Dzisiaj w moim dzienniku zapisuję gorzką lekcję, jaką dało mi życie. Dałem mojej córce mieszkanie jako prezent ślubny. Dopiero później zrozumiałem, iż popełniłem ogromny błąd.
Miałem wspaniałą żonę piękną, czułą, mądrą. Przeżyliśmy razem dwadzieścia trzy lata. To były najpiękniejsze chwile mojego życia. Niestety, niedawno zabrała ją straszna choroba. Wychowaliśmy razem naszą córkę, Zosię.
Gdy żona jeszcze żyła, zaproponowała, żebyśmy kupili drugie mieszkanie na wynajem, jako dodatkowe źródło dochodu. Moja emerytura była bowiem niewielka. Mówiła, iż jeżeli je wynajmiemy, pieniądze będą płynąć jak woda, a w trudnych czasach zawsze można je sprzedać. Nieruchomości to pewna inwestycja. Zosia, nasza córka, już sama dbała o swoje życie.
Kiedy Zosia przyjęła oświadczyny swojego chłopaka, dałem im to drugie mieszkanie w prezencie ślubnym, by nie musieli mieszkać na wynajmowanym. Ale później żałowałem tej decyzji. Zawsze myślałem, iż moja córka ma rozsądek, a jednak
Gdy tylko przelew mieszkania był gotowy, Zosia natychmiast je sprzedała i kupiła nowiutkiego Mercedesa.
„Gdzie teraz będziecie mieszkać?” spytałem z niepokojem.
„Ojcze, zarobimy bez problemu na nowe mieszkanie, a na razie zostaniemy w wynajętym. Mój mąż i ja zawsze marzyliśmy o własnym samochodzie. Zostało nam jeszcze kilka tysięcy złotych, więc z Bartkiem lecimy do Turcji. Należały nam się porządne wakacje.”
Powiedzieć, iż byłem w szoku, to nic nie powiedzieć. Myślicie, iż długo cieszyli się tym autem? Oczywiście, iż nie! Trzy miesiące później mój zięć miał wypadek, a Mercedes zamienił się w złom. Na szczęście Zosia nie ucierpiała. Niedługo potem okazało się, iż jej Bartek miał kochankę i zostawił ją.
Zosi nie pozostało nic innego, jak wrócić do mnie. Straciła męża, mieszkanie i samochód.
Dziś wiem czasem choćby najbliżsi potrafią nas zaskoczyć, a dobre chęci nie zawsze wystarczą. Trzeba myśleć nie tylko sercem, ale i rozumem.
