Piotr krzyknął, odrzucając kalkulator od stołu.
– Jagodo, serio Sopot? Widziałaś te ceny?
Zmarszczył nos, jakby słuchał czegoś niemożliwego.
– Umówiliśmy się, iż w tym roku zaciskamy pasa.
– Trzeba dach naprawić w domku letniskowym.
– Przegląd samochodu też czeka.
– A sytuacja gospodarcza jest niepewna, Jagodo.
Jagoda stała przy oknie. Lipcowe słońce topiło asfalt.
Chciała poczuć słony wiatr. Usłyszeć fale.
Nic więcej. Tylko tydzień ciszy.
– Nie wyjeżdżaliśmy trzy lata – powiedziała cicho.
– Jestem zmęczona, Piotrze. Mój urlop się spala.
– Mamy odłożone pieniądze. Starczy na skromny domek.
– Skromnie się nie uda – odparł, nalewając herbatę.
– Bilety droższe, jedzenie droższe. Wydamy wszystko.
– Jedziemy na wieś, do mamy. Są ogórki do zapakowania.
Jagoda westchnęła. Znała ten ton „rozsądnego gospodarza”.
Zawsze kończyło się tym, iż ona była egoistką.
– Dobrze – poddała się. – Wieś, jak wieś.
– Tylko nie licz, iż będę stała od świtu przy kuchni.
– No i mądra decyzja – ucieszył się Piotr.
Minęły dwa tygodnie w dusznym mieście.
Klimatyzacja była „zbędnym luksusem”, mówił Piotr.
Trzy dni przed wyjazdem zadzwonił telefon.
Twarz Piotra zbladła w sekundę.
– Tak, mamo… Co się stało? Ciśnienie?
– Pieniądze znajdziemy. Najważniejsze zdrowie.
Odłożył telefon z tragicznym wyrazem twarzy.
– Mama ma bardzo źle. Serce przyspiesza. Nogi dręczą.
– Potrzebuje sanatorium kardiologicznego pod Krakowem.
– Inaczej może mieć udar, Jagodo.
Jagoda wyłączyła patelnię.
– Ile to kosztuje? – zapytała ostrożnie.
– Prawie wszystko, co odłożyliśmy na urlop.
– Piotrze, to jest sto pięćdziesiąt tysięcy sensu.
– Które sanatorium kosztuje tyle za dwa tygodnie?
– Nie spodziewałem się po tobie takiej bezwzględności!
– Człowiek przy śmierci, a ty liczysz grosze!
Jagoda przygryzła wargę. Nie mogła powiedzieć „nie”.
– Niech jedzie. Zdrowie ważniejsze – szepnęła.
Piotr pocałował ją w czoło, uradowany.
– Jesteś dla mnie skarbem, kochanie.
Następnego dnia opróżnił ich sejf.
Jagoda patrzyła, jak pieniądze znikają w torbie.
Wrócił wieczorem, zmęczony misją.
– Mama płakała, nie chciała brać pieniędzy.
– Sieć tam słaba. Zadzwoni raz na dwa dni.
Zaczął się „urlop” Jagody w cztery ściany.
Codzienne sprzątanie, upał, pytania o matkę.
– Dzwoniła? – pytała co wieczór.
– Dzwoniła. Głos mocniejszy. Bierze zabiegi.
Po tygodniu siedziała na balkonie z laptopem.
Przeglądała zdjęcia znajomych nad morzem z zazdrością.
Algorytm podsunął profil „Lidia Piękna”.
Jagoda zmarszczyła brwi. Nie znała żadnej Lidii.
To była przyjaciółka teściowej ze szkoły.
Ostatni post: trzy godziny temu, Mielno.
Na zdjęciu dwie kobiety przy basenie z drinkami.
Jedna z nich – Stanisława Kowalska.
Na szyi lśniła znajoma złota bransoleta.
Prezent od Jagody i Piotra na rocznicę.
„Chora” teściowa śmiała się głośno w jaskrawym kostiumie.
Jagoda przewinęła niżej, z drżącymi rękami.
Wczoraj: „Jesteśmy na bananie! Super wrażenia!”.
Przedwczoraj: „Kiełbasa, wódka, muzyka na żywo”.
Trzy dni temu: „Zameldowaliśmy się! Widok na morze!”.
Pod zdjęciem napis: „Dzięki kochanym dzieciom”.
Jagoda poczuła, jak gaśnie w niej światło.
„Dzieci” – to ona i Piotr. Ktoś tu kłamał.
Siedziała nieruchomo, przetwarzając każde słowo męża.
„Mama umiera”. „Łącze słabe”. „Jesteś rozrzutnikiem”.
Jakże głupią była. Naiwną i łatwowierną.
Zrobiła zrzut ekranu. Jeden, drugi, trzeci.
Zamknęła laptopa. Czekała na Piotra w ciszy.
Prawda zawsze wraca, choćby z daleka.
