NIEZWYKŁE ŻYCIE
Na weselu mojej przyjaciółki Ewy bawiliśmy się przez dwa dni bez opamiętania, z pełnymi brzuchami i głośnym śmiechem. Pan młody był równie przystojny jak Daniel Olbrychski z młodych lat, a przy tym zaskakująco skromny, jak na swoje niecodzienne piękno. Cała ekipa gości w tajemnicy przyglądała się Dominikowi niebieskie oczy jak chabry na mazurskiej łące, nieprzyzwoicie długie i gęste rzęsy, z których natura okrutnie obdarzyła go bardziej niż niejedną kobietę (no, dlaczego chłopakom takie dary?! Przecież to niesprawiedliwe!). Miał silnie zarysowaną szczękę, klasyczny, grecki nos i idealnie czystą, aksamitną skórę z lekką opalenizną. Ostateczny strzał niemal dwa metry wzrostu i szerokie ramiona. Gdybyśmy nie kochali Ewki, pokłócilibyśmy się na weselnym stole, walcząc o niego. Tak, Dominik był olśniewający.
No powiedz, jak ci się udało złapać takiego ciacho! rzuciłyśmy się na Ewę. Każda z nas przybrała najbardziej nieszczęśliwą, samotną minę, licząc, iż Dominik ma równie atrakcyjnych, wolnych kuzynów.
Dziewczyny, dajcie spokój! Zakochałam się w Dominiku za jego prostotę. Dominik pochodzi ze wsi, wychowywał się z babcią, prowadzi gospodarstwo, jest bardzo zaradny. Poznaliśmy się przypadkiem, gdy rodzice kupili działkę w jego miejscowości. Jest czuły, dobry i niezawodny. Gospodarstwo ma takie, iż mama moja była pod wrażeniem. Prawdziwy facet, dziewczyny! Ledwo go namówiłam na przeprowadzkę do miasta, niejedną noc straciłam na negocjacjach, haha.
Dominik okazał się równie skuteczny w pracy i kontaktach z nową rodziną, jak i w nauce przez kilka lat nauczył się rozpoznawać dobry alkohol, perfumy, rozmawiać o polityce, sztuce, podróżach, indeksie giełdowym, sporcie, a także wyzbył się swojego miejscowego mazurskiego akcentu. Wsiadł za kierownicę wygodnego samochodu, podarowanego przez teścia młodej parze, a poza tym zdobył pracę tuż obok niego. Kto dał mieszkanie młodym nie powiem, sami się domyślcie.
Drugiego roku małżeństwa Dominik odkrył swoją słabość do białych skarpetek. Tylko w śnieżnobiałych skarpetkach chodził po domu i do gości, bez kapci, zakładał je także do gumowych kaloszy, a stawał bez obuwia choćby na brudnej podłodze przymierzalni.
Ewa tej pasji nie podzielała, ale potulnie myła podłogi dwa razy dziennie i kupowała wybielacze. Tak Dominik zyskał ksywkę Skarpetka.
O zdradzie Dominika Ewa dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. Kochanka, nota bene, była w identycznym stanie. Skarpetka został wyrzucony z domu, zwolniony, przeklęty i opłakany w ciągu doby. Potem zaczęły się gęste, lepki dni ponurej jesieni. Ewa leżała niemal bez życia na ogromnym łóżku, wpatrując się w sufit suchymi oczami:
Płakać będę później. Teraz to niezdrowe dla maleństwa.
Ewa, niczym Lenin w mausoleum, zalegała w ciszy na swoim idiotycznym łóżku, a my zmieniałyśmy się przy niej jak warty, by podtrzymać ją milczącą obecnością.
Chciało się płakać głośno, przewracać księgę losów i rwać jej zdradzieckie kartki, ale trzeba było milczeć i czekać.
Na wyjście ze szpitala czekaliśmy, rozgadane, z balonami, błagając personel medyczny, by przepuścił kieliszek herbaty i poszedł z nami w Polskę do niedźwiedzi i cyganów, życząc wszystkim zdrowia i szczęścia. Świeżo upieczony dziadek starał się najbardziej przedtem, wzruszony i obiecujący pielęgniarkom, iż posprząta, kredą wymalował pod oknem górnolotny napis: Dzięki za wnuka!, potem próbował coś zaśpiewać, ale zatrzymał go ochroniarz. Ochroniarz zgodził się sympatycznie na degustację menu szczęśliwego dziadka w swojej kanciapie przy koniaczku, bez szkody dla porządku.
W dzień wyjścia dziadek był rześki, świeży i, jak pamiętam, choćby się błyszczał. Płakał z euforii i dumy w sam raz, szczerze. My też płakałyśmy, śmiałyśmy się, całowałyśmy Ewę, nieśmiało zaglądając do błękitnej kopertki i konsekwentnie milcząc o greckim nosku u synka Igorka. Tylko Ewa choćby w tej euforii nie płakała:
Potem. Może mleko się przez to zmieni?
Ewa milczała z nami jeszcze dwa miesiące, potem postanowiła odwiedzić Dominika. Bez zapałek czy kwasu, ale z ogromnym pragnieniem krzyczeć i płakać. Wyrzucać, uderzać pięściami w ściany, wstydzić, zasztydzić i spróbować pozbyć się bólu, przywiązującego ją do łóżka, przenieść całą tę niepotrzebną jej rozpacz na zdrajcę. Na tego, który zburzył jej nadzieje i ich świat z maleńkim synkiem, w którym chciała siebie widzieć dziergając skarpetki swoim ukochanym, śmiejącym się głośno Igorkowi przy spacerze za rękę z Dominikiem. Dominika takiego swojego i tak bardzo potrzebnego im, z synem, mężczyzny.
Ewa bardzo chciała też spojrzeć w oczy tamtej bezwstydnej kobiecie, śpiącej z cudzym mężem. Oczy będą pewnie bezczelne, a może i piękne. W te oczy Ewa postanowiła splunąć. Tak, splunie. A jak trzeba, to i podrapie.
Gdzie dokładnie iść na awanturę, dowiedziała się Ewa przypadkiem od energicznych staruszek pod blokiem podczas spaceru z dzieckiem. Serdeczne babcie zatrzymały Ewę, przypomniały jej, iż Dominik to straszydło, opisały jej trajektorię do gniazda kochanków oraz możliwe scenariusze zemsty. Ewa zamarła, płacząc w duszy, chciała odejść, nie dosłyszała numeru domu, ale nie odeszła.
I stoi ona, Ewa, pod wskazanym blokiem z leniwej, starej dzielnicy wystarczy wejść na piąte piętro, a tam można krzyczeć, spluwać lub drapać.
Na pierwszym piętrze Ewa pomyślała, iż z jej obecnym szczęściem na pewno nikogo nie będzie w domu i straci tylko czas. Na drugim piętrze przyszła myśl, iż adekwatnie byłoby świetnie, gdyby nikogo nie było. Na trzecim piętrze Ewa usłyszała rozpaczliwy dziecięcy płacz dochodzący z piątego piętra.
Drzwi otworzyła jej chuda i zapłakana dziewczyna, której wygląd nijak nie pasował Ewie do wizerunku fatalnej kobiety, która uwiodła jej mężabaranka.
Gdy Ewa z osłupieniem przyglądała się konkurentce ważącej może czterdzieści kilo, dziecko wrzeszczało w głębi mieszkania.
Dzień dobry, Ewo. Dominika tu nie ma, odszedł od nas dwa tygodnie temu. Gdzie jest nie wiem powiedziała dziewczyna, siadając na podłodze ze łzami.
Ewa gwałtownie straciła ochotę do awantury. Wanted wejść do pokoju i uspokoić dziecko tej zagubionej matki. A potem wbić słowa: Lubisz się bawić, lub też ponieś konsekwencje, głupia! Tak, trzeba wtrącić głupia. Patrzeć przy tym z pogardą w końcu ma prawa, jako oszukana strona.
Niemowlak był suchy. Powieki opuchnięte, żyłka na czole, głos ochrypły. Chłopiec płakał z głodu na skraju swoich możliwości, a jego dziwna, bezradna matka leżała na podłodze i wyła.
Jak otwierała puste szafki w poszukiwaniu mleka i bezskutecznie grzebała w pustej lodówce, Ewa ledwo to pamiętała później.
Jak znalazła na stole kartkę, niedokończoną, strasznie napisaną Proszę w mojej sm…, z przerażeniem.
Dziewczyna spazmatycznie płakała, opowiadając Ewie, jak bliskiej przyjaciółce, iż nie ma dokąd iść z tym wynajmowanym mieszkaniem, a wyprowadzić się trzeba dosłownie za kilka dni. Mleko zniknęło, Dominik zniknął, pieniędzy adekwatnie nie było. I iż bardzo jej przykro. I wstyd. I już za późno. Nie wiedziała. Prosi o wybaczenie. Można uderzyć, choćby trzeba. Chłopca zowie Pawełek, niech Ewa to zapamięta, na wszelki wypadek. Pawełek był starszy od Igorka raptem o 9 dni.
Ewa wracała do domu w pośpiechu za 20 minut jej Igorek będzie chciał jeść. Nie było jej łatwo: dwie duże torby należały do Oksany, sama zapłakana Oksana biegła obok, trzymając najedzonego Pawełka. Ewa biegła i myślała, gdzie zmieści jeszcze dwa łóżka.
Za trzy lata bawiliśmy się na weselu Oksany, za cztery Ewy. Mąż Ewy nie znosi białych skarpetek, twierdzi, iż życie trzeba czynić kolorowym, kocha żonę, syna i dwie córeczki. Oksana jest mamą czterech chłopców, jej mąż nie traci nadziei na córkęCzasami, gdy śmiejemy się na rodzinnych imprezach, Ewa zerka przez okno, gdzie pod blokiem bawią się Igorek i Pawełek. Oksana, roześmiana jak nigdy, pomaga kroić ciasto, a dzieci sprzeczają się o piłkę z takim samym uporem, jakby były rodzeństwem. choćby dziadek przysiada między nimi, opowiadając bajki o Mazurach i niedźwiedziach, bo w końcu wszyscy te bajki znają, choć nikt nie wie, gdzie Dominik zniknął.
Ewa czasem gubi się w tym szczęściu w szumiących rozmowach, śmiechu i pierwszych tańcach córek, które pytają, czy mogą spać z braćmi na jednym łóżku. Wtedy patrzy na Oksanę, widzi jej pewne spojrzenie, i pamięta, iż życie nie zawsze jest piękną legendą ale czasem bywa cudownie zwyczajne.
Ostatni raz, kiedy Oksana zgubiła Pawełka na placu zabaw, wszyscy ruszyli w poszukiwaniu. Ewa znalazła go pod drzewem, ze śnieżnobiałą skarpetką na ręce zamiast rękawiczki. Spojrzała na synka i syna Oksany, na ich wspólne krzyki, pogodę ducha i własne serce, które choćby nie pamięta już Greckiego Noska. Teraz śmieje się głośno, i w końcu pozwala sobie płakać wzruszona, szczęśliwa.
Tak właśnie kończą się niezwykłe, zwyczajne życiorysy: z nowymi imionami, kolorowymi skarpetkami i dłońmi splecionymi na jednym rodzinnym stole.
