– Mamo, jestem już dorosła. Mogę choć raz zrobić to, na co mam ochotę? – dąsała się Ania.
Kłóciły się już od kilku dni.
Wszystko przez to, iż Ania chciała wyjechać na tydzień do Gdańska ze swoim chłopakiem.
– A studia? Sesja już niedługo – przypomniała Ludmiła.
– Dobrze się uczę, nadrobię. Proszę, mamo – błagała Ania.
– Znasz go ledwie kilka tygodni. Co potem? – Ludmiła nie miała już argumentów.
– jeżeli mnie nie puścisz, ucieknę z domu i nigdy nie wrócę – krzyknęła Ania.
Rzuciła się na kanapę, przycisnęła poduszkę do brzucha.
„A jeżeli naprawdę odejdzie?” – pomyślała Ludmiła z niepokojem.
Córka była dla niej całym światem.
Jedyną bliską osobą na świecie.
– Mamo, ty zawsze byłaś rozsądna i zostałaś sama. Chcesz, żebym tak samo skończyła?
W głosie Ani zabrzmiała histeria.
– Córeczko, wszystko przyjdzie w swoim czasie…
Ludmiła wiedziała, iż córka jest zakochana i nic do niej nie dociera.
Ania wtuliła twarz w poduszkę i rozpłakała się.
„Czy ja naprawdę jestem wrogiem własnego dziecka?” – pomyślała matka.
„Czasy się zmieniły. Wszystko idzie teraz szybko.”
„Może gdybym w swoim czasie była odważniejsza, życie potoczyłoby się inaczej?”
Ludmiła westchnęła ciężko.
– Dobrze. Jedź. Ale codziennie do mnie dzwonisz.
– Pieniędzy dużo nie dam, oszczędzam na remont – dodała zmęczona.
Ania odrzuciła poduszkę i podbiegła do matki.
Przytuliła ją mocno.
– Mamusiu, dziękuję! Pieniędzy nie potrzebuję, Jurek ma oszczędności.
– Będę dzwonić codziennie, choćby kilka razy. Wszystko będzie dobrze – szczebiotała radośnie.
„Jak się nie martwić? Będziesz miała własną córkę, to zobaczysz” – pomyślała Ludmiła.
Nie powiedziała tego na głos.
Córka pobiegła do pokoju i wróciła z walizką.
– Już spakowałaś rzeczy? Naprawdę byś uciekła?
To przypuszczenie zabolało jak nóż w sercu.
– I tak byś mnie puściła. Znam cię – odparła Ania i sięgnęła po telefon.
Zamiast dzwonić, podeszła do matki.
– Może byś gdzieś wyjechała? Do cioci Basi na przykład.
– Przecież masz urlop, nie będziesz tu sama siedzieć.
– Znajdę sobie zajęcie. Tylko uważaj tam, rozumiesz? – burknęła Ludmiła.
Miała ochotę wyć w poduszkę.
– Mamo, jestem dorosła. Wiem, o czym mówisz.
Ania wybrała numer chłopaka.
Serce Ludmiły ścisnęło się boleśnie.
Po rozmowie zrozumiała, iż córka zaraz wyjedzie.
– No to już, mamo, taksówka czeka na dole.
Ania z walizką ruszyła do przedpokoju.
Ludmiła poderwała się za nią.
– Mamo, nie odprowadzaj. Jak wsiądziemy do pociągu, zadzwonię.
– Wrócę za tydzień.
Ania cmoknęła matkę w policzek i wyfrunęła z mieszkania.
Nie zauważyła łez w jej oczach.
„No i po wszystkim. Dorosła, mama już niepotrzebna” – pomyślała Ludmiła.
Wbiegła do kuchni, wyjrzała przez okno.
Na dole stała żółta taksówka, obok niej nerwowo chodził chłopak.
„Wygląda na porządnego. Może faktycznie nic się nie stanie?”
„Nie uchronisz jej przed wszystkim” – pomyślała ze smutkiem.
Odprowadziła taksówkę wzrokiem, wróciła do pokoju.
Usiadła na kanapie, na której przed chwilą siedziała córka.
Łzy napłynęły do oczu.
„No i zostałam sama. Cicho, pusto.”
„Trzeba się przyzwyczaić. Rozstanie z dorosłym dzieckiem to los wszystkich matek.”
Siedziała tak długo, niezdolna do niczego.
„Może jednak gdzieś pojechać? Na południe na przykład.”
„W końcu urlop. Nie ma już lata, ale zawsze cieplej niż tu.”
Poszła do pokoju córki, włączyła komputer.
Sprawdziła dostępne bilety.
Znalazła niedrogie połączenie na jutro rano do Zakopanego.
Nie zastanawiając się długo, kupiła bilet w obie strony na pięć dni.
Męczyło ją ciągłe oszczędzanie.
Siedzieć i czekać na telefony od córki? Tydzień wydałby się wiecznością.
Zaczęła się pakować.
W wirze przygotowań oderwała się od niepokoju o Anię.
Wieczorem córka zadzwoniła, jednym tchem wyrecytowała, iż są na dworcu.
– Czekamy na pociąg, wszystko w porządku…
W tle rozległ się jej szczęśliwy śmiech, po czym się rozłączyła.
Po dzisiejszych wydarzeniach Ludmiła nie mogła zasnąć.
„Nic nie szkodzi, w autokarze się prześpię” – pomyślała i wstała.
Zamówiła taksówkę, włożyła jesienny płaszcz.
Pojechała na dworzec.
Mimo wczesnej godziny panował tam zgiełk jak w ulu.
Ludzie żegnali się, biegali, dzwonili.
Minęła parę stojącą w objęciach na środku hali.
Dziewczyna z zapłakaną twarzą wpatrywała się w chłopaka.
– Wrócisz? Obiecujesz? Kocham cię…
Zaszlochała i wtuliła się w jego ramiona.
On coś szeptał, całując jej mokre od śniegu włosy.
Ludmiła przystanęła na chwilę.
Pomyślała o Ani, o sobie, o własnej matce kiedyś.
Każda rozłąka boli tak samo.
Każda matka przeżywa to samo.
Otarła oczy i poszła dalej, w stronę peronu.
Czekała ją podróż, nowe miejsce, chwila dla siebie.
Może tam w górach złapie oddech.
Może tam zrozumie, iż dzieci muszą odejść, by wrócić.
Wsiadła do autokaru, usiadła przy oknie.
Telefon leżał na kolanach, gotowy na dzwonek córki.
Autokar ruszył w stronę gór.
Matczyne serce zostało w Gdańsku, razem z Anią.
