Dzisiaj byłam u przyjaciółki.
Poznałyśmy się jeszcze na studiach.
Świętowała swoje pięćdziesiąte urodziny.
Wszystko było wspaniałe, piękne, cudowne.
Duże mieszkanie, cztery przestronne pokoje.
W salonie stół pełen przysmaków.
Ser topniał złocistymi łezkami, szwajcarski, z dziurkami.
Wyśmienita kiełbasa, ziarnista, z białymi kropelkami tłuszczu.
Pieczona ryba, mięso z rożna.
Testowali nowy piekarnik.
Marynowane pomidory, chrupiąca kapusta z czosnkiem.
Słodkości, ciasta – jak holenderska martwa natura.
Goście wspaniali, rodzina i współpracownicy.
Wszyscy szczerze gratulowali, wznosili toasty.
W tle cicho grała muzyka.
Na półkach porcelanowe figurki, w oknach gustowne zasłony.
Na podłodze miękki dywan w kwiaty, tłumił dźwięki.
Wszyscy jedli z apetytem.
Mąż solenizantki podarował jej pierścionek z diamentem.
W końcu okrągła rocznica.
Dzieci serdecznie życzyły mamie zdrowia.
Wnuczek ucałował babcię.
Wszystkim było wygodnie, radośnie.
Potem choćby tańczyliśmy.
Gospodarze opróżnili jeden pokój specjalnie na taniec.
Rozgrzani jedzeniem i winem goście wirowali do piosenek z młodości.
Mnie też zaprosił do tańca przystojny mężczyzna.
Był kolegą męża jubilatki.
Tańczyłam rozpromieniona, z rozwianymi włosami.
Czułam się jak za dawnych lat.
On uśmiechał się, mówił miłe słowa.
Nic więcej, ale było to przyjemne.
Po prostu miło było słuchać komplementów.
Nagle spojrzałam na zegarek i ocknęłam się.
– Muszę już iść – powiedziałam szybko.
Trzeba wracać, nie iść, biec.
Czekała teściowa – leki, kąpiel, mąż sam nie poradzi.
Trzeba ugotować obiad na jutro.
Rano czeka mnóstwo spraw, popołudniu praca.
Mąż też ma mnóstwo obowiązków.
Gdy w domu jest chory, nic się nie kończy.
A pieniędzy brak.
Mąż stracił pracę, wydawnictwo upadło.
Znalazł coś tymczasowego, za grosze.
Trzeba spłacać kredyt syna, bo interes splajtował.
I jechać do szpitala do synowej – leży tam z dzieckiem już dwa tygodnie.
Teściowa zostanie z opiekunką.
– Wiecie, ile kosztuje godzina takiej opieki? – pomyślałam z goryczą.
Potrzebne są pieniądze.
Jeszcze dziś w nocy muszę siąść do komputera.
Popracować, zarobić na opiekunkę.
Te myśli runęły na mnie nagle.
Szybko się pożegnałam, nikt nie zatrzymywał.
Impreza trwała dalej.
Przyjaciółka przytuliła mnie na do widzenia.
– Zawsze mi pomagasz – powiedziałam.
Ale ona ma swoje życie, swoje święto.
Swojego męża, swoje dzieci.
A ja muszę wracać do swojej rzeczywistości.
Szłam na przystanek w chłodnym, otrzeźwiającym deszczu.
Przez chwilę przyszła pokusa wrócić.
Tam, gdzie ciepło, gdzie stół nakryty, gdzie muzyka gra.
Gdzie wszyscy tacy serdeczni.
Gdzie można rozmawiać nie o chorobach i pieniądzach.
Nie o nieszczęściach i problemach, tylko o filmach.
Wspominać zabawne historie z młodości, śmiać się z żartów.
Albo tańczyć powolnego walca z sympatycznym mężczyzną.
Ale wsiadłam do zimnego autobusu i pojechałam do domu.
Weszłam do naszego małego mieszkania.
Powitał mnie zapach choroby.
Choćbyś sprzątał i wietrzył, on nie znika.
Zapach nieszczęścia, trudno go opisać, ale jest.
I przypalonej kaszy – znów nie dopilnował.
Teraz garnek będzie trudno umyć.
Zmęczony mąż od progu zaczął opowiadać, co powiedział lekarz.
– Jutro trzeba zapisać mamę do innego specjalisty – rzekł.
– Wyniki nie najlepsze – dodał cicho.
Mieszkanie wydało mi się ciemne, ciasne.
Przesiąknięte chorobą, biedą, pechem.
A mąż stał przede mną postarzały, siwy.
Zupełny staruszek.
Żarówka w lampie przepalona, światła mniej.
Wszędzie pudełka z lekami, nowe prześcieradła, pieluchy.
Wielka torba z brudnymi rzeczami – trzeba wynieść.
Tak różniło się to od tamtego szczęśliwego domu.
Ledwo powstrzymałam łzy.
Ścisnęło mnie w gardle.
Przełknęłam gorycz, uśmiechnęłam się.
Przytuliłam męża.
– Dziękuję, iż puściłeś mnie do Elżbiety – powiedziałam.
– Dobrze było odpocząć.
– Nalej wanny, zaraz wykąpiemy mamę.
– Nakarmiłeś ją? Dałeś leki?
– A swoje wziąłeś?
I zabrałam się do roboty.
Takie jest życie, trzeba je przeżyć.
Krzątać się, walczyć, sprzątać, myć, pracować, zarabiać.
Po prostu życie.
I bliscy, bez których nie ma życia.
Trzeba poprawiać to, co mamy.
Nie porównując ciągle z cudzym losem.
Trzeba wypełniać obowiązek, kochać, ratować swoich.
Oto wszystko.
Tak myślałam, krzątając się po kuchni.
A mąż w tym czasie napełniał wannę dla mamy.
Życie nie czeka na lepszy moment.
