Niezwykłe życie
Na weselu mojej przyjaciółki Ewy bawiliśmy się dwa dni obficie, głośno i szalenie wesoło. Pan młody był piękny niczym Zbigniew Cybulski, a przy tym zaskakująco skromny, biorąc pod uwagę swoją niesamowitą urodę. Wszyscy goście, ukradkiem, przyglądali się Wojciechowi: błękitne, chabrowe oczy, nieprzyzwoicie gęste i długie, czarne rzęsy (prawdziwy cud, dlaczego mężczyznom trafia się takie bogactwo?! Natura, ech!), mocny podbródek, nos jak z antycznej rzeźby, czysta, jedwabista, lekko śniada cera. Dobijało to jeszcze jego prawie dwa metry wzrostu i szerokie ramiona. Gdybyśmy nie kochali Ewy, to już tam na weselnym stole byłyby zacięte walki o tego cudnego człowieka. Wojciech był naprawdę niesamowity.
No pięknego cię załapało! napadłyśmy Ewę z żartami. Każda usiłowała przybrać jak najnieszczęśliwszą minę, na wypadek, gdyby Wojciech miał i tak równie wspaniałych, samotnych krewnych.
Dziewczyny, no co wy? Zakochałam się w Wojciechu za jego prostotę! Wojtek pochodzi ze wsi, wychowywany przez babcię, prowadzi gospodarstwo, jest niesamowicie zaradny. Poznaliśmy się przypadkiem rodzice kupili działkę w jego wiosce. Czuły, dobry i niezawodny. Jak gospodarstwo trzymał, to szok, mama by była dumna. Prawdziwy mężczyzna! Jedynie ledwo go namówiłam, żeby przeniósł się do miasta dziesiątki wieczorów trzeba było go przekonywać, haha.
Wojciech okazał się równie sprawny w pracy, jak i w relacjach z nowymi krewnymi, a także w nauce: w ciągu dwóch lat nauczył się wybierać dobry alkohol, perfumy, komentować politykę, sztukę, podróże, sporty, pozbył się lokalnego, świętokrzyskiego dialektu. Siadł za kierownicą komfortowego auta, uprzejmie podarowanego młodym przez teścia, a także zajął godne miejsce w firmie teścia. Kto podarował mieszkanie młodym nie powiem, zgadnijcie sami.
Po dwóch latach małżeństwa Wojciech ujawnił zamiłowanie do białych skarpetek. Chodził w nich po domu i w gościach, bez kapci, zakładał je choćby do kaloszy, dumnie stawał w nich na brudnych podłogach przymierzalni. Ewa tej fascynacji nie podzielała, ale z pokorą myła podłogi dwa razy dziennie i robiła zapasy wybielacza. Tak Wojtek zyskał przezwisko Skarpetka.
Że Wojtek ma kochankę, Ewa dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. Kochanka, zresztą, była w tym samym stanie. Skarpetka został wyrzucony z domu, zwolniony z pracy, przeklęty i opłakany w jeden dzień. Potem nastąpiły ciężkie, lepkie, szare dni smutnej jesieni. Ewa leżała na ogromnym teraz dla niej, łóżku, patrząc w sufit suchymi oczami:
Popłaczę później. Teraz dziecku szkodzi.
Ewa, niczym Lenin, leżała nieruchomo na swoim durnym łóżku, a my, niby wartownicy, zmieniałyśmy się przy niej, żeby wspierać ją milczeniem.
Bardzo chciało się płakać do rozpuku, przerzucać księgę losów i drzeć zdradzieckie strony. Ale trzeba było milczeć i czekać.
Przy wyjściu z porodówki szalałyśmy, trzęsłyśmy balonikami, błagałyśmy pielęgniarki, by wpuściły kieliszek herbaty i poszły z nami na południe, do niedźwiedzi i Cyganów, życząc wszystkim zdrowia i szczęścia. Nowy dziadek był najgorliwszy: poprzedniego dnia, wzruszony i obiecując posprzątać potem, najpierw kredą wyrysował wielki napis pod oknami Ewy: Dziękuję za wnuka!, a potem usiłował śpiewać, ale zatrzymała go ochrona. Ochroniarz uprzejmie zaprosił dziadka do swojej kanciapki na koniaczek, żeby nie zakłócać spokoju.
W dniu wypisu dziadek był świeży, pogodny i jeżeli dobrze pamiętam choćby promieniał. Płakał ze szczęścia i dumy, płakał po ludzku, z całego serca. My również płakałyśmy całą delegacją, śmiałyśmy się, całowałyśmy Ewę, nieśmiało zaglądałyśmy do niebieskiego rożka i pilnie milczałyśmy o greckim nosie taty u maleńkiego Igorka. Tylko Ewa choćby w największej euforii nie płakała:
Później. Może odbije się to na mleku.
Ewa milczała z nami jeszcze dwa miesiące, potem zebrała się w sobie i poszła do Wojciecha. Nie zapałkami ani kwasem, ale z wielką chęcią krzyczenia i płakania. Miała ochotę wyrzucić mu wszystko, walić pięściami w ściany, zawstydzić go, poniżyć i spróbować uwolnić się od bólu, który przykuł ją do łóżka i zrzucić ten niepotrzebny już ciężar na zdrajcę. Na tego, który zniszczył jej nadzieje i ich świat z małym synkiem, w którym Ewa wyobrażała sobie siebie, dziergającą skarpetki swoim ukochanym podczas spokojnych wieczorów, rozśmieszającego Igorka, trzymającego ich z Wojtkiem za ręce na spacerze, i samego Wojciecha tak potrzebnego jej i ich dziecku.
Chciała także spojrzeć w oczy tej bezwstydnej kobiecie, która spała z cudzym mężem. Oczy na pewno będą bezczelne i pewnie piękne. W te oczy Ewa zamierzała splunąć. Tak! jeżeli trzeba będzie, choćby zadrapie jej twarz.
Jak znaleźć miejsce do awantury, Ewa dowiedziała się przypadkiem od babci zamieszkałych koło jej bloku podczas spaceru z dzieckiem. Współczujące babcie zatrzymały Ewę, przypomniały, iż Wojtek to no, nie najlepiej się sprawił szczegółowo opisały trasę do gniazda kochanków i możliwe opcje zemsty. Ewa wpadła w stupor, płacząc w duszy, chciała odejść, nie dosłyszawszy numeru domu, ale z jakiegoś powodu nie odeszła.
I tak stoi ona, Ewa, przed adekwatną klatką starej czynszówki wystarczy wejść na piąte piętro, tam można już pluć albo wrzeszczeć.
Na pierwszym piętrze Ewa pomyślała, iż z jej obecnym szczęściem, pewnie nikogo nie będzie w domu, i zmarnuje tylko czas. Na drugim przyszła jej do głowy myśl, iż byłoby choćby dobrze, jeżeli nikogo nie będzie. Na trzecim usłyszała przeraźliwy płacz dziecka, dobiegający z piątego piętra.
Drzwi otworzyła szczupła, zapłakana dziewczyna jej wygląd nijak nie pasował Ewie do obrazu kobiety-femme fatale, która uwiodła męża.
Gdy Ewa z niemym zdziwieniem oglądała ponad czterdzieści kilogramów konkurencji, dziecko w głębi mieszkania płakało coraz głośniej.
Dzień dobry, Ewo. Wojciecha tu nie ma, odszedł od nas dwa tygodnie temu. Gdzie jest nie wiem wyszeptała dziewczyna i usiadła na podłodze, znów płacząc.
Ewie natychmiast przeszła ochota na awanturę. Chciała wejść do pokoju i uspokoić dziecko tej niezaradnej matki, potem rzucić: Jak chcesz się bawić, to musisz umieć wozić saneczki, suko! Tak, trzeba obowiązkowo rzucić suko. I spojrzeć przy tym tak pogardliwie, tak poniżająco ma do tego prawo, w końcu została oszukana.
Niemowlę było suche, powieki spuchnięte, na czole żyłka, głos ochrypły. Wyraźnie chłopczyk był głodny. Krzyczał z głodu na granicy swoich maleńkich możliwości, a jego dziwna, bezradna matka leżała na podłodze w przedpokoju i płakała.
Jak otwierała puste szafki w poszukiwaniu mleka i bezskutecznie szukała czegoś w pustej lodówce, Ewa wspominała później z trudem.
Jak znalazła na kuchennym stole kartkę z przerażającym, niedokończonym zdaniem Proszę o wybaczenie w mojej śm z przerażeniem.
Dziewczyna na podłodze szlochając, zwierzała się Ewie, prawie jak przyjaciółce, iż nie ma dokąd pójść z tą wynajmowaną kawalerką, a odejść trzeba dosłownie za kilka dni. Mleko zniknęło, Wojtek zniknął, a pieniędzy tak naprawdę nigdy nie było. Bardzo jej żal, wstyd, i jest już za późno. Nie wiedziała. Prosi o przebaczenie, można uderzyć, choćby trzeba. A chłopczyk ma na imię Paweł i niech Ewa to zapamięta, na wszelki wypadek. Paweł był starszy od Igorka tylko o 9 dni.
Ewa pędziła do domu, bo za 20 minut Igorek będzie domagał się piersi. Biegła z wysiłkiem dwie wielkie torby Oksany ciążyły, sama zmęczona Oksana biegła obok, nosząc najedzonego Pawła. Ewa biegła i myślała, gdzie postawić jeszcze dwie łóżka.
Za trzy lata bawiłyśmy się na weselu Oksany, za cztery na Ewy. Mąż Ewy nie znosi białych skarpet, uważa, iż życie trzeba barwić, i kocha żonę, syna i dwie córki nad życie. Oksana mama czterech chłopaków, jej mąż nie przestaje marzyć o córeczce.
