Nadzieja stała w przedpokoju i patrzyła na dwóch chłopców z identycznymi plecakami. Za nimi rysował się Andrzej, trzymając w każdej ręce po ogromnej torbie. Środa. Zwykła środa, nie sobota.
— Kogo ty mi przyprowadzasz do domu? — zapytała spokojnym głosem. — Umawialiśmy się, iż dzieci z twojego pierwszego małżeństwa nie będą z nami mieszkać.
Andrzej przecisnął się obok niej do korytarza i postawił torby na podłodze.
— Nie zaczynaj, Nadziejo. Okoliczności się zmieniły. Miesiąc, może dwa.
— Może trzy? — Nadzieja przykucnęła przed bliźniakami, uśmiechnęła się do nich, pogłaskała po głowach. — Chłopcy, idźcie do pokoju, na półce są klocki. Pobawcie się, podczas gdy my z tatą porozmawiamy.
Dzieci poszły. Nadzieja zamknęła drzwi i odwróciła się do męża.
— Andrzej, dobrze rozumiem? Przywozisz dzieci w środę, z rzeczami, i stawiasz mnie przed faktem dokonanym?
— A co miałem zrobić? To moi synowie! Czy chcesz, żeby spali na ulicy?
— interesujące logika. Kiedy braliśmy ślub, przysięgałeś, iż chłopcy będą mieszkać z Krystyną. Pamiętasz? Czy masz pamięć wybiórczą jak menu w tanim barze mlecznym — tylko to, co wygodne?
— To tymczasowe!
— Tymczasowe to sobota i niedziela. Dwie torby i trzy miesiące to przeprowadzka. Czuci różnicę?
Andrzej zaczął chodzić po korytarzu.
— Nie zamierzam się przed tobą tłumaczyć z moich dzieci. To też mój dom.
— Nie, Andrzej. To moje mieszkanie. Było przed tobą i będzie po. Zanim znowu powiesz „moje”, zajrzyj do dokumentów. Tam jest jedno nazwisko, i nie twoje.
Nadzieja wyciągnęła telefon i wybrała numer teściowej. Andrzej drgnął.
— Odłóż słuchawkę. Nie waż się dzwonić do mojej matki!
— Dlaczego? Ty decydujesz za dwoje — może ona też nie wie, iż została babcią na pełen etat?
— Nadzieja, ostrzegam!
— Ostrzegasz? Przed czym? Przed tym, iż za pięć minut Halina dowie się, jak jej syn dysponuje cudzym mieszkaniem?
Sygnał. Teściowa odebrała po trzecim dzwonku.
— Halino, dobry wieczór. Czy pani wie, iż Andrzej przywiózł Mateusza i Tymoteusza do nas? Na stałe. Z rzeczami.
Cisza. Potem głos teściowej — zdziwiony i zaskoczony.
— Nadziejo, nic o tym nie wiedziałam. Ani słowa mi nie powiedział. Jak to — z rzeczami?
— Dwie duże torby. I słowa „miesiąc, może dwa, może trzy”. Więc pytam — to rodzinny plan czy jego osobista improwizacja?
— O Boże. Nadziejo, jestem ci tak wdzięczna za cierpliwość. Ty przecież i tak co weekend zajmujesz się chłopcami, podczas gdy on lata po znajomych. Porozmawiam z nim.
— Dziękuję. Ale chyba sama to załatwię. Potrzebuję adres Krystyny. Chcę zrozumieć, dlaczego spławia dzieci.
Teściowa podyktowała adres. Andrzej stał blady, plecami przyciśnięty do ściany.
— Po co ci jej adres? Co ty kombinujesz?
— A czego się tak zbladłeś? jeżeli wszystko jest czyste — czego się bać?
— Nie wtrącaj się, Nadziejo. To nie twoja sprawa.
— Nie moja? Chłopcy są w moim mieszkaniu, śpią na mojej kanapie, jedzą przy moim stole. Każdą sobotę i niedzielę z nimi rysuję, spaceruję, karmię — a ty w tym czasie „do kolegi” albo „do mamy”. Która, jak się okazuje, też cię nie widuje. Więc gdzie ty jeździsz w weekendy, Andrzej?
— Nie muszę się tłumaczyć!
— Racja. Nie musisz. Ale ja też nie muszę być nianią dla cudzych dzieci, podczas gdy ich ojciec gdzieś się bawi.
Nadzieja podeszła bliżej i spojrzała mu w oczy.
— Daj mi telefon Krystyny.
— Nie.
— Dlaczego?
— Bo nie! Dość przesłuchania!
— Wiesz, Andrzej, kiedy człowiek nie ma nic do ukrycia, nie krzyczy. Po prostu podaje numer i spokojnie pije kompot. A ty wyglądasz jak kot przyłapany na stole z rybą w pysku. I rybę już połknął, i miny niewinnej zrobić nie umie.
Andrzej zamilkł. Nadzieja skinęła głową.
— Dobrze. Jest już późno. Chłopcy są zmęczeni. Pościelę im w salonie. A jutro wrócimy do tej rozmowy.
Noc była ciężka. Nadzieja leżała z otwartymi oczami i przypominała sobie słowa Rity, swojej przyjaciółki, sprzed roku.
„Przygotuj się na niespodziankę, i nie będzie ci się podobać. U mojej siostry Weroniki to samo — rozwiodła się, dziecko przy niej, ale przy pierwszej okazji spycha je na byłego. Nie na jeden dzień — na tygodnie, na miesiące. A alimentów żąda regularnie. Jej były w końcu wyprowadził się do innego miasta, żeby nie zwariować.”
Wtedy Nadzieja machnęła ręką. Rita zawsze dramatyzuje. Ale teraz każde jej słowo brzmiało jak proroctwo.
Rano Andrzej się spakował.
— Muszę jechać. Sprawy.
— Oczywiście. Ty zawsze masz sprawy. W soboty — szczególnie.
— Znowu?
— Jeszcze nie zaczęłam. Jedź. Zajmę się chłopcami. Jak zawsze.
Wyszedł. Nadzieja odczekała dwadzieścia minut, ubrała bliźniaków i zawiozła ich do Haliny.
Teściowa otworzyła drzwi, zobaczyła wnuków i od razu zrozumiała.
— Wchodźcie, kochani. Babcia zrobi naleśniki.
Chłopcy pobiegli do środka. Halina przytrzymała Nadzieję za rękę.
— Nadziejo, wybacz mu. Nie wiem, co się z nim dzieje. Okłamuje też mnie.
— Halino, potrzebuję dokładnego adresu Krystyny. Podała pani ulicę, ale numer domu i mieszkania?
— Zielona, czternaście, mieszkanie czterdzieści jeden. Nadziejo, tylko nie działaj pochopnie.
— Nie działam. Otwieram ostrożnie. Jak chirurg.
Nadzieja pojechała pod adres. Klatka, czwarte piętro, drzwi z cyfrą czterdzieści jeden. Zadzwoniła. Kroki. Zgrzyt zamka.
Drzwi otworzył Andrzej.
Sekunda. Dwie. Trzy. Jego twarz się wydłużyła, usta uchyliły, a oczy zaczęły biegać jak u człowieka przyłapanego na najbardziej oczywistym kłamstwie.
Nadzieja popatrzyła na niego w milczeniu. Potem na korytarz za jego plecami — damski płaszcz na wieszaku, kapcie. Potem znów na męża.
Nie powiedziała ani słowa. Odwróciła się i zaczęła schodzić po schodach.
— Nadzieja! Zaczekaj! To nie tak… Tylko pomagałem! Ciekł kran, zadzwoniła, przyjechałem!
Głos gonił ją, odbijając się od ścian klatki. Nadzieja nie odwróciła się. Wyszła na podwórko, głęboko odetchnęła i wyciągnęła telefon.
Pierwszy telefon — do ślusarza.
— Dzień dobry. Muszę wymienić zamek w drzwiach wejściowych. Podyktuję adres. Za godzinę może pan? Świetnie.
Drugi telefon — do firmy przewozowej.
— Dzień dobry. Potrzebuję dwóch tragarzy do spakowania i wywiezienia rzeczy. Niewielki objętościowo — parę worków ubrań, biurko, fotel. Adres dostawy inny. Tak, wszystko w jednym kursie.
Nadzieja szła ulicą szybkim krokiem. Wiedziała wszystko. Krystyna spchnęła dzieci na Andrzeja, a adekwatnie na Nadzieję, żeby zwolnić mieszkanie na spotkania z byłym mężem. Klasyczny schemat: dzieci — tam, kochanek — z powrotem.
Ale Krystyna miała legalnego męża — Olek. Halina wspominała jego imię. I Nadzieja już wiedziała, co zrobić.
Kiedy dotarła do domu, ślusarz już stał przy wejściu z walizką narzędzi. Tragarze przyjechali po piętnastu minutach. Nadzieja otworzyła mieszkanie i spokojnie, metodycznie, bez nerwów spakowała rzeczy Andrzeja.
Jego zimowa kurtka. Jego buty. Trzy półki książek. Biurko z gabinetu, rozkładany fotel, dwa worki ubrań. Rzeczy dzieci — starannie, w worki. Zabawki. Plecaki.
— Gdzie to zawieźć? — zapytał starszy z tragarzy.
— Zielona czternaście, mieszkanie czterdzieści jeden. Zostawić przed drzwiami. jeżeli nie otworzą — przy wejściu.
Ślusarz wymienił zamek w czterdzieści minut. Dał trzy nowe klucze. Nadzieja zapłaciła, zamknęła drzwi i usiadła na podłodze w cichym przedpokoju.
Telefon zadzwonił po półtorej godziny. Numer Andrzeja.
— Nadzieja! Coś ty narobiła?! Krystyna dzwoni, drze się, iż przywieźli jakieś wory!
— Słusznie. To twoje rzeczy. I rzeczy twoich dzieci. Wysłałam je pod jedyny adres, pod którym, jak się okazuje, spędzasz soboty.
— Oszalałaś! Ona ma męża! Olek wieczorem wróci — co sobie pomyśli?!
— Olek? O niego się nie martw. Już mu napisałam. Dołączyłam adres, godzinę twojej wizyty i krótki opis tych „kranów, które pociekły”. Okazał się bardzo pojętnym człowiekiem. Odpowiedział jednym słowem: „Dziękuję”.
— Ty… Ty tego nie zrobiłaś.
— Zrobiłam, Andrzej. I zrobiłabym wcześniej, gdybym nie wierzyła w każde twoje słowo przez cały rok. Wiesz, to choćby śmieszne — byłeś tak pewny mojej głupoty, iż przestałeś się ukrywać. Przywiozłeś dzieci w środę, a sam pojechałeś do Krystyny przez frontowe drzwi. choćby głowy nie odwróciłeś — a nuż żona za rogiem?
— Nadzieja, posłuchaj…
— Nie, ty posłuchaj. Chłopcy są u Haliny. Zdrowi, najedzeni, bawią się klockami. Zamek zmieniłam. Pozew rozwodowy złożę w poniedziałek.
— Nie możesz tak! My przecież…
— Co — „my”? Dogadaliśmy się? Owszem, Andrzej. Dzieci — z Krystyną. Weekendy — nasze. Wierność — obopólna. Złamałeś wszystkie trzy punkty w jeden rok. Gdyby to był kontrakt, dostałbyś karę umowną.
— Nie zdradzałem cię!
— Otworzyłeś drzwi mieszkania swojej byłej żony w sobotę rano w domowych kapciach. Można to nazwać „pomocą z kranem”, ale wtedy jesteś najgorszym hydraulikiem w mieście — bo kran przez cały czas cieknie.
Andrzej zamilkł. Nadzieja usłyszała, jak ciężko oddycha.
— Skąd wiesz o kranie?
— A słyszałam wczoraj, jak ćwiczyłeś wymówkę. Mruczałeś pod nosem w łazience, myślałeś, iż śpię. „Kran pociekł, zadzwoniła, tylko wpadłem”. Andrzej, choćby kłamać nie umiesz. Chociaż „pękła rura” — brzmi solidniej.
— Nadzieja, przyjadę. Porozmawiamy normalnie.
— Nie przyjeżdżaj. Klucze inne. Rozmowa skończona. Chcę, żebyś zapamiętał jedno: zgodziłam się za ciebie wyjść, wiedząc o dzieciach. Pokochałam je. Każdy weekend — park, rysowanie, książki, a ty w tym czasie rzekomo do kolegi albo do matki. Halina zresztą potwierdziła — nie byłeś u niej ani razu od czterech miesięcy.
— Ona to powiedziała?!
— Nie tylko to. Powiedziała: „Nadziejo, jestem ci wdzięczna, iż znosisz mojego syna. On na to nie zasługuje”. I wiesz co? Ma rację.
— Nie mam gdzie iść.
— Masz adres Krystyny, gdzie czujesz się jak u siebie. Masz adres Haliny, która czeka na wyjaśnienia. Wreszcie masz całą planetę Ziemię — miejsca wystarczy. A moje mieszkanie nie figuruje już na liście.
.
Nadzieja rozłączyła się i zablokowała numer. Potem zablokowała wszystkie możliwe kanały kontaktu. Potem usiadła na stołku w przedpokoju i siedziała przez chwilę w ciszy.
Telefon zadzwonił z nieznanego numeru. Odebrała.
— Nadzieja? Tu Olek. Mąż Krystyny. Były mąż, widocznie od dzisiaj.
— Olek. Przykro mi, iż tak wyszło.
— Niech pani nie żałuje. Długo podejrzewałem, ale brakowało dowodu. Pani mi go podarowała. Worki z jego rzeczami u moich drzwi — to, wie pani, bardziej przekonujące niż jakiekolwiek zdjęcie.
— Stał w pana kapciach.
— W zielonych? Z dinozaurami?
— Nie. W szarych, w kratkę.
— To moje galowe. Niesamowite. choćby kapcie cudze nosi.
Zamilkli. Potem Olek cicho się zaśmiał.
— Wie pani, Nadziejo, stoję teraz na balkonie, patrzę na dwa worki zabawek przy wejściu — i jakoś lekko mi. Jakby mi amputowano ząb, który bolał trzy lata.
— Zęba się nie amputuje. Ząb się usuwa.
— U mnie taki ząb, iż tylko amputacja.
— Powodzenia, Olek.
— I pani. Jesteśmy, jakby to powiedzieć, w tej samej łodzi. Tylko pani wiosłuje szybciej — ja bym jeszcze miesiąc się wahał.
Zadzwoniła Rita.
— Nadzieja, jak ty? Widziałam, iż jesteś online, ale nie piszesz.
— Rita, miałaś rację.
— Co do niespodzianki?
— Co do niespodzianki. Nie spodobała się.
— Opowiadaj.
— Przywiózł dzieci z rzeczami, a sam jeździł do byłej. Pojechałam pod adres — on mi otworzył drzwi. W domowych kapciach. Niespodzianka.
— I co zrobiłaś?
— Wymieniłam zamki, wysłałam jego rzeczy tragarzami do byłej, napisałam do jej męża, składam pozew.
— W ile godzin to ogarnęłaś?
— W cztery. Może w trzy i pół.
— Nadzieja, jesteś robotem. Ja bym tydzień ryła w poduszce.
— Będę ryć później. Teraz nie mam czasu. Teraz muszę zadzwonić do Haliny i upewnić się, iż chłopcy zjedli kolację.
A tymczasem Andrzej stał na ulicy z telefonem, który ciągle wibrował. Krystyna dzwoniła szósty raz. Olek wysłał wiadomość z trzech słów: „Odbierz swoje rzeczy. Palancie”. Matka napisała: „Przyjedź. Będziemy rozmawiać”.
Nie odpowiadał nikomu. Stał i patrzał na ekran, gdzie każdy telefon był wyrokiem.
Rok temu wszystko było idealne. Żona kocha, dzieci załatwione, była dostępna, jej mąż nic nie wie. Idealna konstrukcja. Jak domek z kart.
Domek z kart runął w cztery godziny. Jedna wizyta Nadziei pod adresem i wszystko się posypało. Żona zmieniła zamki. Olek poznał prawdę. Matka czeka na wyjaśnienia. Krystyna w panice.
Telefon zadzwonił znowu. Krystyna.
Odrzucił. Schował telefon do kieszeni. I poszedł ulicą, nie wiedząc dokąd, nie wiedząc po co, nie wiedząc — co teraz.
A Nadzieja w tym czasie dzwoniła do teściowej.
— Halino, chłopcy zjedli kolację?
— Zjedli, Nadziejo. Po cztery naleśniki każdy. Już śpią.
— Dziękuję pani.
— Nadziejo… złożyłaś pozew?
— Złożę w poniedziałek.
— Nie będę cię odwodzić. Zasłużył na to. Ale chłopcy… Ty się do nich przywiązałaś?
— Przywiązałam. Mateusz rysuje mi laurki co niedzielę. Tymoteusz nauczył się czytać — pierwsze słowo przeczytał mnie: „słońce”.
— Zrobiłaś dla nich więcej niż ich ojciec przez ostatni rok.
— Chłopcy nie są winni. jeżeli potrzebuje pani pomocy — jestem obok. Ale z Andrzejem — koniec.
— Wiem, Nadziejo. Wiem.
Nadzieja położyła telefon na stoliku. Mieszkanie było ciche, puste i — jej. Żadnych obcych toreb w przedpokoju, żadnych obcych kłamstw w powietrzu, żadnych obcych kapci przy drzwiach.
Podeszła do lustra i spojrzała na siebie. Oczy suche. Broda do góry. Dwadzieścia osiem lat — a przez jeden dzień zestarzała się i odmłodziła jednocześnie.
Przyjaciółka Rita wysłała wiadomość: „Jestem z ciebie dumna”.
Nadzieja uśmiechnęła się i odpowiedziała: „Dziękuję. Teraz żyję dalej”.
