Wiera patrzyła na telefon. Andrzej napisał czwarty raz w pół godziny: „Głupia, odbierz słuchawkę”.
Siedziała za kierownicą auta szkoleniowego. Instruktor tłumaczył parkowanie równoległe. Telefon znów zadzwonił.
– Mogę odebrać? Mąż się martwi.
– Oczywiście.
– Andrzej, jestem za kierownicą…
– Czemu nie odbierasz? Przecież dzwonię!
– Nie wolno rozmawiać podczas jazdy…
– Aha, rozumiem. Prawo ważniejsze niż mąż. Kiedy wrócisz?
– Za godzinę.
– Kto zrobi obiad? Mam sam sobie gotować?
Instruktor odwrócił się. Udawał, iż nie słyszy.
– Zaraz wrócę i przygotuję.
– No to dobrze. A już myślałem, iż mam bizneswoman za żonę.
W domu Andrzej przewijał telefon na kanapie. Od trzech miesięcy był bez pracy. Mówił, iż to tymczasowe. Poszukiwania się przeciągały.
– Jak tam twoja szkoła jazdy? Trudna nauka?
W jego głosie brzmiała znajoma ironia.
– W porządku. Ćwiczyliśmy parkowanie równoległe.
– O, jak poważnie. Cała nauka, co?
Wiera przeszła do kuchni. W zlewie stały brudne naczynia. Jego śniadanie.
– Andrzej, może w końcu rozpakujemy te pudła? Już luty, a my jakbyśmy dopiero się wprowadzili.
Podniósł wzrok znad ekranu.
– Co tam rozpakowywać? Dasz radę sama.
– Moglibyśmy razem. Przy okazji posprzątać…
Andrzej wstał i podszedł bliżej. W jego spojrzeniu błysnęło coś zimnego.
– A teraz marsz do kuchni!
Powiedział cicho, ale bardzo wyraźnie. Nie krzyknął. Ta cisza była straszniejsza niż krzyk.
Wiera zastygła.
– Co powiedziałeś?
– Usłyszałaś! Idź gotować obiad!
– Przecież mówiliśmy o pudełkach…
– O czym mówiliśmy? Ty marudziłaś. Powiedziałem – dasz radę sama.
Coś pękło w środku Wiery. Nie z powodu obrazy. Ze zrozumienia. Przypomniała sobie sylwestra u jego znajomych. Był duszą towarzystwa.
Zalecał się do wszystkich kobiet. Żartował, pomagał gospodyni. A w samochodzie potem powiedział:
– Czemu milczałaś cały wieczór? Było ci głupio?
– Nie pójdę do kuchni!
Zdumiał się.
– Co?
– Nie pójdę!
– Wiera, nie doprowadzaj mnie. Przecież rozmawialiśmy normalnie.
– Normalnie? Kiedy ostatnio normalnie ze mną rozmawiałeś?
Andrzej odłożył telefon.
– Jakie pretensje? Tylko żartowałem.
– Żartowałeś? „Głupia, odbierz słuchawkę” – to też żart?
– No co, nie mogę napisać do żony?
– Możesz. Ale nie „głupia”.
– Boże, co za różnica! Przecież wiesz, iż nie ze złośliwości.
– Wiem. Dlatego milczałam cały ten czas.
Wiera usiadła na skraju łóżka.
– Wiesz, co dziś powiedział instruktor? „Ma pani pewne ręce”. Wyobrażasz? Pewne. A w domu boję się poprosić o pomoc z pudłami.
– Boisz się?
Andrzej się rozśmiał.
– No już, przestań!
– Boję się. Bo wiem, iż znajdziesz sposób, by pokazać, jaka jestem beznadziejna.
– Nic takiego! To ty wszystko wymyślasz.
– Wymyślam? A pamiętasz, jak przy znajomych opowiadałeś, iż „bawię się w szkole jazdy”?
– Przecież to było śmieszne!
– Tobie. Mnie wstyd.
Andrzej usiadł obok na kanapie.
– Słuchaj, jeżeli nie podoba ci się, jak mówię…
– To co?
– Drzwi tam, gdzie były.
Cisza. Wiera patrzyła na męża. Nie przepraszał. Nie tłumaczył się. Po prostu wskazał na drzwi.
– Dobrze.
Wstała. Wyjęła z szafy torbę podróżną. Zaczęła pakować rzeczy.
– Co robisz?
– To, co zasugerowałeś.
– Gdzie się wybierasz?
– Do Oli.
– Pobiegasz trochę, potem wrócisz. Jak zawsze.
– Jak zawsze?
– Kobiety lubią robić dramy. Trzasnąć drzwiami, popłakać się koleżankom.
Wiera spakowała dokumenty, kosmetyki, ładowarkę.
– A potem przypełznąć z powrotem!
Podeszła do pudła ze zdjęciami ślubnymi. Wyjęła jedno. Oni w USC, szczęśliwi.
– Wtedy też byś tak do mnie mówił?
Andrzej spojrzał na zdjęcie.
– Byli tam ludzie.
– A…
Wiera nie dokończyła. Zdjęcie wróciło do pudła, a ona zamknęła zamek torby.
