Miałam wtedy 11 lat.
Do naszej prywatnej szkoły trafił nowy chłopak.
Pochodził z bardzo biednej rodziny.
Uczył się na stypendium.
Nosił znoszone ubrania.
Nie miał obiadu.
Nie miał przyjaciół.
Wszyscy go omijali.
Wszyscy poza mną.
Już pierwszego dnia zauważyłam, iż nie ma nic do jedzenia.
Oddałam mu swój lunch.
Byliśmy tylko dziećmi.
Nie uważałam tego za coś wyjątkowego.
„Weź, nie jestem głodna” — powiedziałam.
Spojrzał na mnie zdziwiony.
„Naprawdę?” — zapytał cicho.
„Naprawdę” — odparłam.
Uśmiechnął się pierwszy raz.
Od tamtej chwili staliśmy się nierozłączni.
„Zawsze będziemy się przyjaźnić” — powiedział kiedyś.
„Zawsze” — obiecałam.
Później moja rodzina przeprowadziła się do innego stanu.
Kontakt między nami się urwał.
Nie mieliśmy wtedy telefonów.
Nie było internetu.
Minęły 32 lata.
Moje życie nie ułożyło się tak, jak planowałam.
Firma rodziców zbankrutowała.
Starszy brat mnie oszukał.
Pozbawił mnie należnego spadku.
„To wszystko moje” — powiedział zimno.
Nie umiałam się bronić.
Skończyłam w fabryce farb.
Codziennie wdychałam toksyczne opary.
„Wytrzymasz?” — pytała koleżanka.
„Muszę” — odpowiadałam.
Z czasem mój organizm nie dał rady.
Rak.
Nie było mnie stać na operację.
Przestałam walczyć.
Po prostu trwałam.
Aż pewnego dnia zapadła ciemność.
Gdy odzyskałam przytomność, po dźwiękach wiedziałam, iż jestem w szpitalu.
Aparatura.
Głosy.
Ostry zapach środków dezynfekcyjnych.
Nad łóżkiem stał lekarz.
Mężczyzna po czterdziestce.
Zdjął maskę.
Spojrzał na mnie uważnie przez dłuższą chwilę.
I cicho powiedział:
„Theo… to naprawdę ty?”
