Domofon nie dzwonił — on wręcz wył.
Zerknęłam na zegar: siódma rano, sobota.
Jedyny dzień, gdy chciałam się wyspać po raporcie kwartalnym.
Na ekranie zobaczyłam twarz Sylwii, siostry mojego męża Michała.
Za nią migały trzy rozczochrane głowy dzieci.
— Michał! — krzyknęłam. — To twoi. Zajmij się nimi.
Mąż wypadł z sypialni, wciągając spodenki na odwrót.
Wiedział, iż mój ton nie wróży dobrze jego rodzinie.
Stałam w przedpokoju, ręce skrzyżowane na piersiach.
To mieszkanie kupiłam sama, dwa lata przed ślubem.
Spłacałam je własnym potem i łzami.
Drzwi się otworzyły i wpadła cała ekipa.
Sylwia przesunęła mnie biodrem jak stary wieszak.
— Dojechaliśmy! — wysapała, rzucając torby na gres. — Czajnik stawiaj, dzieci głodne.
— Co się dzieje, Sylwia? — zapytałam spokojnie.
— Remont mamy! Rury, podłogi, kurz. Przenocujemy tydzień.
Spojrzałam na Michała. Udawał, iż ogląda sufit.
— Michał?
— Aniu, no wiesz… Tydzień, tylko tydzień.
— Tydzień — powtórzyłam. — Jedzenie wasze. Dzieci nie biegają po mieszkaniu. Cisza po dziesiątej.
Sylwia przewróciła oczami.
— Jaka Ty sztywna, Anka. Jak strażniczka w więzieniu.
Tak zaczął się koszmar.
Tydzień zmienił się w dwa, potem trzy.
Moje mieszkanie, wykończone z projektantką, zamieniało się w chlew.
W kuchni tłuste ślady, w przedpokoju góra butów.
— Czemu lodówka pusta? — pytała Sylwia, przeszukując półki. — Skoro zarabiasz, mogłabyś się dołożyć.
— Masz kartę, masz Biedronkę — nie podnosiłam wzroku od laptopa.
— Sknera — syknęła, trzaskając drzwiczkami.
Wróciłam raz wcześniej z pracy i zastałam dzieci w mojej sypialni.
Starszy skakał po drogim materacu, młodsza malowała ścianę moim błyszczykiem Chanel.
— Wynocha! — krzyknęłam.
Przybiegła Sylwia. Spojrzała na zniszczenia i wzruszyła ramionami.
— Przesadzasz. To tylko dzieci. Zresztą zostaniemy do lata. Remont się przeciąga.
Michał stał cicho jak mysz.
Zamknęłam się w łazience, żeby nie wybuchnąć.
Wieczorem Sylwia poszła pod prysznic, zapominając telefonu.
Na ekranie wyświetlił się SMS od „Kasia Najem”: „Przelałam za kolejny miesiąc. Mogą zostać do sierpnia?”
Chwilę później powiadomienie z banku: wpłynęło 7000 zł.
Wszystko stało się jasne.
Sylwia wynajmowała swoje mieszkanie, a u mnie żyła na gotowe.
Zrobiłam zdjęcie ekranu. Ręka mi nie drżała.
— Michał, do kuchni — powiedziałam.
Pokazałam mu fotkę. Zbielał.
— Anka… może to pomyłka?
— Pomyłką jest, iż ich jeszcze nie wyrzuciłeś. Do jutra południa albo oni, albo Ty.
Rano Sylwia wyszła na „zakupy”.
— Michał, zabieraj dzieci na długi spacer — powiedziałam.
— Po co?
— Będzie dezynsekcja.
Gdy zniknęli, zadzwoniłam do ślusarza i dzielnicowego.
Ślusarz wymienił zamek w czterdzieści minut.
— Porządny zamek — pochwalił. — Bez szlifierki nikt nie wejdzie.
Spakowałam rzeczy Sylwii i dzieci do czarnych worków.
Pięć worków i dwie walizki stały na klatce.
Dzielnicowy sprawdził moje dokumenty.
— Rodzina? — zapytał.
— Była — odpowiedziałam. — Konflikt majątkowy.
Sylwia wróciła godzinę później, obładowana torbami z Vitkaca.
Zobaczyła worki i zbladła.
— Co to ma być?! To moje rzeczy!
— Bierz i wynocha. Hotel zamknięty.
Chciała wejść, ale dzielnicowy zablokował drzwi.
— Ma pani tu meldunek?
— Jestem rodziną! — krzyczała. — Gdzie Michał?!
Zadzwoniła. Cisza. Nie odebrał.
— Nie masz prawa! — ryczała, upuszczając torbę z nowymi szpilkami.
— Pozdrów Kasię — powiedziałam. — Sprawdź, czy przedłużą najem do sierpnia.
Zamarła.
— Skąd…
— Trzeba blokować ekran, bizneswoman.
— Teraz zbieraj worki i znikasz. jeżeli zobaczę cię bliżej niż kilometr, zgłaszam urzędowi skarbowemu najem bez umowy.
— I policji zgubę pierścionka. Może znajdzie się w jednym z worków.
Pierścionek leżał bezpiecznie w moim sejfie.
Sylwia zbielała jak opłatek.
— Ty suko, Aniu…
Drzwi zamknęły się za mną z cichym kliknięciem nowego zamka.
