Mój teść był przekonany, iż dalej będziemy go wspierać.
Mój mąż wychował się w kochającej i szczęśliwej rodzinie. Niestety, gdy jego ojciec miał 57 lat, zmarła żona. To był dla teścia bardzo trudny czas. Zdecydowaliśmy wtedy, iż sprzedamy jego mieszkanie, podzielimy się pieniędzmi i zabierzemy go do naszego domu, by pomóc mu przejść przez żałobę. Wydawało się to rozsądne.
Byłam przekonana, iż pomieszka z nami pół roku, a potem kupi sobie nowe mieszkanie, jednak sytuacja potoczyła się inaczej. Bardzo mu się spodobało mieszkanie z nami. Nie dokładał się ani do rachunków, ani do zakupów, nie przekazywał choćby złotówki. To ja gotowałam mu obiady, prałam ubrania, sprzątałam w jego pokoju. On chodził tylko do pracy. Żył jak na wiecznych wakacjach.
Tak mieszkał z nami przez jedenaście lat. Z czasem zaczął nas ciągle pouczać, mówił, jak mamy postępować, wprowadzał swoje zasady. Mieliśmy już tego dość. Wtedy postanowiliśmy kupić mu dom pod Warszawą. Jest zdrowym, energicznym człowiekiem, bez problemu może żyć sam.
Kupiliśmy mu ten dom i zadbaliśmy o to, aby miał tam wszystko czego potrzebuje. Ale teść zaczął na siłę wymyślać rozmaite historie o bólach w sercu i innych problemach zdrowotnych. Robi to tylko po to, żeby znów z nami zamieszkać. Ja już po prostu nie mam siły. Chciałabym w końcu odpocząć i być tylko z najbliższą rodziną. Jestem zmęczona. Co powinnam zrobić?
