Niedzielny obiad u teściowej miał być zwyczajny.
Śledź pod pierzyną, kompot, gwar telewizora.
Szymon odpiął pasek i uśmiechnął się szeroko.
‑ Przynieś śledzika, Jadzia – rzekł. ‑ Mama gotuje lepiej niż nasza Bogna.
Bogna tylko stuknęła widelcem w talerz.
Dariusz siedział cicho, wpatrzony w swój chleb.
Znałam to spojrzenie, winne i uciekające.
Tak wyglądał, gdy coś przede mną skrywał.
‑ Dima, Jadzia, mamy istotną sprawę – zaczął Szymon.
‑ Robimy kapitalny remont w kawalerce.
‑ Rury ciekną, instalacja iskrzy, stare tapety wisi od lat.
‑ Ekipa wchodzi od poniedziałku.
‑ Gratuluję – powiedziałam, pijąc kompot.
‑ Właśnie, dlatego zamieszkamy u was – dodał spokojnie.
Zakrztusiłam się.
‑ Przepraszam, u nas? W dwóch pokojach?
‑ Nie u was – machnął ręką. ‑ Masz tę kawalerkę po babci na Miodowej.
‑ Pusta stoi, to się tam wprowadzimy na kilka miesięcy.
Położyłam serwetkę na stole.
Ta kawalerka była moja, jeszcze z czasów przed ślubem.
Trzy lata remontowałam ją własnymi rękami.
Zdzierałam stare gazety, malowałam, szlifowałam parkiet.
Tydzień temu skończyłam, kupiłam sofę, powiesiłam zasłony.
Miałam już ogłoszenie o wynajmie.
‑ Szymonie, ta kawalerka nie jest pusta – powiedziałam chłodno.
‑ Jest gotowa do wynajęcia. We wtorek mam prezentacje.
‑ To odwołaj! – wtrąciła się Halina. ‑ Rodzina prosi, nie obcy.
‑ Gdzie oni mają się podziać, na dworzec?
‑ Są mieszkania na wynajem, na dobę czy miesiąc – odpowiedziałam.
‑ Widziałaś ceny?! – wrzasnęła Bogna. ‑ Dwieście złotych za noc!
‑ Budżet mamy napięty, mieszkanie rodziny stoi pustką!
Spojrzałam na męża.
‑ Dima, wiedziałeś o tym planie?
Zarumienił się po uszy.
‑ Prosili… powiedziałem, iż przedyskutujemy. Nie obiecałem.
‑ Może damy im pokój? Nie są obcy.
Serce mi przyspieszyło.
Decyzję podjęto już wcześniej, bez mojego słowa.
‑ Nie ma tu nic do dyskusji – powiedziałam, wyprostowując się.
‑ Kawalerka ma być wynajęta. Potrzebuję pieniędzy na kredyt za samochód.
‑ jeżeli chcecie wynająć, zrobię rodzinną zniżkę. Ale nie oddam za darmo.
Szymon przestał żuć.
‑ Będziesz brać pieniądze od brata? Bez skrupułów?
‑ Mój bank nie interesuje się waszym remontem – odparłam.
‑ Jasiu! – krzyknęła Halina. ‑ Traktuję cię jak córkę, a ty taka skąpa!
‑ W Nowy Rok wasze wnuki złamały mi telewizor i pomalowały tapety.
‑ Kto za to zapłacił? Nikt. „To dzieci”.
‑ Nie wpuszczę ich do mieszkania, w które włożyłam duszę i pieniądze.
‑ Dimo, powiedz jej coś! – ryknął Szymon.
Mąż spojrzał na mnie żałośnie.
‑ Jasiu, może będą ostrożni…
Wstałam, chwyciłam torbę.
‑ Decydowanie o własnym majątku jest mi bardzo wygodne.
‑ Dziękuję za obiad, Halino. Smaczny, ale straciłam apetyt.
Wyszłam pod okrzyki teściowej.
Dariusz dogonił mnie przy windzie.
‑ Jasiu, poczekaj, nie tak nagle!
‑ Wsiadaj do samochodu albo zostań i wyjaśniaj im, jaki jestem potwór.
Do domu jechaliśmy w milczeniu.
Wieczorem mąż spróbował jeszcze raz.
‑ Spisz umowę, iż jeżeli coś zepsują, zapłacą za naprawę.
‑ Dimo, słyszysz siebie? Twój brat zimy od ciebie nie pożyczy.
‑ On winien mi pięć tysięcy od dwóch lat. „Zapomniał”.
‑ Zniszczą mieszkanie i powiedzą, iż nie ma pieniędzy.
‑ Koniec tematu – powiedziałam twardo.
Tydzień minął w zimnej wojnie.
Teściowa dzwoniła codziennie, płakała, groziła zawałem.
Bogna pisała obmowy o „zakurzonych Moskiewiakach”.
Szymon czekał, aż brat złamie moją odmowę.
We wtorek pokazałam mieszkanie młodej parze.
Informatycy zachwycili się jasnym wnętrzem i szybkim internetem.
Podpisali umowę od razu, wpłacili kaucję.
Odetchnęłam z ulgą – mieszkanie wynajęte, sprawa zamknięta.
W środę wieczorem w domu czekała mnie niespodzianka.
Przy drzwiach stały dwie wielkie torby.
W kuchni siedzieli Dariusz i Szymon, na stole wódka.
‑ O, władczyni kluczy! – zaśmiał się podchmielony Szymon.
‑ Świętujemy nowe życie.
Dariusz wyglądał winny, ale pijacko odważny.
‑ Jasiu, dałem mu klucze. Naprawdę nie mają gdzie spać.
Poczułam, jak wszystko we mnie się rozsypuje.
‑ Jakie klucze? – zapytałam cicho.
‑ Do twojej kawalerki. Te zapasowe z szuflady.
‑ Mówiłem, iż sama się zajmiesz najemcami. Anulujesz umowę.
Spojrzałam na Szymona. Uśmiechał się zwycięsko.
‑ Oddaj klucze – powiedziałam, wyciągając rękę.
‑ Nie oddam. Są już u Bogny. Jedzie tam odkurzyć i powiesić zasłony.
‑ Co?! Bogna w mojej kawalerce?!
Krew wzbierała mi w twarzy.
Wzięłam telefon i zadzwoniłam do nowych lokatorów.
‑ Proszę zmienić zamki jeszcze dziś wieczorem.
Chłopcy obiecali, iż zrobią to natychmiast.
Potem zadzwoniłam na policję, zgłosić nielegalne wejście.
Szymon zbladł, kiedy to usłyszał.
‑ Jasiu, co ty robisz, to przecież rodzina!
‑ Rodzina nie wchodzi do cudzego domu bez pytania.
Dariusz próbował mnie zatrzymać, ale odsunęłam jego rękę.
‑ Dima, to moja własność. Nie twoja, nie Szymona.
‑ jeżeli jeszcze raz coś takiego się powtórzy, spakuję swoje rzeczy.
Zrobiło się cicho.
Szymon wyszedł bez słowa, zabierając torby.
Dariusz długo milczał, potem wyszeptał: „Przepraszam”.
Nie odpowiedziałam.
Nie każde przepraszam da się od razu wybaczyć.
Klucze do mojego mieszkania zostały tylko moje.
