Kinga i Bogumił planowali ślub.
Dzień przed weselem matka Kingi, Halina Zygmuntowa, przyjechała na spotkanie.
Chciała poznać swatkę, matkę Bogumiła, Krystynę Władysławową.
Spotkały się w domu Krystyny.
Rozmawiały o weselu, piły herbatę przy stole.
Rano Halina szykowała się do wyjazdu.
Kinga odprowadziła ją do auta.
— I jak ci Boguś? — zapytała Kinga.
— Dobry chłopak — mama uśmiechnęła się, ale westchnęła.
— Mamo, co się stało?
— Córeczko, trzymaj się z daleka od jego matki.
— Dlaczego?
— Jeszcze się przekonasz.
Te słowa niedługo nabrały sensu.
Krystyna oznajmiła, iż chce zamieszkać z młodymi.
Kinga postawiła mężowi warunek.
— Wybieraj. Ja albo twoja matka.
— Nie wybieram nikogo — odpowiedział Bogumił. — Zostajemy tu, a mama niech sama radzi sobie ze swoim życiem.
— Czyli się nie wprowadzi?
— Już jej powiedziałem.
— I co ona?
— Obraziła się. Powiedziała, iż jestem niewdzięcznikiem.
— Jak można się tego nie spodziewać…
Krystyna Władysławowa wcześnie przeszła na emeryturę.
Pracowała jako stewardesa, miała wysokie świadczenie.
— Odrobiłam swoje — mówiła z przekonaniem.
Pieniądze gwałtownie się jednak kończyły.
Postawiła więc na syna.
Gdy Bogumił miał 23 lata, usłyszał:
— Wykarmiłam cię, wykształciłam. Teraz ty płacisz za mieszkanie i jedzenie.
— Dobrze — zgodził się. — Ale wtedy nie wtrącasz się w moje życie.
Zgodziła się bez wahania.
Synem adekwatnie zajmowali się jej rodzice.
Ona układała sobie życie, bez powodzenia.
Minęło pięć lat, Bogumił płacił regularnie.
Krystyna wydawała emeryturę tylko na siebie.
Gdy skończyła pięćdziesiąt lat, syn przyprowadził żonę.
— Jaka pani zadbana! — zdumiała się Kinga.
Usłyszawszy, iż młodzi zamieszkają z nią, Krystyna ucieszyła się.
Myślała tylko: nie będę musiała gotować.
Kinga wzięła to za ciepłe słowa.
Bogumił wyjaśnił inaczej.
— Mamie zabrakło odwagi, by nas wyrzucić. Płacę za wszystko sam od pięciu lat.
Halina Zygmuntowa ostrzegała córkę od początku.
— Ta kobieta żyje tylko dla siebie. Trzymaj się męża, on jest dobry.
Minęło pół roku.
Krystyna poznała mężczyznę, Zbigniewa.
Zaczął bywać u niej coraz częściej.
Potem oznajmiła:
— Macie dwa tygodnie. Sprzedaję mieszkanie, jedziemy do Gdańska.
— Serio? — Bogumił nie wierzył.
— Mieszkanie jest moje. Mam prawo.
— Wyrzucasz nas?
— Zgodnie z prawem, tak.
Spakowali się w ciągu wieczoru.
Zamieszkali u kolegi Bogumiła z pracy.
Miesiąc później Krystyna wyjechała ze Zbigniewem.
Bogumił poprosił ją raz o pożyczkę.
— Nie. Mam już zaplanowane wydatki — odpowiedziała chłodno.
— To powodzenia — rzekł.
— Wzajemnie — uśmiechnęła się, nie przytulając go na pożegnanie.
Rok później zadzwoniła.
Rozwód ze Zbigniewem, pieniądze zabrane, mężczyzna zniknął.
— Będę mieszkać z wami — oznajmiła.
— Nie. Weź kredyt.
— W moim wieku? Na emeryturę?
Zapadła cisza.
Bogumił nie miał już nic do dodania.
