Dworzec kolejowy w Białymstoku pachniał wilgocią i tanimi parówkami z automatu. Zosia zaciskała palce na bilecie, czytając po raz piąty numer peronu, jakby za szóstym razem miał się zmienić. Babcia Halina poprawiała jej szalik, choć był dopiero wrzesień i termometr na ścianie dworca pokazywał czternaście stopni.
— Pamiętaj, wysiadasz na Centralnym. Nigdzie nie idź bez opiekuna z kancelarii. Jakby co, dzwonisz natychmiast.
— Babciu, mówiłaś to już.
— To powtórzę. — Halina ścisnęła wnuczkę za ramię, mocniej niż zwykle. — I nie gadaj z obcymi. I trzymaj przy sobie adwokata numer. Masz zapisany?
— W zeszycie i w głowie.
Babcia westchnęła. Dłonie miała spękane od worków z ziemniakami w warzywniaku, ale dotyk był znajomy i na chwilę uciszył strach w brzuchu Zosi.
Dziewczynka skończyła dwanaście lat trzy tygodnie temu. W dzień urodzin przyszła kremowa koperta z Warszawy, zaadresowana do „Zofii Kowalik”. Kancelaria Malinowski i Partnerzy. W środku list — ścisły, prawniczy, ale jedno zdanie wybijało się jak gwóźdź: *„W związku z osiągnięciem przez Panią pełnoletności częściowej, prosimy o osobiste stawiennictwo w sprawie spadku powierniczego”*. Bilet na pociąg dołączono. Nikt nie pytał Zosi, czy chce jechać. Babcia zadzwoniła do kancelarii trzy razy, potem jeszcze raz, aż w końcu usłyszała, iż sprawa dotyczy poufnych dyspozycji złożonych kilka lat wcześniej i iż opiekun ma prawo towarzyszyć małoletniej. Ale Halina nie mogła. W warzywniaku właśnie zwolnili połowę pracowników i każdy dzień urlopu groził utratą etatu.
Zosia udawała, iż podróż ją ekscytuje. Warszawa. Pierwszy raz sama w pociągu. Tajemniczy spadek. Ale pod tą ekscytacją czaiło się pytanie, którego bała się zadać: *dlaczego akurat teraz?*
Pięć lat temu wszystko się posypało. Ojciec, Tadeusz Werner, wracał z nocnej zmiany w zajezdni autobusowej, gdy dostawczak wjechał w niego na skrzyżowaniu. Przeżył. Technicznie. Od pięciu lat leżał w ośrodku opiekuńczym pod Knyszynem — oddychał, czasem drgnęły mu palce. Zosia co niedzielę siadała przy jego łóżku i opowiadała mu wszystko. Szkoła, stopnie, głupoty Kacpra z klasy, nowa piosenka na skrzypcach. Mówiła do niego, choć nigdy nie odpowiadał. Bo Tadeusz zawsze powtarzał, iż kochać to nie przestawać dawać, choćby jeżeli nie widzisz, gdzie to ląduje. Nie był jej biologicznym ojcem. Powiedział jej to, kiedy miała siedem lat, w ten sam sposób, w jaki tłumaczył, skąd bierze się prąd: spokojnie i bez zbędnych emocji. „Rodzina to nie krew, Zosiu. Rodzina to wybory. Ja wybrałem ciebie i mamę i będę wybierał codziennie”. Dał jej też swoje nazwisko, zaraz po ślubie z Anną, choć urzędnicy marudzili przy dokumentach prawie miesiąc. Anna była wtedy Kowalik — panieńskie, po swojej matce — ale dla Zosi od trzeciego roku życia istniało tylko nazwisko Werner, to samo co u taty.
Mama, Anna, odeszła trzy miesiące po wypadku Tadeusza. Tamto odejście było wyborem — przynajmniej tak Zosia wtedy myślała. Anna zmagała się z depresją od lat. Po wypadku wszystko runęło. Nie wstawała. Nie spała. Płakała nad zupą. Któregoś ranka Zosia znalazła w kuchni babcię z kartką: *„Potrzebuję pomocy. Wrócę, gdy wyzdrowieję. Kocham cię”*. Potem cisza. Żadnego telefonu. Żadnej wizyty na urodziny. Babcia mówiła, iż mama jest w sanatorium. Gdzie? Daleko. Dlaczego nie dzwoni? Bo jest chora. Po jakimś czasie Zosia przestała pytać. Pytania bez odpowiedzi mniej bolały, kiedy nie dawało się im głosu.
W wagonie drugiej klasy pachniało plastikiem i kawą z automatu za pięć złotych. Zosia wcisnęła plecak pod siedzenie i przykleiła nos do szyby. Peron odpłynął. Serce waliło jej tak, iż słyszała je w uszach. Wdech, wydech — tak jak uczyła pani Walczak na szkolnym kółku pierwszej pomocy. Zosia zapisała się tam częściowo z ciekawości, częściowo dlatego, iż po zajęciach były darmowe kanapki, a częściowo, żeby nie wracać od razu do domu, gdzie nikt na nią nie czekał.
— Wolne?
Podniosła wzrok. Mężczyzna koło pięćdziesiątki, w drogim płaszczu, z twarzą przyzwyczajoną do tego, iż ludzie mu nie przerywają. Jedwabny krawat, skórzana aktówka, dyskretny zapach wody kolońskiej. Zegarek — coś srebrnego, z niebieską tarczą, prawdopodobnie kosztował więcej niż całe mieszkanie babci.
— Proszę — mruknęła.
Usiadł obok i otworzył laptopa. Zosia poczuła na sobie jego spojrzenie — nie natrętne, ale powtarzające się co chwilę. Udawała, iż patrzy przez okno.
— Pierwszy raz jedziesz pociągiem? — zagadnął w końcu.
— Skąd pan wie?
— Od kwadransa analizujesz śruby przy oknie.
— Wyglądają ważnie.
— Są ważne.
Kącik ust jej drgnął. Mężczyzna uśmiechnął się lekko.
— Andrzej Werner — wyciągnął rękę.
Zosia przypomniała sobie babcię. *Nie gadaj z obcymi*. Ale on się przedstawił, a odmowa wydałaby się niegrzeczna.
— Zosia Kowalik.
Palce mężczyzny zacisnęły się na chwilę mocniej, niż trzeba. Jego twarz zmieniła się nieznacznie — cień czegoś na dnie oczu.
— Kowalik? Z okolic Białegostoku?
— Skąd pan…?
— Zbieg okoliczności. — Cofnął dłoń. — Kiedyś miałem tam interesy.
Zosia schowała rękę pod udo. Serce przyspieszyło. Wyjęła z plecaka starą „Anię z Zielonego Wzgórza”. Należała do mamy. Okładka była wytarta, kilka stron wypadało. Babcia trzy razy chciała ją wymienić, ale Zosia nie pozwoliła. Nowa książka nie miałaby plamy po herbacie z dnia, kiedy mama czytała jej na głos w kuchni.
Kwadrans później konduktor przeszedł korytarzem. Mężczyzna sięgnął do kieszeni płaszcza po bilet. Portfel — brązowa skóra, wyświechtany na rogach — wysunął mu się z palców i upadł na podłogę, rozchylając się. Ze środka wysunęło się zdjęcie: małe, kolorowe, z pofalowanym rogiem.
Zosia schyliła się automatycznie. Podniosła portfel i fotografię. I wtedy świat się zatrzymał.
Na zdjęciu stała jej mama. Dużo młodsza. Włosy rozpuszczone, sukienka w kwiaty, uśmiech tak szeroki, iż aż bolało patrzeć. Obok niej — Andrzej Werner. Obejmował ją w talii, a ona wtulała się w niego, jakby był jej całym światem.
— To moja mama — szepnęła Zosia.
Mężczyzna pobladł.
— Zosiu, ja…
— To Anna Kowalik.
Otworzył usta. Pociąg szarpnął na zwrotnicy. Andrzej złapał za oparcie, ale zaraz puścił. Jego twarz ściągnęła się nagle, dłoń powędrowała do klatki piersiowej. Oddech stał się płytki.
— Panie Werner?
Nie odpowiedział. Zgarbił się, oczy zaszły mgłą. Zosi w jednej chwili wszystko wyparowało z głowy oprócz procedury. Pani Walczak mówiła: *obserwuj, nie panikuj, nie wymyślaj diagnoz, których nie znasz*.
Przycisnęła przycisk przywołania. Raz. Drugi. Pojawiła się konduktorka.
— On ma ból w klatce, nie może oddychać.
— Czy pan ma leki na serce?
Andrzej próbował coś powiedzieć. Zdołał tylko chwycić Zosię za rękę. Palce miał lodowate.
— Aniu — wychrypiał. — Aniu, przepraszam.
Konduktorka już wzywała przez krótkofalówkę pomoc. W wagonie zrobiło się zamieszanie.
— Zosia — wymamrotał mężczyzna, patrząc na nią, ale jakby nie do końca widział. — Moja córka.
Słowa przecięły hałas jak nóż.
Zosia zamarła. *Moja córka*. Palce Andrzeja osłabły. Oczy mu się zamknęły. Konduktorka odciągnęła Zosię na bok, ktoś położył mężczyznę na podłodze, inny pasażer — anestezjolog z Białegostoku, jak się okazało — zaczął reanimację. Pociąg zwalniał. Maszynista zapowiedział, iż na najbliższej stacji będzie czekać karetka.
Zosia wróciła na miejsce ze zdjęciem zgniecionym w garści. Nie płakała. Nie mogła. W głowie kołatały się strzępy: *moja córka*, *Aniu*, zdjęcie mamy, ten uśmiech, którego nie widziała od pięciu lat, list z kancelarii, Tadeusz leżący pod Knyszynem.
Karetka zabrała Andrzeja do szpitala klinicznego w Białymstoku. Zosia wysiadła razem z sanitariuszami — nie dlatego, iż ktoś ją zmusił, po prostu nogi same ją poniosły. Na izbie przyjęć pachniało środkiem do dezynfekcji i parzoną kawą. Usiadła na plastikowym krześle przy automacie z wodą i czekała. Nie wiedziała na co.
Godzinę później zjawiła się opiekunka wyznaczona przez kancelarię — młoda kobieta o nazwisku Edyta Malinowska, w szarym oplu astrze, z kubkiem herbaty z Żabki i miną kogoś, kto już dawno przestał się dziwić. Zosia kłamała babci przez telefon, iż pociąg miał awarię i iż musi przenocować w Białymstoku, a jutro pojedzie dalej. Nie chciała, żeby Halina brała pożyczkę na bilet.
— Werner żyje — powiedziała Edyta, chowając telefon. — Zawał, ale łagodny. Wypiszą go za parę dni.
— To dobrze — odparła Zosia i sama nie wiedziała, czy to prawda.
Na korytarz wyszła do nich pielęgniarka. Ela — tak miała na plakietce. Emerytura jej się już dawno należała, ale brała dyżury, bo „w domu bym zwariowała”. Spojrzała na Zosię znać okularów.
— Ty jesteś ta dziewczynka z pociągu?
— Ja.
— Uratowałaś mu życie, wiesz? Gdyby nie twój refleks, było po nim.
Zosia wzruszyła ramionami.
— Pani Walczak by mnie ochrzaniła, gdybym spanikowała.
Ela parsknęła krótkim śmiechem. Potem spojrzała poważniej.
— On coś mówił, zanim zamknął oczy?
Zosia zacisnęła palce na zdjęciu w kieszeni.
— Że jestem jego córką.
Pielęgniarka pokiwała głową. Bez zdziwienia.
— Wiele tu widziałam. Ludzie mówią różne rzeczy, kiedy myślą, iż to koniec. Nie zawsze są to kłamstwa. — Odwróciła się, żeby odejść, ale zatrzymała się jeszcze. — Czasem podejmują decyzje z miłości i ze strachu jednocześnie. I jedno nie przekreśla drugiego, choćby decyzja była najgorsza.
Odeszła korytarzem, zostawiając Zosię z kubkiem zimnej już herbaty.
Dwa dni później Edyta zawiozła ją do kancelarii w Warszawie. W wysokiej szklanej wieży przy rondzie ONZ pachniało kawą i tonerem do drukarki. Mecenas Malinowski, starszy pan z sumiastym wąsem i plamą po długopisie na mankiecie, rozłożył przed nią dokumenty.
— Twój biologiczny ojciec, Andrzej Werner, ustanowił fundusz powierniczy. Na twoje nazwisko. Wartość obecna to około dwa miliony siedemset tysięcy złotych. Do tego dom pod Warszawą, w Józefowie. I opłacone leczenie twojej matki w prywatnej klinice pod Otwockiem.
Zosia siedziała nieruchomo.
— Moja mama żyje?
— Tak. Od pięciu lat przebywa na oddziale psychiatrycznym w ośrodku „Sosnowe Wzgórze”. To prywatna placówka, finansowana przez pana Wernera. — Mecenas zdjął okulary i przetarł je rękawem. — Twoja matka podpisała zgodę, byś otrzymała tę informację po ukończeniu dwunastu lat. Do tego czasu obowiązywała klauzula poufności.
Zosi w głowie huczało. Pięć lat. Pięć urodzin, pięć świąt, pięć lat pytań, na które babcia nie odpowiadała, bo sama nie znała szczegółów.
— Dlaczego mama nie dzwoniła?
— Tego nie wiem. Wiem tylko, iż regularnie pytała o ciebie i zbierała listy, które miały być ci przekazane po osiągnięciu pełnoletności. — Mecenas wskazał kopertę na stole, grubą, z wytartym rogiem. — Dziś otrzymujesz pierwszy z nich.
Zosia wzięła kopertę, ale jej nie otworzyła. Jeszcze nie teraz.
— Chcę zobaczyć mamę.
Edyta zawiozła ją do Józefowa. Dom był drewniany, otoczony starymi lipami. W ogrodzie rosły białe róże — trzydzieści osiem krzewów, ktoś je podlewał regularnie, ziemia była wilgotna. Pachniało miodem i mokrą korą. W środku nie było pusto. Na stole stał wazon ze świeżymi kwiatami. W kuchni wisiał kalendarz — taki zwykły, z biedronki, z kartonu — z zaznaczonymi datami: urodzinami Zosi, Bożym Narodzeniem, rocznicą wypadku Tadeusza. Obok kalendarza leżał długopis i niedokończony list na serwetce: *„Zosiu, dziś znowu nie mogłam…”* — i koniec. Serwetka była pognieciona, jakby ktoś ją zgniótł i potem znowu wygładził.
Na półce oprawiona w ramkę laurka: trzy patykowate postacie pod żółtym słońcem. *Mama, tata, ja*. Zosia pamiętała, jak ją rysowała. W drugim pokoju stało łóżko z fioletową narzutą, biurko, regał z książkami dla nastolatki. Na poduszce siedział pluszowy królik z urwanym uchem. Pan Mikuś. Zosia myślała, iż zgubił się podczas przeprowadzki po wypadku taty. Tymczasem mama go zatrzymała. Przygarnęła go do piersi i płakała tak, iż ledwo mogła złapać powietrze.
Godzinę później Edyta podwiozła ją pod bramę „Sosnowego Wzgórza”. Ośrodek wyglądał jak park: niskie pawilony, kwietniki, ławki. Na ławeczce przy wejściu siedział chłopak w wieku Zosi, szkicował w bloku. Podniósł głowę.
— Zgubiłaś się?
— Raczej szukam.
— Silny początek. — Uśmiechnął się. — Kogo szukasz?
— Mojej mamy. Anny Kowalik.
— Pani od róż. Znam. Mój ojciec tu pracuje. — Chłopak skinął w stronę ogrodu. — O tej porze zwykle jest przy szklarniach.
— Zawiedziesz mnie?
— Oficjalnie powinienem kazać ci iść do recepcji.
— Rozumiem.
— Nieoficjalnie… — Złożył blok i wstał. — Jestem Franek. Chodź, pokażę ci boczną furtkę.
Anna Kowalik klęczała przy grządce. Zosia poznała ją od razu — po sposobie, w jaki przekręcała głowę, po powolnym ruchu dłoni. Krótsze włosy, więcej siwizny, szczuplejsze ramiona. Odcięła zwiędły kwiat i włożyła do kosza. Potem odwróciła się.
Sekator wypadł jej z palców.
— Zosia…
Dziewczynka nie mogła wydobyć głosu. Anna wstała, zdjęła rękawice ogrodnicze. Podeszła o krok. Jeszcze jeden. Nie rzuciła się, nie przytuliła na siłę. Wyciągnęła rękę z jedną białą różą.
— przez cały czas je sadzisz — szepnęła Zosia.
— Nigdy nie przestałam. Mówiłaś, iż pachną jak tulenie.
Wtedy Zosia zrobiła ten ostatni krok. Róża zgniotła się między nimi. Anna pachniała ziemią i lawendą. Trzęsły się obie.
— Przepraszam — powtarzała matka. — Przepraszam, tak strasznie przepraszam.
Pięć lat nie zniknęło. Żadne przeprosiny nie mogły ich wymazać. Ale na kilka minut przestały stać między nimi.
Siedziały w altanie, dopóki nie zaczęło szarzeć. Anna mówiła powoli, jakby każde słowo musiało pokonać opór lat milczenia. Opowiedziała o depresji, która po wypadku Tadeusza zamieniła każdy dzień w dławiącą otchłań. O panice, która nie pozwalała podnieść słuchawki — dosłownie: siadała z telefonem w ręku, wybierała numer babci i nie mogła nacisnąć zielonej słuchawki. Trzęsły jej się wtedy palce tak, iż raz upuściła komórkę do zlewu pełnego wody. Pisała listy — dziesiątki — i darła je na strzępy, zanim zdążyła włożyć do koperty. Bała się, iż Zosia zobaczy, jak bardzo jest rozbita, i iż to zniszczy ją bardziej niż cisza.
— To nie znaczy, iż nie kochałam — dodała cicho. — Ale to nie sprawiło, iż byłam.
Zosia słuchała. Była zła. I jednocześnie nie chciała już dłużej nienawidzić. Przypomniała sobie Elę ze szpitala w Białymstoku: *„Czasem podejmują decyzje z miłości i ze strachu jednocześnie. I jedno nie przekreśla drugiego”*. Czuła teraz dokładnie to.
— Wiedziałaś o funduszu? — zapytała.
— Tak. Andrzej chciał pomóc finansowo. Tadeusz się zgodził, ale postawił warunki. Pieniądze miały być zablokowane do twojej pełnoletności, chyba iż zaszłaby absolutna konieczność.
— Tata to wiedział? Że Andrzej jest moim biologicznym ojcem?
— Od początku. Nigdy mu to nie przeszkadzało.
Zosia otworzyła list. Anna patrzyła, jak córka czyta. Pismo mamy — miękkie, staranne, atrament rozmazany na marginesie jakby od kropli wody. *„Moja najdroższa córko. jeżeli to czytasz, jestem wciąż za słaba, by wrócić. Każdy dzień bez ciebie to najcięższa rzecz, jaką dźwigam. Tadeusz wiedział, iż nie jesteś jego krwią, i nigdy nie kochał cię mniej. Bycie twoim tatą było jego największym przywilejem. Dom w Józefowie czeka. Róże kwitną. Czekam. Kocham cię. Mama.”*
Wieczorem do ośrodka przyjechał Andrzej Werner. Wypisano go ze szpitala na własne żądanie. Blady, z opatrunkiem po zabiegu, w zwykłej kurtce przeciwdeszczowej — wyglądał zwyczajniej. Prawie bezbronnie. Zaparkował srebrne volvo przy bramie i stał przy masce, jakby nie był pewien, czy wolno mu wejść.
Zosia podeszła do niego na parkingu.
— Dlaczego mi nie powiedziałeś? — zapytała.
— Bałem się. Przez dwanaście lat byłem tchórzem. Najpierw uciekłem od twojej matki, bo miałem żonę i dzieci. Potem trzymałem się na dystans, bo Tadeusz postawił sprawę jasno: masz mieć jednego ojca, który jest przy tobie w stu procentach. I miał rację. — Andrzej zacisnął szczękę. — Ale po wypadku powinienem coś zrobić. Chociażby przyjechać. Chociażby zapytać, czy czegoś potrzebujesz. Nie zrobiłem tego.
— Bo?
— Bo łatwiej było wyręczać się przelewami. Co miesiąc. Dwa tysiące na konto babci. Anonimowo. Myślałem, iż to wystarczy.
Zosia pokiwała głową. Nie wybaczyła mu. Jeszcze nie. Ale uszanowała, iż nie szukał wymówek.
— Tata mówił, iż rodzina to wybory. — Popatrzyła mu w oczy. — Ty mnie nie wybrałeś. Wybrałeś milczenie. To bolało. Ale to nie znaczy, iż nie możesz spróbować teraz.
— Mogę?
— Powoli. Od zera. Nie jako ojciec. Jako znajomy. Zobaczymy, co dalej.
Andrzej wypuścił powietrze. Wyglądał, jakby ktoś zdjął mu z karku dwunastoletni ciężar.
— Dziękuję.
Następnego dnia Zosia zadzwoniła do babci i powiedziała wszystko. Od zdjęcia w portfelu po dom w Józefowie. Halina milczała przez minutę, potem powiedziała tylko: „Przyjeżdżam”. Dwa dni później siedziała przy kuchennym stole w domu pod Warszawą, w swojej najlepszej bluzce, którą prała na tę okazję manualnie, i patrzyła na Andrzeja Wernera, jakby chciała go wzrokiem zmiażdżyć.
— Więc to pan jest Andrzej Werner.
— Tak.
— Skrzywdził pan moją córkę.
— Tak.
— Trzymał się pan z daleka od mojej wnuczki.
— Tak.
— I przez te wszystkie lata obserwował pan z boku, podczas gdy Tadeusz robił całą robotę.
— Tak.
— Czy pan umie odpowiedzieć czymś innym niż „tak”?
Andrzej zastanowił się chwilę.
— Mam wyjaśnienia.
— Nie o wyjaśnienia pytam.
— Więc nie.
Halina zmrużyła oczy. Zosia wstrzymała oddech. W końcu babcia pokręciła głową.
— Przynajmniej się pan uczy.
Nie było to wybaczenie. Wystarczyło na obiad.
Miesiąc później Anna dostała zgodę na przepustki. Najpierw po kilka godzin, potem całe weekendy. Bywało różnie — czasem odwoływała wizytę, bo objawy wracały. Dwa razy Zosia czekała na nią z herbatą, którą potem wylewała do zlewu, i z ciastkami z Biedronki, które nikt nie jadł. Za każdym razem bała się, iż to znów początek końca. Ale Anna wracała. I dzwoniła — czasem tylko powiedzieć „nie mogę dziś, ale jutro”, a czasem po prostu oddychała do słuchawki, bo słowa nie chciały przejść.
Tadeuszowi lekarze próbowali nowej terapii. Bez spektakularnych efektów, ale z małymi sygnałami — mocniejszym odruchem, reakcją na głos Zosi. Andrzej, już bez fałszywego wstydu, opłacił konsultację ze specjalistą z Gdańska. Halina najpierw się oburzyła, iż „pan Werner znowu z pieniędzmi wyskakuje”, potem mruknęła „dziękuję” i poszła zaparzyć herbatę.
Zosia co niedzielę dzwoniła do Tadeusza. Opowiadała mu o Warszawie, o nowej szkole, o Franku, który rysował drzewa „specjalnie brzydko, bo ideał jest nudny”. O mamie, o babci, o Andrzeju, który uczył się nie zasypywać wszystkiego pieniędzmi i raz przyniósł lody w trzech smakach, czekoladowy specjalnie dla Zosi. O białych różach, które przesadziły z ogrodu matki do Józefowa.
Któregoś wieczoru, gdy w całym domu pachniało szarlotką Haliny — tą prawdziwą, na kruchym cieście, za jedyne piętnaście złotych składników z warzywniaka — a Anna nastawiała czajnik i po raz trzeci sprawdzała, czy woda się gotuje, Zosia usiadła przy biurku. Otworzyła nowy zeszyt i napisała pierwsze zdanie: *„Drogi Tato”*. A potem opowiedziała mu o wszystkim jeszcze raz — bo Tadeusz zasługiwał, by usłyszeć to choćby w ciszy.
Za oknem zapadał zmrok. Lipy szumiały. Z kuchni dobiegał śmiech Franka, który został na kolację, i głos Andrzeja pytającego nieśmiało, czy może jutro przywieźć lody. Zosia uśmiechnęła się do siebie. Trzy miesiące temu wsiadła do pociągu jako dziewczynka, która myślała, iż cały świat się od niej odwrócił. Teraz, w tym niedoskonałym, pokręconym towarzystwie, po raz pierwszy od dawna czuła, iż jest na swoim miejscu.
— To jak, Zosia? — zawołał Andrzej. — Waniliowe czy czekoladowe?
— Truskawkowe — odkrzyknęła. — I nie jutro. Pojutrze. Jutro jedziemy do taty.
W kuchni na chwilę zapadła cisza. Potem Halina odstawiła szklankę.
— Pojutrze to może być zła pogoda — mruknęła. — Ale lody to lody.
Anna milczała. Patrzyła na czajnik, który właśnie zaczął gwizdać.
— Ja… — zaczęła i urwała.
Zosia spojrzała na nią znad zeszytu.
— Nie wiem, czy dam radę pojutrze — powiedziała w końcu Anna. — Ale w środę. Może. Zobaczymy.
Zosia pokiwała głową. Nie było w tym goryczy. Było czekanie. I po raz pierwszy od pięciu lat czekanie nie bolało tak bardzo.
