Ja i mój mąż jesteśmy spokojną, porządną rodziną. To nasze pierwsze małżeństwo i od dwudziestu pięciu lat żyjemy razem. Nigdy nie kłóciliśmy się przy naszej córce; zawsze okazywaliśmy sobie czułość i troskę. Nasze małżeństwo, choć zwyczajne, daje nam szczęście. Liczyłam, iż skoro pokazaliśmy córce taki wzorzec zbuduje kiedyś swoją własną, udaną rodzinę. Przecież wszędzie powtarza się, iż dzieci biorą przykład z rodziców.
A jednak coś tu nie gra. Córka moja, Emilia, nie wyszła jeszcze za mąż, chociaż od pewnego czasu ma chłopaka. Dwa lata temu zmarła moja mama i pozostawiła Emilii mieszkanie w Warszawie. Razem z mężem postanowiliśmy, iż to będzie prezent dla córki. Niedawno Emilia ogłosiła, iż mieszka tam teraz z chłopakiem.
Nie martwi mnie to, iż ułożyła sobie życie osobiste na swój sposób. Ale ten chłopak jest jak z innego, dziwnego świata marionetka, która nie potrafi odnaleźć własnego cienia. Nie zajmuje się zupełnie niczym w domu; wszelka robota, choćby ta wymagająca siły mężczyzny, omija go szerokim łukiem. Gdy coś się zepsuje kran kapie, żarówka gaśnie Emilia od razu dzwoni do swojego taty. Pytałam ją czasem, dlaczego jej chłopak nie pomoże, ale wtedy milknie i spogląda przez okno, jakby jej myśli odpłynęły do Łazienek Królewskich. Obiecuje wciąż, iż kiedyś się zmieni, zacznie coś robićale ten kiedyś jest jak sen, który rozpływa się o świcie.
Niedawno dowiedziałam się, iż chłopak nie pracuje. Żadnej pracy, żadnych pieniędzy tylko cień w mieszkaniu. Cały ciężar rachunki, czynsz, zakupy Emilia dźwiga sama, jakby próbowała przepchnąć tramwaj przez Nowy Świat. Ma dwie prace naraz, by im wystarczyło do pierwszego. Wątpię, by temu chłopakowi naprawdę na niej zależało. On raczej śni własny, bezdenny sen, a ona dusi się w mozaice obowiązków.
Powiedziałam jej, iż dokonała złego wyboru. Ale ona tylko uśmiechnęła się lekko, jakby słyszała głosy zza zasłony deszczu nie przejęła się. Wierzy, iż on się zmieni, iż kiedyś wszystko ułoży się dobrze. Kocha go, choćby jeżeli przypomina postać z krzywym cieniem. Ja zaś kocham moją Emilkę, a moje serce czasem pęka w tej dziwnej, warszawskiej nocy.
