– Co to znaczy zrzec się części? – głos Haliny zadrżał.
– Pani Krystyno, to przecież spadek po moim mężu!
– Spadek po moim synu – odparła teściowa, prostując się dumnie.
– A nie po tobie. Ty tu jesteś nikim, przejściowym elementem.
– Przejściowym? – Halina poczuła gorącą falę w gardle.
– Jesteśmy małżeństwem! Osiem lat razem!
– Osiem lat to nic – Krystyna uśmiechnęła się pogardliwie.
– Moje pierwsze małżeństwo przetrwało dwadzieścia trzy lata. A potem rozwód.
Halina stała w kuchni, nie wierząc własnym uszom.
Pół godziny wcześniej gotowała rosół dla całej rodziny.
Myślała, iż teściowa wreszcie zgodziła się rozmawiać spokojnie o mieszkaniu.
A teraz to.
– Pani Krystyno, porozmawiajmy spokojnie – spróbowała opanować emocje.
– Pan Jan zostawił mieszkanie Piotrowi. Połowa należy też do mnie, jako żony.
– Nic ci nie należy! – głos teściowej stał się ostry.
– Mój mąż dostał to mieszkanie w siedemdziesiątym piątym. Ja tu żyję czterdzieści osiem lat!
– Wychowałam dzieci, niańczyłam wnuki! A ty kim jesteś?
– Przyjechałaś z jakiejś wsi, omotałaś mojego syna i teraz rościsz sobie prawa!
– Nie jestem ze wsi, tylko z Lublina – wyszeptała Halina.
– I nikogo nie omotałam. Piotr i ja kochamy się.
– Miłość – prychnęła Krystyna. – W twoim wieku jaka miłość?
– Masz trzydzieści osiem lat, zegar tyka. Chodzi ci o meldunek w Warszawie.
W tej chwili do kuchni wszedł Piotr z torbami z Biedronki.
Zobaczył spięte twarze żony i matki.
– Co się stało? – spytał, stawiając zakupy na stole.
– Twoja matka żąda, żebym zrzekła się swojej części mieszkania – powiedziała Halina.
Piotr spojrzał na matkę, potem na żonę.
– Mamo, przecież umówiliśmy się, iż będziemy żyć razem. Po co te rozmowy?
– Piotrusiu – Krystyna zmieniła ton na słodki – myślę o twojej przyszłości.
– Nigdy nie wiadomo, co się zdarzy. Rozwód, a ona zabierze połowę.
– Mamo, przestań. Nie planujemy rozwodu.
– Nie planują – przedrzeźniała teściowa. – Ja też nie planowałam z twoim ojcem.
– A wyszło jak wyszło. Życie bywa przewrotne.
Halina milczała, obserwując tę scenę.
Piotr wyraźnie nie wiedział, co powiedzieć.
– Mamo, no dlaczego tak? – wyszeptał. – Hala to rodzina.
– Rodzina – powtórzyła Krystyna. – To dlaczego nie ma dzieci?
– Osiem lat, a zero potomstwa. Może w ogóle nie może?
Halina poczuła, jak płomienie przykrywają jej policzki.
Bardzo chcieli z Piotrem dziecka, ale nic z tego nie wychodziło.
– Pani Krystyno, to nasza prywatna sprawa – syknęła przez zęby.
– Prywatna – pokiwała głową teściowa. – Żonę sobie wziął bezpłodną, a ja mam milczeć.
– Chcę wnuków, rozumiesz? Siedemdziesiąt lat już mam.
– Mamo, przestań! – Piotr podniósł głos. – To nieładnie.
– Co nieładnie? Prawdę mówić nieładnie?
Krystyna usiadła na taborecie, wyciągając chusteczkę.
– To nie moja wina, iż ma problemy. Niech szuka kogoś prostszego.
Halina nie wytrzymała.
– Wychodzę – rzuciła, rozpinając fartuch.
W sypialni pakowała rzeczy do torby. Dłonie drżały.
Czy to naprawdę się dzieje?
– Hala, zaczekaj! – wpadł Piotr. – Mama się tylko martwi.
– Martwi? – odwróciła się. – Ona żąda, żebym zrzekła się praw!
– Jakbym była oszustką, która chce was okraść!
– Nie żąda, tylko prosi…
– Prosi?! Słyszałeś, JAK prosi? Praktycznie mnie wyrzuca!
Piotr usiadł na łóżku, pocierając skronie.
– Mama boi się zostać na bruku. Całe życie w tym mieszkaniu.
– A ja ją wyrzucam? Mówiłam, iż możemy żyć razem!
– Wiem. Ale ona nie ufa dokumentom.
Halina zatrzymała się, patrząc na męża.
– Piotr, powiedz szczerze. Po czyjej jesteś stronie?
– Po twojej. Jesteś moją żoną.
– To dlaczego nie stanąłeś za mną?
Milczenie. Halina zrozumiała, iż nie usłyszy odpowiedzi.
– Pojadę do Asi na kilka dni – powiedziała, zamykając torbę.
– Hala, zostań. Porozmawiamy.
– O czym? O tym, jak lepiej zrzeknę się swojej części?
W przedpokoju natknęła się na Krystynę.
– Wychodzisz? – spytała teściowa z satysfakcją.
– Dobrze robisz. Pogadasz sobie, poukładasz myśli.
– Pani Krystyno, chcę, żeby pani zrozumiała jedno – Halina zatrzymała się.
– Nie chcę pani mieszkania. Chcę tylko wiedzieć, iż mam dom.
– Dom masz. W Lublinie.
Halina wyszła, nie odpowiadając.
Drzwi zamknęły się za nią cicho.
Została tylko cisza i gorzki smak słów.
