Po odejściu męża przez sześć lat mieszkałam sama. Dzieci dzwoniły raz na kilka tygodni, a święta dzieliły między mnie i teściów tak, jakby wpisywały wizyty do kalendarza.
Antoniego poznałam na kursie tańca dla seniorów. Miał siedemdziesiąt pięć lat, był wdowcem i emerytowanym inżynierem. Podczas pierwszych zajęć nadepnął mi na stopę, a potem przez pół godziny przepraszał. Rozśmieszył mnie tak, jak nikt od dawna.
Zaczęliśmy spotykać się na kawie. Zabierał mnie na spacery, do teatru i na wycieczki. Nigdy nie pozwalał, żebym za niego płaciła. Nie wypytywał o dom ani oszczędności. Cieszył się, kiedy opowiadałam o kwiatach i wnukach.
Po kilku miesiącach przedstawiłam go dzieciom. Spodziewałam się, iż ucieszą się, widząc mnie szczęśliwą. Zamiast tego syn przez cały obiad obserwował Antoniego jak podejrzanego.
— Czym się pan zajmował? — wypytywał. — Ma pan własne mieszkanie? Jaką emeryturę?
Córka była jeszcze bardziej bezpośrednia.
— Mamo, w tym wieku trzeba uważać. Tacy mężczyźni szukają samotnych kobiet z domem.
Antoni spokojnie odpowiedział, iż ma własne mieszkanie i nie potrzebuje niczyjego majątku. Dzieci mu nie uwierzyły.
Nagle zaczęły odwiedzać mnie znacznie częściej. Syn sprawdzał, czy w domu nie pojawiły się rzeczy Antoniego. Córka wypytywała sąsiadów, jak często u mnie nocuje. Oboje nalegali, żebym nie dawała mu kluczy i nie mówiła, ile mam oszczędności.
Pewnego dnia zniknął złoty pierścionek po mojej matce. Powiedziałam o tym córce, a ona natychmiast oskarżyła Antoniego.
— Wiedziałam! Najpierw biżuteria, potem pieniądze, a na końcu dom!
Byłam wstrząśnięta. Antoni zapewniał, iż nigdy nie dotykał moich rzeczy. Mimo to zaczął rzadziej przychodzić.
— Nie chcę być powodem konfliktu między tobą a dziećmi — powiedział.
Pierścionek znalazłam tydzień później w kieszeni płaszcza, którego dawno nie nosiłam. Przeprosiłam Antoniego. Dzieci nie przeprosiły. Stwierdziły, iż tym razem miał szczęście.
W dniu moich siedemdziesiątych trzecich urodzin Antoni podarował mi bilet na wspólną podróż do Włoch. Marzyłam o niej przez całe życie.
Kiedy dzieci zobaczyły bilety, wybuchła awantura.
— Będziesz wydawała oszczędności na wakacje z obcym człowiekiem? — krzyknął syn. — Powinnaś myśleć o wnukach!
— Pracowałam na te pieniądze ponad czterdzieści lat — odpowiedziałam. — Mam prawo spełnić choć jedno własne marzenie.
Kilka dni później dzieci przyjechały z dokumentami. Chciały, żebym przepisała na nie dom, zachowując prawo do mieszkania w nim do końca życia.
— To tylko zabezpieczenie — tłumaczyła córka. — jeżeli Antoni ma uczciwe zamiary, niczego to między wami nie zmieni.
Poprosiłam, żebyśmy porozmawiali w obecności Antoniego. Ku ich zaskoczeniu partner wyjął przygotowane wcześniej dokumenty. Oświadczył, iż jeżeli kiedykolwiek zdecydujemy się na ślub, podpisze umowę, na mocy której nie będzie miał żadnych praw do mojego domu.
— Nie potrzebuję majątku waszej matki — powiedział. — Chcę jedynie spędzić z nią czas, który nam pozostał.
Byłam przekonana, iż to uspokoi dzieci. Stało się odwrotnie.
— A jeżeli mama wyda wszystkie pieniądze? — zapytał syn. — Co wtedy zostanie dla nas?
W pokoju zapadła cisza.
Po raz pierwszy powiedział wprost, czego naprawdę się obawiał. Nie chodziło o moje bezpieczeństwo. Dzieci bały się, iż zacznę korzystać z życia i uszczuplę spadek, który już uznały za swój.
— Wasz ojciec i ja harowaliśmy na ten dom — powiedziałam. — Nie po to, żebyście dzielili go, zanim jeszcze odejdę.
Córka straciła panowanie nad sobą.
— Przecież i tak kiedyś będzie nasz! Po co czekać? Moglibyśmy go sprzedać, a tobie kupić mniejsze mieszkanie.
Wtedy odezwała się moja najstarsza wnuczka, która do tej pory milczała.
— Mama z wujkiem już rozmawiali z pośrednikiem — powiedziała cicho. — Chcieli sprzedać dom zaraz po przepisaniu.
Córka pobladła. Syn zaczął krzyczeć na dziewczynę, iż nie powinna wtrącać się w sprawy dorosłych.
Kazałam im wyjść. Następnego dnia zmieniłam zamki i spotkałam się z prawnikiem. Dokumenty, które dzieci przyniosły, trafiły do niszczarki. Zaktualizowałam również testament, ale nikomu nie powiedziałam, co się w nim znajduje.
Poleciałam z Antonim do Włoch. Siedząc z nim na małym placu w Rzymie, po raz pierwszy od wielu lat nie czułam się jak matka, babcia ani przyszła spadkodawczyni. Byłam po prostu kobietą, która przez cały czas ma prawo kochać i marzyć.
Dzieci twierdziły, iż Antoni chciał wykorzystać moją samotność. Tymczasem to on nauczył mnie, iż moje życie jeszcze się nie skończyło. A ci, którzy najgłośniej ostrzegali mnie przed jego chciwością, od dawna liczyli pieniądze, które wciąż należały do mnie.
