Nie odwiedził go po operacji serca, nie zadzwonił w święta i nie przyjechał, gdy lekarze powiedzieli, iż zostało kilka czasu.
Na pogrzeb również nie dotarł.
Zadzwonił następnego dnia.
— Samolot miał opóźnienie — tłumaczył. — Kiedy spotykamy się w sprawie spadku?
Robert od dawna interesował się rodzinnym domem. Dziesięć lat wcześniej chciał, żeby ojciec go sprzedał i dał mu pieniądze na ratowanie firmy. Tata odmówił, ale przekazał synowi wszystkie oszczędności. Było to prawie sto pięćdziesiąt tysięcy złotych.
Firma i tak upadła. Robert uznał, iż ojciec pomógł mu za mało, i zerwał z nim kontakt.
Przez kolejne lata to ja robiłam zakupy, sprzątałam i woziłam tatę do lekarzy. Nie uważałam tego za poświęcenie. Po odejściu mamy mieliśmy tylko siebie.
Kilka miesięcy przed końcem w jego życiu pojawiła się kobieta o imieniu Anna. Miała około pięćdziesięciu pięciu lat i te same szare oczy co ojciec. Początkowo myślałam, iż jest wolontariuszką ze szpitala.
Przynosiła mu książki, domowy rosół i stare fotografie. Kiedy pytałam, skąd się znają, tata odpowiadał:
— To bardzo długa historia. Opowiem ci, kiedy będę gotowy.
Nie zdążył.
W kancelarii notarialnej Robert zjawił się pół godziny wcześniej. Miał ze sobą wydrukowane ogłoszenia podobnych domów.
— Nieruchomość jest warta co najmniej dziewięćset tysięcy — powiedział. — Sprzedamy ją od razu. Nie będziemy przecież trzymać pustego budynku.
— To był dom taty. Jeszcze nie minął tydzień od pogrzebu.
— Sentymenty nie opłacą rachunków.
Chwilę później do kancelarii weszła Anna. Ubrana była w czarny płaszcz i trzymała skórzaną teczkę ojca.
Robert zmierzył ją wzrokiem.
— Kim pani jest? Opiekunką? o ile ojciec był coś pani winien, proszę przedstawić rachunki.
Kobieta zbladła, ale nic nie odpowiedziała.
Notariusz otworzył testament. Ojciec zapisał mi połowę domu. Druga połowa miała przypaść Annie Helenie Lewandowskiej.
— „Mojej najstarszej córce” — przeczytał notariusz.
Robert gwałtownie wstał.
— To niemożliwe! Ojciec miał tylko dwoje dzieci!
Anna wyjęła z teczki akt urodzenia. W rubryce dotyczącej ojca widniało imię, nazwisko i data urodzenia naszego taty.
Była od Roberta starsza o cztery lata.
Ojciec miał dziewiętnaście lat, gdy urodziła się Anna. Jej matka pochodziła z ubogiej rodziny, a dziadkowie nie wyrazili zgody na małżeństwo. Przekonali syna, iż powinien zrzec się praw do dziecka i rozpocząć „porządne życie”.
Ojciec posłuchał. Kilka lat później poznał naszą mamę.
— Dlaczego pojawiła się dopiero teraz? — krzyknął Robert. — Przyszła po dom?
Anna spojrzała na niego ze łzami w oczach.
— To wasz ojciec odnalazł mnie cztery lata temu. Przez ponad pięćdziesiąt lat nie wiedziałam, czy żyje.
Początkowo nie chciała mieć z nim nic wspólnego. Odpowiadała na listy po kilku miesiącach. Później zgodziła się na jedno spotkanie. Ojciec nie prosił o przebaczenie. Przyznał tylko, iż zachował się jak tchórz i nie ma prawa oczekiwać, iż zostanie nazwany tatą.
Z czasem zaczęli się widywać. Anna odwiedzała go dyskretnie, ponieważ bał się powiedzieć nam prawdę.
— W szpitalu była przy nim prawie codziennie — powiedziałam.
Dopiero wtedy zrozumiałam, dlaczego ojciec spokojniej zasypiał po jej wizytach. Nie przychodziła jako wolontariuszka. Przychodziła jako córka, która po pięćdziesięciu latach dostała zaledwie kilka wspólnych sezonów.
Robert uderzył dłonią w stół.
— A ja? Mnie nie zostawił nic?
Notariusz podał mu kopertę. W środku znajdował się list oraz stary zegarek.
„Synu, swoją część majątku otrzymałeś dziesięć lat temu, gdy ratowałem twoją firmę. Później przez dziewięć lat czekałem nie na zwrot pieniędzy, ale na jeden telefon. Anna nie dostała ode mnie dzieciństwa, nazwiska ani obecności. Dom nie zwróci jej straconych lat. Chcę tylko, aby po moim odejściu nikt więcej nie nazywał jej obcą kobietą”.
Robert przeczytał list i rzucił go na stół.
— Ona go zmanipulowała! Podważę testament!
Wybiegł, zapowiadając sąd i badanie dokumentów. Nie zapytał Anny, jak wyglądały ostatnie dni ojca. Nie zainteresowało go również, czy tata cierpiał.
Po spotkaniu zaprosiłam Annę na kawę. Długo siedziałyśmy w kuchni naszego ojca. Pokazała mi listy, które wysyłał do niej przez ostatnie lata. W każdym podpisywał się najpierw imieniem. Dopiero w ostatnim napisał: „Twój ojciec, jeżeli pozwolisz mi nim być”.
Anna nie chciała zabierać domu. Zaproponowała, żebyśmy go nie sprzedawały i urządziły w nim miejsce spotkań dla całej rodziny. Powiedziała, iż nie potrzebuje pieniędzy. Chce jedynie zachować pokój, w którym po raz pierwszy usłyszała od ojca słowo „córko”.
Robert pojawił się dopiero po pogrzebie, przekonany, iż czeka na niego połowa rodzinnego majątku.
U notariusza dowiedział się, iż ojciec miał jeszcze jedną córkę.
Anna natomiast po pięćdziesięciu pięciu latach po raz pierwszy usłyszała przy obcych ludziach, iż nie jest nieznajomą kobietą. Jest naszą siostrą.
