Każdego ranka Zuzanna budziła się od dźwięku deszczu na parapecie.
Patrzyła na szare chmury za oknem.
Pogoda odbijała jej nastrój.
Pełen niepokoju, mętnych podejrzeń.
Trzeci tydzień z rzędu mąż Piotr pakował torbę.
— Rodzice źle się czują, jadę do nich — mówił.
Za pierwszym razem Zuzanna zrozumiała.
Danuta, teściowa, przeszła operację żółci.
Stefan, teść, miał wysokie ciśnienie.
W wieku sześćdziesięciu pięciu lat zdrowie bywa kapryśne.
— Jedź — powiedziała. — Pozdrów ich od mnie.
Piotr wyjeżdżał w piątek, wracał w poniedziałek.
Zawsze zmęczony, milczący.
— Co dolega mamie konkretnie? — pytała Zuzanna.
— Wszystko boli, to przez wiek — machał ręką.
Historia powtórzyła się tydzień później.
— Mama się przewróciła, stłukła biodro — tłumaczył Piotr.
— Może pojedę z tobą? — zapytała.
— Nie trzeba, jest ciasno — odparł.
Zuzanna zgodziła się bez sprzeciwu.
Z rodzicami męża zawsze trzymała dystans.
Danuta była kobietą chłodną, powściągliwą.
Rozmawiały uprzejmie, bez bliskości.
Trzecia wycieczka Piotra wypadła w kolejny weekend.
— Tata bardzo źle się czuje — powiedział.
— Nie zadzwonili po lekarza? — spytała Zuzanna.
— Przepisali tabletki i poszli — odpowiedział.
Głos miał wyuczony, bez emocji.
— Może do szpitala? — zapytała.
— Boją się szpitali, lepiej im w domu — odparł.
Pocałował ją w policzek i wyszedł.
Zuzanna została sama z niepokojem.
Próbowała przypomnieć sobie ostatnią rozmowę z teściową.
To było miesiąc temu, z okazji urodzin koleżanki.
Danuta brzmiała wtedy pogodnie.
Chwaliła pomidory z działki.
Nie wspominała o żadnej chorobie.
— Dziwne — mruknęła Zuzanna. — Czemu nie dzwoni, gdy jej gorzej?
W poniedziałek Piotr wrócił jeszcze bardziej przygnębiony.
— Co powiedział lekarz? — spytała.
— Jaki lekarz? — zdziwił się Piotr.
— Mówiłeś, iż był rodzinny.
— A, tak. Powiedział obserwować — odparł szybko.
Usiadł przy komputerze, nie chciał rozmawiać.
Wieczorem, gdy poszedł pod prysznic, Zuzanna sięgnęła po jego telefon.
Nigdy tego nie robiła.
Tym razem czuła, iż musi.
Nie było żadnych połączeń z rodzicami.
Ani przychodzących, ani wychodzących.
Przez dwa tygodnie cisza.
— Jak to możliwe? — szepnęła. — Przecież tam mieszka.
Zwykle rodzice dzwonili choć raz, gdy Piotr wyjeżdżał.
Tym razem nic.
Czwarty wyjazd nastąpił w następny piątek.
— Mama ma gorączkę, przeziębiła się — powiedział Piotr.
— Pojedę z tobą — zaproponowała Zuzanna.
— Po co ci kłopot — odburknął.
— To też moi rodzice — odpowiedziała spokojnie.
— Jest ciasno, jeszcze się zarazisz — powiedział, unikając wzroku.
— Którym pociągiem jedziesz? — zapytała.
— O siódmej, zwykłym — odparł.
— Odprowadzić cię? — spytała.
— Nie trzeba, sam sobie poradzę — powiedział.
Wyszedł szybko, zostawiając ciszę.
Sobotni poranek Zuzanna spędziła na rozmyślaniu.
— Czy jestem podejrzliwą żoną? — zapytała siebie. — Może naprawdę chorują?
Zbyt wiele było jednak dziwnych szczegółów.
W południe podjęła decyzję.
Upiekła domowe ciasto dla teściów.
Kupiła owoce, spakowała prezenty.
— Zrobię im niespodziankę — postanowiła. — I zaskoczę Piotra.
W kuchni panował przyjemny chaos.
Ciasto piekło się według starego przepisu.
Zuzanna wyskoczyła po pomarańcze i banany.
O trzeciej wszystko było gotowe.
Ciasto stygło na stole.
Torba z owocami czekała przy drzwiach.
Zuzanna włożyła elegancką sukienkę.
Lekko się umalowała.
Wzięła taksówkę pod dom teściów.
Serce biło jej szybciej niż zwykle.
Drzwi otworzyła sama Danuta, zdrowa i uśmiechnięta.
— Zuzanna? Co za niespodzianka! — zawołała.
— Przyniosłam ciasto, słyszałam, iż chorujecie — powiedziała Zuzanna.
— Chorujemy? — zdziwiła się Danuta. — Nic nam nie wiadomo.
Zuzanna poczuła, jak grunt usuwa się jej spod nóg.
— A Piotr? Nie był tu w weekendy? — zapytała drżącym głosem.
— Piotr? Nie widzieliśmy go od miesięcy — odpowiedziała teściowa.
Prawda czekała gdzie indziej.
