Mam z Wojciechem małżeństwo na papierze.Tak przynajmniej było na początku.Wojciech potrzebował żony do awansu.Pracuje w dużej warszawskiej korporacji.Szefem jest tam Edward Benedykciak, człowiek rodzinny do szpiku kości.Sam ma pięć córek, pięciu zięciów i dziewięcioro wnucząt.Ze swojej rodziny jest bardzo dumny.Słowo „kawaler” dla niego to prawie wyzwisko.Nieżonaty pracownik liczył się u niego najmniej, bez względu na wiedzę i wyniki.Wojciech gwałtownie to zrozumiał.Bez ślubu nie miał szans na stanowisko, na które zasługiwał.Zaproponował mi więc układ – małżeństwo na niby.Znał mnie od przedszkola, nic nie ryzykował.Nasze mamy przyjaźniły się od lat i do dziś się odwiedzają.W szkole siedzieliśmy w jednej ławce.On pomagał mi z matematyką, ja poprawiałam mu przecinki.Wiedział, iż nie jestem interesowna.Że przy rozwodzie niczego od niego nie zażądam.Zgodziłam się bez wahania.Akurat rozstałam się z chłopakiem po trzech latach i ciężko to przechodziłam.Potrzebowałam zmiany, żeby nie wpadać w chandrę.Chciałam też trochę dopiec byłemu.Mąż interesujący, z dobrą pracą, autem i mieszkaniem w centrum – niech się uczy, kogo stracił.Przed kumplami też mogłam teraz pokazać, iż mi się powodzi.Nasze cele się zgrały.Poszliśmy do urzędu stanu cywilnego na Woli.Bez tłumu, bez limuzyny, bez sukni i welonu.Wzięliśmy wolne na parę godzin, podpisaliśmy się w księdze małżeństw.Obrączki jednak założyliśmy.Przyjęłam choćby na jakiś czas nazwisko Wojtczak.Brzmiało ciekawiej niż moje panieńskie.Wszystko poszło zgodnie z planem.Po miesiącu Wojciech został dyrektorem działu.W pełni to sobie wypracował.Mój status mężatki też od razu podniósł mnie w oczach rodziny i znajomych.Najbardziej ucieszył mnie esemes od byłego: „życzę szczęścia, choć liczyłem jeszcze na nas”.Trzeba było mnie docenić wcześniej.Teraz może sobie tylko żałować.Zamieszkałam na jakiś czas u Wojciecha.Sam to zaproponował, dla wiarygodności.Sobotni poranek, kuchnia, zapach jajecznicy i placków twarogowych.Wojciech zawsze lubił dobrze zjeść od rana.Za oknem piękny kwietniowy dzień.Wiosna to moja ulubiona pora roku.Dziś znów cała lista spraw – rodzice, pranie, obiad.Myślę, co ugotować: schabowe czy żurek.A przecież z Wojciechem jesteśmy już trzynasty rok w tym „papierowym” małżeństwie.Nasza córka Weronika idzie w tym roku do pierwszej klasy.Synek Janek kończy piątą klasę, same piątki.– Cały tata, bystry chłopak – mówię do siebie z uśmiechem.Patrzę przez okno, kawa stygnie w kubku.Z kuchennych drzwi dobiega śmiech dzieci kłócących się o kolejkę do łazienki.Wojciech wychyla zaspaną głowę.– Pachnie jak w hotelu! – żartuje.Wywracam oczami, choć się uśmiecham.To w końcu nasz dom, nie hotel.Myślę o tym, jak to się zaczęło.Mieliśmy przechytrzyć świat, zagrać na własnych zasadach.Życzie jednak zagrało swoją partię.Dziś liczy się nie papier, a wspólne śniadania i dzieci kłócące się o łazienkę.Tak fikcja zamieniła się w prawdziwe życie.
