Zadziwiające życie
Na weselu naszej przyjaciółki Marioli bawiliśmy się dwa dni pijąc, jedząc i śmiejąc się bez opamiętania. Pan młody, Piotr, był olśniewająco przystojny niczym Zbigniew Cybulski, a przy tym ujmująco skromny, mimo swojej wręcz nieziemskiej urody. Cała nasza ekipa gości ukradkiem przyglądała się Piotrowi: oczy jak błękitne niezapominajki, absurdalnie gęste i długie czarne rzęsy (do diabła, po co facetom taka fortuna?! Natura, droga!), zarysowany podbródek, grecki nos, nieskazitelna, aksamitna cera z domieszką lekko śniadego tonu. Ostateczny strzał dwa metry wzrostu i bary szerokie jak od drzwi do drzwi. Gdybyśmy nie kochały Marioli, posprzeczałybyśmy się przy stole o to niesamowite okazy. Piotr był szalenie atrakcyjny, tak.
No, ale jakiego przystojniaka sobie poderwałaś! napadłyśmy na Mariolę. Każda z nas starała się zrobić możliwie smutną i samotną minę, na wypadek gdyby okazało się, iż Piotr ma równie przystojnych, samotnych kuzynów.
Dziewczyny, co wy! Pokochałam Piotra za jego prostotę. On jest ze wsi, wychowywany przez babcię, prowadzi gospodarkę, złota ręka. Poznaliśmy się, bo rodzice kupili działkę w jego miejscowości. Jest czuły, dobry, niezawodny. Gospodarstwo prowadzi, mama, mała ojczyzna! Prawdziwy mężczyzna, dziewczyny! Ledwo przekonałam go do przeprowadzki do miasta, nie jeden wieczór na rozmowy poszło, haha.
Piotr okazał się równie skuteczny w pracy, kontaktach z nowymi krewnymi, jak i w nauce: przez parę lat nauczył się rozróżniać dobry alkohol, perfumy, politykę, sztukę, podróże, indeksy giełdowe, sport, pozbył się charakterystycznego mazowieckiego dialektu. Wsiadł za kierownicę komfortowego auta, uprzejmie ofiarowanego młodej parze przez teścia, a także znalazł bardzo porządną pracę u tego samego teścia. Kto podarował młodym mieszkanie nie powiem, domyślcie się sami.
Na drugim roku małżeństwa odkryto u Piotra słabość do białych skarpetek. Wyjątkowo tylko w śnieżnobiałych skarpetkach chodził po domu i do gości bez kapci, zakładał białe skarpetki do gumowych kaloszy, śmiało stał bosymi stopami na brudnej podłodze mimo próśb.
Mariola tej miłości do białego elementu garderoby nie podzielała, ale pokornie myła podłogi dwa razy dziennie i kupowała wybielacze. Tak Piotr zyskał przezwisko Skarpetka.
O tym, iż Piotr ma kochankę, Mariola dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. Kochanka, jak się okazało, była w tym samym stanie…
Skarpetka został wyrzucony z domu, zwolniony z pracy, przeklęty i opłakany w przeciągu doby. Potem zaczęły się śliskie, lepkie dni ponurej jesieni. Mariola niemal bez ruchu leżała teraz na wydającej się ogromnej, strasznej łóżku, patrząc na sufit pustymi oczami:
Popłaczę później. Teraz dziecku szkodę zrobię.
Mariola niczym Lenin leżała w milczeniu, a my, jak strażniczki, zmieniałyśmy się przy niej, wspierając przyjaciółkę milczeniem.
Bardzo chciało się płakać na głos, przewracać księgę losów i rwać zdradzieckie strony. Ale trzeba było milczeć i czekać.
Podczas wyjścia z porodówki ględziłyśmy, trzęsłyśmy balonami, błagałyśmy personel medyczny o filiżankę herbaty i ucieczkę z nami w zachód, do niedźwiedzi i cyganów, życząc wszystkim bez wyjątku zdrowia i szczęścia. Świeżo upieczony dziadek starał się najmocniej: dzień przedtem, rozrzewniony i obiecując sanitariuszkom, iż posprząta po sobie, narysował kredą ogromny, krzywy napis pod oknami sali Marioli: Dziękujemy za wnuka!, potem próbował coś zaśpiewać, ale został zatrzymany przez ochronę. Ochroniarz zgodził się uprzejmie zaznajomić z repertuarem dziadka przy kieliszku w swojej budce, bez szkody dla porządku społecznego.
W dzień wypisu dziadek był żwawy, świeży i, pamiętam, choćby promieniał. I płakał z euforii i dumy. Płakał równo i z duszą.
My też płakałyśmy całą delegacją, śmiałyśmy się, całowałyśmy Mariolę, nieśmiało zaglądałyśmy w niebieski rożek i pilnie milczałyśmy o greckim nosku taty u malutkiego Krzysia. Tylko Mariola, choćby w najbardziej radosnych chwilach, nie płakała:
Później. Może wpłynie na mleko?
Mariola milczała z nami jeszcze dwa miesiące, potem wzięła i poszła odwiedzić Piotra. Bez zapałek i kwasu, ale z ogromnym pragnieniem burzenia i płaczu. Przemówić, uderzyć w ściany swoimi chudymi pięściami, zawstydzić, poniżyć i spróbować pozbyć się bólu, który ją zniewalał do łóżka, zrzucić ten niepotrzebny jej ciężar na zdrajcę. Na niszczyciela jej nadziei i ich świata z malutkim synkiem, w którym ona Mariola wyobrażała sobie siebie, robiącą na drutach skarpetki swoim ukochanym facetom podczas przytulnych wieczorów, głośno śmiejącego się Krzysia, trzymającego ich z Piotrem za ręce na spacerze, i samego Piotra tak bardzo potrzebnego im, z synem, człowieka.
A jeszcze Mariola bardzo chciała spojrzeć w oczy tej bezwstydnej kobiecie, która spała z jej mężem. Oczy pewnie będą bezczelne i, najprawdopodobniej, bardzo piękne. W te oczy Mariola zamierzała splunąć. Postanowione splunie. jeżeli będzie trzeba choćby podrapie.
Dokąd dokładnie iść się awanturować, Mariola dowiedziała się przypadkiem od aktywnych babć z klatki schodowej podczas spaceru z dzieckiem. Serdeczne babule zatrzymały Mariolę, przypomniały, iż Piotr to przecież oszust, opisały trasę do gniazda kochanków i możliwe warianty zemsty. Mariola osłupiała, szlochając wewnętrznie, choćby chciała odejść nie słysząc numeru domu, ale z jakiegoś powodu nie odeszła.
I tak stoi ona, Mariola, przed adekwatną klatką starej krakowskiej kamienicy, trzeba tylko wejść na piąte piętro tam choć pluj, choć krzycz.
Na pierwszym piętrze pomyślała, iż z jej pechem, na pewno nikogo nie będzie i zmarnowała czas. Na drugim piętrze przyszło jej do głowy, iż to choćby dobrze, jeżeli nikogo nie będzie. Na trzecim piętrze Mariola usłyszała rozpaczliwy dziecięcy płacz dochodzący z piątego piętra.
Drzwi otworzyła jej wychudzona, zapłakana dziewczyna, której wygląd nie wpisywał się w wyobrażenie Marioli o femme fatale, która zwabiła jej baranka-męża.
Gdy Mariola oniemiała, przyglądając się pociągającej nos czterdziestce kilogramów konkurencji, dziecko w głębi mieszkania wciąż płakało dramatycznie.
Dzień dobry, Mariola. Piotra tu nie ma, odszedł od nas dwa tygodnie temu. I gdzie jest nie wiem, szepnęła dziewczyna i usiadła na podłodze, płacząc.
Marioli nagle przeszła chęć awantury. Chciała wejść do pokoju i pocieszyć dziecko tej nieporadnej matki. Potem, ukłuć zdaniem: „Lubisz się bawić lub też wozić saneczki, suko!”. Tak, trzeba będzie wcisnąć suko. I jeszcze spojrzeć tak pogardliwie, upokarzająco. Ma prawo, w końcu, jako oszukana strona.
Niemowlę było suche. Powieki napuchnięte, na czole żyłka, głos ochrypły. Bez wątpienia, dziecko było głodne. Chłopiec krzyczał z głodu, na granicy z możliwościami, a jego dziwna, nieodpowiedzialna matka leżała na podłodze, wyła.
Jak otwierała puste szafki kuchenne szukając mleka i bezskutecznie grzebała w pustej lodówce, Mariola zapamiętała już z trudem.
Jak odkryła na stole kartkę z straszliwie niedokończoną frazą Proszę w mojej śm, z przerażeniem.
Dziewczyna na podłodze szlochała histerycznie, opowiadając Marioli, jakby bliskiej przyjaciółce, iż nie ma gdzie pójść z tym wynajmem, a za kilka dni musi wyjść. Że mleka zabrakło, Piotr się ulotnił, a pieniędzy, adekwatnie, nigdy nie było. Że bardzo jej żal. I wstyd. I za późno. Ale nie wiedziała. I prosi o wybaczenie. I można uderzyć choćby trzeba. A chłopca zwać Paweł i niech Mariola zapamięta, na wszelki wypadek. Paweł okazał się starszy od Krzysia ledwie o 9 dni.
Mariola pędziła do domu w tempie błyskawicy za 20 minut Krzyś zażąda piersi. Biegnąć Marioli nie było łatwo: dwie wielkie torby Oksany ciągnęły ją za ręce, sama zapłakana Oksana biegła obok, prowadząc najedzonego Pawła. Mariola biegła i myślała, gdzie postawić kolejne dwa łóżka.
Po trzech latach bawiliśmy się na weselu Oksany, po czterech u Marioli. Mąż Marioli nie znosi białych skarpetek, uważa, iż życie trzeba czynić bardziej kolorowym, kocha żonę, syna i dwie córki. Oksana mama czterech chłopców, jej mąż nie traci nadziei na córkę…
