Mama została z trójką dzieci na ulicy! Nasz ojciec zabrał wszystkie pieniądze mamy ze sprzedaży mieszkania i uciekł.
Do trzydziestego ósmego roku życia moi rodzice nie mogli mieć dzieci. Lekarze rozkładali ręce, nikt nie rozumiał, gdzie tkwi problem. Mama w końcu się poddała i pogodziła się z losem bezdzietnej kobiety. Tato nie przeżywał tego za bardzo. Powtarzał tylko: Nie martw się, wszystko będzie dobrze. Wyglądało na to, iż dzieci nie były mu wcale potrzebne.
Mama była już całkowicie pozbawiona nadziei, ale mimo to prosiła Boga o chociaż jedno dziecko. I czy to był cud, czy zwykły przypadek, pojawiłam się ja.
Radość mamy nie miała granic. Niestety, tata wtedy stawał się wobec niej coraz bardziej nieprzyjemny, wpadał w panikę, gdy w nocy płakałam. Rok później na świat przyszli moi bracia bliźniacy. Mama dziękowała Bogu z całego serca. Wreszcie, stała się najszczęśliwszą osobą: została matką. A co z ojcem? Dzieci nie były mu do niczego potrzebne. Postanowił nas wszystkich oszukać.
Namówił mamę, żeby zgodziła się sprzedać mieszkanie przekonał ją, iż trzeba czegoś większego dla naszej rodziny. Obiecał, iż kupią większe mieszkanie i wezmą na nie kredyt. Mama uwierzyła. Kiedy tylko dostał pieniądze zniknął. Do dziś nie wiemy, dokąd uciekł.
Mama została bez dachu nad głową z trójką dzieci. Gdzie mogła się podziać? Wróciła do swoich rodziców. Tak zamieszkaliśmy wszyscy razem w dwupokojowym mieszkaniu: my, mama oraz babcia z dziadkiem. Mama całkowicie straciła zaufanie do ludzi i mężczyzn. Od tej pory musiała bardzo ciężko pracować, żeby nas utrzymać i ubrać żarty się skończyły.
Tak minęły nam kolejne lata. Najpierw umarła babcia, niedługo po niej dziadek. W domu zrobiło się więcej miejsca. Pewnego letniego dnia mama zabrała nas do parku na plac zabaw. Tam podszedł do niej mężczyzna, w podobnym wieku. Widać było, iż chce się z nią zapoznać, ale mama go odpychała. W parku byliśmy jeszcze wiele razy, aż w końcu mama dała się przekonać, podała mu swój numer telefonu i zaczęli się spotykać.
Po dwóch miesiącach już mieszkaliśmy z Adamem w dużym, trzypokojowym mieszkaniu. Adam został naszym ojczymem. Powiedzieć, iż od tej chwili nasze dzieciństwo stało się szczęśliwe, to za mało. Adam naprawdę został dla nas ojcem razem cieszyliśmy się z sukcesów i razem przeżywaliśmy porażki. Dziś jesteśmy dorośli i mówimy do Adama tato. Historia naszej rodziny pokazuje, iż kobieta z dziećmi to nie zawsze ciężar. Zawsze jest szansa na szczęście. Nasz ojciec uciekł od mamy i nas, a Adam jak prawdziwy mężczyzna przyjął nas wszystkich i uczynił szczęśliwymi.
