Matka co jakiś czas przyprowadzała do domu nowych „mężów”.
Kasia pamiętała trzech.
Żaden nie zagrzał miejsca na dłużej.
Wszyscy odchodzili.
Matka płakała, tuliła ją mocno.
— Nic się nie martw, jeszcze będzie i u nas święto — mówiła.
Potem wstawała i szła do pracy.
Ostatni wytrzymał dwa tygodnie.
Gdy matka przestała kupować mu alkohol, zrobił się ponury.
W końcu odszedł, zabierając jej kolczyki z szuflady.
Matka nie zgłosiła tego na policję.
Powiedziała, iż sama jest winna.
Potem nastąpiło pięć lat spokoju.
Kasia choćby się ucieszyła.
Myślała, iż zostaną już tylko we dwie.
Nie na długo jednak.
Gdy skończyła piętnaście lat, matka się zakochała.
Opowiadała córce, jaki to wspaniały człowiek.
Jak bardzo ją kocha.
Kasia też się cieszyła — może matka wreszcie znajdzie szczęście.
Gdy pierwszy raz przyprowadziła Piotra, spodobał się i córce.
Mężczyzna miał około czterdziestki, schludnie ubrany.
Przy stole wypił tylko jeden kieliszek.
Rozmawiali o różnych sprawach, Piotr choćby żartował.
Kasia poszła spać wcześniej, licząc, iż zobaczy go rano przy śniadaniu.
Po godzinie usłyszała trzask drzwi.
Więc i on odszedł.
Rano matka była znów pełna zachwytu.
— Pracuje w urzędzie, taki porządny człowiek — mówiła.
Dodała, iż dba o jej dobre imię.
Obiecał, iż po ślubie zamieszkają u niego.
Na razie zostaną tu, dopóki Kasia nie skończy szkoły.
W międzyczasie wyremontują jego mieszkanie.
Kasia słuchała i podziwiała matkę.
Jakby odmłodniała o kilka lat.
Miała trzydzieści sześć lat, dawno przestała o siebie dbać.
Pogodziła się już z myślą, iż zostanie sama.
Piotr i matka wzięli ślub przed rozpoczęciem roku szkolnego.
Kasia uczyła się, przygotowywała do egzaminów.
Piotr pytał, czy nie potrzebuje pomocy.
— Dam sobie radę, dziękuję — odpowiadała.
On zawsze pukał, zanim wszedł do jej pokoju.
Można powiedzieć, iż się zaprzyjaźnili.
Kasia przestała się go krępować.
Przy kolacji opowiadała o szkolnych problemach.
Piotr słuchał z autentycznym zainteresowaniem.
A matka rozkwitła przy nim.
Piotr ją rozpieszczał prezentami.
Wkrótce błyszczały w jej uszach nowe kolczyki.
Potem pojawił się też łańcuszek.
Rok minął jak sen.
Skończyli remont, mieli się przeprowadzać.
Piotr zapytał Kasię, czy nie pojedzie z nimi.
— Miejsce jest dla wszystkich — powiedział.
Ale ona skończyła już szkołę, czuła się dorosła.
Pragnęła niezależności, choć finansowo jeszcze nie stała na nogach.
Piotr zapewnił, iż to nie problem.
Postanowili, iż pójdzie do lokalnej szkoły policealnej.
Potem on załatwi jej dobrą pracę.
Przed wyjazdem Piotr powiedział:
— Odwiedzaj nas często, my też będziemy wpadać.
— jeżeli czegoś potrzebujesz, pytaj. Jesteśmy rodziną.
Na pożegnanie wręczyli jej elegancki wisiorek na łańcuszku.
Tak się jej spodobał, iż przez pierwsze dni stawała przed lustrem.
Gdy go wybierali, matka szepnęła:
— Nie za wcześnie na taki prezent?
Piotr odpowiedział:
— A kto jej inny taki podaruje?
Matka się uśmiechnęła, pełna wdzięczności.
Naprawdę dostała najlepszego męża — tak wtedy myślała.
Wyprowadzili się, a Kasia zaczęła samodzielne życie.
Najpierw było jej smutno, jeździła często do matki.
Zawsze witali ją tam z radością.
Z czasem przywykła, jeździła rzadziej.
Matka czasem przywoziła jedzenie albo pieniądze.
Czasem spotykali się przypadkiem na mieście.
Wszyscy mieli mało czasu — praca, obowiązki.
Kasia zaczęła naukę, polubiła studenckie życie.
W weekendy zaglądała do matki i Piotra.
Opowiadała, co u niej nowego.
Pewnego dnia oznajmili jej, iż Piotr jedzie w roczną delegację.
Matka oczywiście z nim.
— Nie musisz się martwić, będziemy przysyłać pieniądze — powiedzieli.
Odprowadziła ich na dworzec.
Matka próbowała się rozkleić.
Kasia się zaśmiała:
— Mamo, co ty? Za chwilę siedemnastka, jestem dorosła.
— Obiecuję, iż nie będę szaleć.
Wszyscy się uśmiechnęli, przytulili na pożegnanie.
Matka z Piotrem wsiedli do pociągu.
Mieszkali gdzieś daleko.
Przyjechali tylko na dwa dni, na Nowy Rok.
Przywieźli Kasi mnóstwo prezentów.
Rozpakowywała je cały wieczór.
Po jakimś czasie matka zadzwoniła.
— Delegację przedłużają, co najmniej o dwa lata — powiedziała.
Piotr miał przyjechać zabrać zbędne rzeczy.
Mieszkanie postanowili wynająć.
— Ja też bym wpadła, ale praca nie pozwala — tłumaczyła matka.
Kasia wróciła z zajęć i usłyszała szuranie w pokoju.
Zajrzała do środka.
— Witam, już pan przyjechał?
— O, Kasia, cześć. Właśnie próbuję zrobić miejsce.
Piotr spojrzał na nią i ledwie ją poznał.
Przez ten rok bardzo się zmieniła.
Stała się kobietą — kształty, makijaż, cały wygląd inny.
To dodawało jej uroku, ale czyniło też starszą.
Kasia rzuciła torbę na podłogę.
— Zaraz się przebiorę i coś zrobię do jedzenia.
Piotr w odbiciu lustra w przedpokoju widział, jak się rozbiera.
Potrząsnął głową, odganiając głupie myśli.
Zjedli razem kolację, wymienili się nowinkami.
Kasia przygotowała mu ich dawną sypialnię.
Sama poszła do swojego pokoju.
Słyszała, jak Piotr idzie pod prysznic.
Słyszała, jak kręci się po kuchni.
A Piotr długo nie mógł zasnąć tej noc.
