Znalazła numer Kasi i zadzwoniła.

Kasia, cześć. Tu Lena. Widziałam się dziś z Natalią i o jakie długi jej mówiłaś?

Po drugiej stronie ciężkie westchnięcie.

Leniu… myślałam, iż już wiesz. Przecież byłaś z nimi najbliżej.

Dwa lata temu Arleta przyszła do mnie cała we łzach. Powiedziała, iż w pracy ją o kradzież posądzili…

Albo odda tysiąc dwieście, albo grozi jej kryminał. Prosiła, żeby mamie nie mówić, płakała…

A ja, głupia, dałam jej pieniądze. Obiecała, iż po miesiącu zwróci. I tyle ją widziałam…

Lena ścisnęła telefon.

Tysiąc dwieście złotych? upewniła się cicho.

Tak. Powiedziała, iż tej sumy jej brakuje. Po pół roku oddała mi pięćdziesiąt złotych i ślad po niej zaginął.

Później usłyszałam od Weroniki z trzeciego piętra, iż do niej Arleta też przyszła, z tą samą historią.

Weronika dała jej choćby dwa tysiące.

I jeszcze pani Barbara, ich dawna nauczycielka, „uratowała” Arletce skórę, oddając dwa i pół tysiąca.

Chwila… Lena opadła na sofę. Chcesz powiedzieć, iż Arleta prosiła was wszystkie o prawie tę samą sumę? Za każdym razem ta sama legenda?

Tak wyszło głos Kasi zrobił się zimny. Zebrała haracz od wszystkich przyjaciółek matki. Każda po tysiąc, dwa tysiące. Zmyśliła historię, zagrała na litości. Każda z nas kocha Natalię i nie chciała jej martwić.

A Arletka na te pieniądze, najwyraźniej, pojechała na wczasy. Bo miesiąc później na fejsie wrzucała zdjęcia z Grecji.

Ja jej też dałam tysiąc dwieście… szepnęła Lena.

No to się zebrałyśmy! Kasia ironicznie prychnęła. Razem to niezła sumka. To już biznesik, Leniu.

To już nie błąd młodości, a zwykłe oszustwo. Natalia dumna jak paw, a córka po prostu naciągaczka.

Lena zakończyła połączenie. W głowie jej szumiało. Nie było jej żal pieniędzy już dawno się z nimi pożegnała.

Było jej zwyczajnie wstyd, iż dwudziestoletnia dziewucha potrafiła tak zimno i metodycznie wykorzystać cudze zaufanie.

***

Następnego dnia Lena poszła do Natalii. Nie zamierzała robić sceny, chciała tylko spojrzeć Arlecie w oczy.

Akurat była w domu remont w świeżo kupionym na kredyt mieszkaniu, więc z dzieckiem koczowała u matki.

O, ciociu Leno! Arleta z wymuszonym uśmiechem zaprosiła ją do środka. Herbaty?

Natalia krzątała się przy kuchence.

Oj, Leniuś, siadaj! Czemu nie uprzedziłaś, iż wpadasz?

Lena usiadła i spojrzała Arlecie w oczy.

Arleta, spotkałam się z Kasią. I Weroniką. I panią Basią. Wczoraj zorganizowałyśmy wieczór wspomnień… powstał taki klub oszukanych.

Arleta zamarła, pobladła i zerknęła gwałtownie na matkę, która stała tyłem.

O czym ona mówi, Arleta? Natalia się odwróciła.

Arlecie wiadomo, o co chodzi Lena nie spuszczała z niej wzroku. Pamiętasz tę niezręczną historię sprzed dwóch lat?

Tę, gdy pożyczałaś ode mnie tysiąc dwieście, od Kasi też, od Weroniki dwa tysiące, a od pani Basi dwa i pół?

Każda z nas ratowała cię niby przed więzieniem. Każda myślała, iż odziedziczyła twój jedyny sekret.

Czajnik w ręku Natalii zadrżał, wrzątek zaczął syczeć na kuchence.

Jakie dwa i pół tysiąca?! Natalia powoli odstawiła czajnik. Arleta? O czym ona mówi? Pożyczałaś pieniądze od moich koleżanek? choćby od pani Basi?!

Mamo… to nie tak… ja już prawie wszystko oddałam…

Nie oddałaś NIC, Arleta Lena przecięła stanowczo. Przyniosłaś mi dwie stówki na pokaz i tyle cię widziałam.

Zebrałaś od nas wszystkich łącznie jakieś siedem tysięcy na wymyśloną historię. Milczałyśmy, oszczędzając twoją mamę wstydu.

Ale wczoraj pojęłam, iż to my powinnyśmy się litować przede wszystkim nad sobą.

Arleta, patrz mi w oczy! Wyłudziłaś pieniądze od moich przyjaciółek?! Wymyśliłaś bajkę o kradzieży, żeby naciągnąć tych, co przychodzą tu na herbatę?!

Mamo, bardzo potrzebowałam pieniędzy na przeprowadzkę! wrzasnęła Arleta. A wy mi nic nie daliście!

Ojciec ani złotówki, a ja musiałam jakoś zacząć nowe życie!

Im te grosze nie zrobią dziury w portfelu, nie zabrałam nikomu ostatniego!

Lenie zrobiło się niedobrze.

Wszystko jasne. Natalko, wybacz, iż musiałaś tego posłuchać, ale musiałam to z siebie wyrzucić.

Nie chcę akceptować takiego zachowania. Zrobiła z nas wszystkie idiotki!

Natalia stała przy stole, drżącymi rękami opierając się o blat.

Wynocha powiedziała bardzo spokojnie.

Arleta wykrzywiła się w uśmiechu i opadła na krzesło pewna, iż chodzi o Lenę.

Wynocha z mojego mieszkania! Natalia odwróciła się do córki. Zbieraj się, idź do męża i żeby cię tu nie było!

Arleta zbladła.

Mamo, przecież mam dziecko! Nie powinnam się denerwować!

Nie masz już matki, Arleta. Matkę miała tamta dziewczyna, którą uważałam za uczciwą. Ty jesteś zwykłą złodziejką.

Pani Basia… Boże, dzwoniła do mnie codziennie, pytała jak się czuję, ani słowem nie wspomniała… Jak ja mam teraz spojrzeć jej w oczy? Jak?!

Arleta złapała torbę, rzuciła na podłogę ścierkę.

Udławcie się tymi swoimi pieniędzmi! wrzasnęła. Stare pleśnie! Do widzenia!

Porwała dziecko do nosidełka i wybiegła z mieszkania.

Natalia usiadła bez sił, chowając twarz w dłoniach. Lena poczuła się okropnie.

Przepraszam, Natalka…

Nie, to ja przepraszam, Lenuś. Za to, iż taką oszustkę wychowałam… Wierzyłam, iż sama wszystko osiągnęła, a ona… Jaki wstyd…

Lena poklepała ją po ramieniu, a Natalia rozszlochała się jak dziecko.

***

Po tygodniu mąż Arlety blady, z podkrążonymi oczami objechał wszystkich kredytodawców, przeprosił uniżenie, zapewniał, iż wszystkie pieniądze zwróci.

Faktycznie zaczęły się przelewy dwa i pół tysiąca pani Basi oddała choćby sama Natalia.

Lena nie miała poczucia winy. Oszustka powinna ponieść konsekwencje. Prawda?