Gdy Tomasza zabrali do wojska, Zuzanna obiecała mu wierność.
I słowa dotrzymała.
Pisała listy pełne ciepłych słów.
Rysowała na nich maki i serca.
Przy słowie „pocałunek” odbijała ślad swoich ust.
Kochała go naprawdę, bez cienia wątpliwości.
Bez niego czas płynął inaczej.
Minuty ciągnęły się jak godziny.
Czekała na każdy list jak na święto.
Dlatego nie mogła zrozumieć, co się stało.
Serce mówiło jej, iż to niemożliwe.
Że Tomasz nie mógł o niej zapomnieć.
Ale listy przestały przychodzić.
Dni mijały w niepewności.
A potem przyszły te słowa:
„Przestań o mnie myśleć”.
Przeczytała to kilka razy.
Czy to na pewno jego pismo?
Musiała uwierzyć w to, co napisał.
Wyszła za mąż za pierwszego, kto się trafił.
Bez miłości, bez uczucia.
Zamknęła serce na głucho.
Nikogo nie kochała tak jak jego.
Lata mijały w milczeniu.
Pewnego dnia była w kuchni, w fartuchu, w kapciach.
Zadzwonił dzwonek do drzwi.
Otworzyła, nie myśląc o niczym.
Przed nią stał Tomasz.
Starszy, w mundurze oficera.
Zabrakło jej powietrza.
– Nie wierzyłem, iż naprawdę wyszłaś za mąż – powiedział.
– Chciałem się przekonać sam.
– Teraz rozumiem, czemu nie odpisywałaś.
Odwrócił się, jakby chciał odejść.
Zuzanna zatrzymała go gestem ręki.
– To ty napisałeś, żebym zapomniała.
Głos jej się załamał.
Czy on się broni, czy ją obwinia?
– A co? – odpowiedział Tomasz.
– Tydzień temu wysłałem ostatni list.
– Wciąż miałem nadzieję, iż czekasz.
Patrzyła na niego, nie wierząc.
Kto zamienił te listy?
Czyja to była sprawka?
Gula ścisnęła jej gardło.
Nie zdążyła nic powiedzieć.
Łzy paliły jej oczy.
Stali tak w progu, oboje zranieni.
Lata straconej miłości wróciły jednym zdaniem.
Prawda okazała się gorsza niż milczenie.
Zostali sami ze swoim bólem.
