Grażyna była kochanką. Czas płynął nieubłaganie szybko. Do trzydziestki żyła samotnie. Potem pojawił się Paweł. Początkowo nie znała prawdy. Paweł miał żonę. Grażyna gwałtownie się zakochała. Nie robiła mu wyrzutów. Karciła tylko samą siebie. Myślała, iż jest wadliwa. Zegar biologiczny tykał głośno.
Grażyna była urodziwą kobietą. Miała jednak lekkie zaokrąglenia. Dodawały jej trochę lat. Związek był bez przyszłości. Grażyna pragnęła zmiany. Bała się jednak samotności.
Pewnego dnia przyjechał Sławek. Odwiedził ją w Warszawie. Rozmawiali przy kuchennym stole. Wspominali dawne czasy. Grażyna płakała przed kuzynem. Opowiedziała mu wszystko.
Wtedy wpadła sąsiadka Basia. Grażyna wyszła na chwilę. Sławek został w mieszkaniu. Zadzwonił dzwonek do drzwi. Sławek poszedł otworzyć. Stał tam Paweł. Wyglądał na pewnego siebie. Zobaczył jednak Sławka.
– Grażyna jest w domu? – zapytał Paweł.
– Grażyna w łazience – odparł Sławek.
– A kim pan dla niej jest? – spytał Paweł.
– Mężem. Takim na kocią łapę – skłamał Sławek.
Sławek chwycił go mocno.
– To pan jesteś tym fircykiem? – zapytał Sławek.
– Co pan robi? – wykrztusił Paweł.
– Wynoś się stąd natychmiast – rozkazał Sławek.
Paweł uciekł przerażony. Obiecał sobie nie wracać.
Grażyna wróciła do kuchni. Sławek wszystko jej opowiedział.
– Co ty narobiłeś? – zapytała Grażyna.
– On już nie wróci – płakała Grażyna.
– To dobrze, koniec łez – odrzekł Sławek.
– Mam dla ciebie kogoś – dodał Sławek.
– Kogo masz na myśli? – zapytała Grażyna.
– Wdowca z naszego miasteczka – odparł Sławek.
– Ale jak to? – spytała Grażyna.
– Nie mogę, to wstyd – stwierdziła Grażyna.
– Wstyd to sypiać z żonatym – uciął Sławek.
– Jedziemy tam razem – zarządził Sławek.
Pojechali pod Warszawę. Żona Sławka, Lucyna, czekała. Zorganizowała spotkanie w ogrodzie. Był tam też Aleksy. Poznali się przy grillu. Grażyna obserwowała go uważnie. Był cichy i skromny.
Wróciła potem do stolicy. Myślała o nim ciepło. Po tygodniu ktoś zapukał. To był Aleksy. Trzymał w ręku siatkę.
– Dzień dobry, Grażyno – powiedział Aleksy.
– Co cię sprowadza? – spytała Grażyna.
– Byłem na rynku – wyjaśnił Aleksy.
Zaprosiła go do środka. Zaparzyła gorącą herbatę.
– I jak tam zakupy? – zapytała Grażyna.
– To dla pani – odrzekł Aleksy.
Wyciągnął bukiet tulipanów. Grażyna poczuła radość. Rozmawiali o cenach pomidorów. Czas mijał bardzo miło. Aleksy zaczął się zbierać.
– Muszę już powoli iść – powiedział Aleksy.
Spojrzał jej głęboko w oczy.
– Myślałem o tobie tydzień – wyznał Aleksy.
– Naprawdę o mnie myślałeś? – zapytała Grażyna.
– Nie mogłem się doczekać – odparł Aleksy.
Grażyna spuściła wzrok.
– My się nie znamy – szepnęła Grażyna.
– Czy jestem pani obrzydły? – zapytał Aleksy.
– Nie, skądże znowu – odparła Grażyna.
– Możemy być na ty? – zapytał Aleksy.
– Oczywiście, Aleksy – odpowiedziała Grażyna.
– Mam jeszcze córkę – dodał Aleksy.
– Osiem lat ma dziecko – doprecyzował Aleksy.
– Córki to wielki skarb – uśmiechnęła się Grażyna.
– Zawsze marzyłam o córce – dodała Grażyna.
Aleksy poczuł wielką ulgę. Przyszłość rysowała się lepiej.
Grażyna wreszcie poczuła spokój.
To był początek nowego życia.
