Myślałam, iż mąż po prostu ma zły humor.
Tak było, aż znalazłam papiery rozwodowe.
— Gdzie moja niebieska koszula? Ta w paski!
Wiktor stał w sypialni, rozdrażniony, grzebiąc w szafie.
— W praniu — odpowiedziała Marzena z łazienki. — Weź błękitną, też ładna.
— Nie chcę błękitnej! Ile razy mam powtarzać, żebyś prała na czas?!
— Witek, nosiłeś ją przedwczoraj. Wczoraj dopiero uprałam.
— I co z tego? Wiedziałabyś, iż mam zebranie!
Marzena wyszła z łazienki, spojrzała na męża.
Ostatnio wybuchał z byle powodu.
Raz zupa przesolona, raz kurz na telewizorze.
— Chcesz, wyprasuję białą? Pasuje ci.
— Nie trzeba! Sam się ogarnę!
Wiktor wyrwał koszulę z szafy, zapinał guziki drżącymi rękami.
— Witek, co się z tobą dzieje? Od tygodnia jesteś nie swój.
— Nic się nie dzieje. Jestem zmęczony. W pracy nawał.
— Może do lekarza? Ciśnienie sprawdzić?
— Marzena, daj spokój! Nie rób ze mnie chorego!
Chwycił marynarkę i wypadł z mieszkania, trzaskając drzwiami.
Marzena stała sama w pokoju.
W piersi ukłuło ją coś nieprzyjemnego.
Wiktor wcześniej nigdy nie podnosił głosu.
Przez dwadzieścia lat kłótnie można było zliczyć na palcach.
Teraz każdy poranek zaczynał się od pretensji.
W kuchni stygło śniadanie, jak zwykle nietknięte.
Omlet, tosty, kawa — a on znów wyszedł bez jedzenia.
Marzena usiadła przy stole, nalała herbatę.
Trzeba z nim porozmawiać wieczorem, spokojnie.
Może problemy w pracy? Może zdrowie?
Zadzwonił telefon. Przyjaciółka Gosia.
— Cześć! Idziesz dziś na jogę?
— Nie wiem, Gosia. Nie mam ochoty.
— Co się stało?
— Witek jakiś dziwny. Ciągle wkurzony, do wszystkiego się czepia.
— Może kryzys wieku średniego? Mój kupił motocykl i się uspokoił.
— Nie sądzę. Witek nie z takich.
— To praca. Nie przejmuj się, minie.
Marzena odłożyła słuchawkę, próbując uwierzyć w te słowa.
Posprzątała mieszkanie, ugotowała barszcz — ulubioną zupę Witka.
Może smaczny obiad poprawi mu nastrój.
W sklepie wpadła na sąsiadkę Krystynę.
— Marzena! Witka dawno nie widziałam.
— Dużo pracuje. Rano wychodzi, wieczorem wraca późno.
— O, pracuś. Nie to co mój leń.
Marzena uśmiechnęła się, ale w środku czuła niepokój.
Wiktor wcześniej dzwonił, informował, tłumaczył się.
Teraz po prostu wracał, jadł w milczeniu i szedł spać.
Postanowiła posprzątać jego gabinet.
Dawno miała to w planie, ale on nie lubił, gdy ktoś ruszał jego rzeczy.
Dziś wróci późno — można spokojnie posprzątać.
Gabinet był mały, przytulny.
Na ścianie wisiało ich zdjęcie ślubne.
Młodzi, szczęśliwi, patrzący na siebie z miłością.
Przetarła półki, zamiotła podłogę.
Biurka nie chciała ruszać, ale górna szuflada była uchylona.
Wystawał z niej róg teczki.
Chciała ją tylko wsunąć równo.
Na teczce napisano: „Prywatne”.
Marzena zdrętwiała. Jakie tajemnice miałby przed nią Wiktor?
Ciekawość wzięła górę.
Na wierzchu leżała wizytówka: „Marek Kowalski, adwokat, prawo rodzinne”.
Dalej — wydruk: „Jak prawidłowo przeprowadzić rozwód”.
Potem podanie do USC, wypełnione, z jego podpisem.
Marzena usiadła w fotelu. W oczach jej pociemniało.
Rozwód? Wiktor chce się rozwieść?
Przeglądała papiery drżącymi rękami.
Lista majątku. Podział mieszkania. Konta bankowe.
Wszystko przemyślane, rozpisane punkt po punkcie.
Na dole leżała kartka z odręcznymi notatkami.
Pismo Witka: „Powiedzieć po Nowym Roku. Mieszkanie — pół na pół. Samochód — mój. Działka — jej”.
Marzena wpatrywała się w te słowa.
Po Nowym Roku. Za dwa tygodnie.
Wszystko zaplanował, a ona gotowała barszcz i prasowała koszule.
Drzwi się otworzyły. Wiktor wrócił wcześniej niż zwykle.
— Marzena! Jesteś w domu?
Szybko włożyła papiery do teczki, wsunęła do szuflady.
Wyszła z gabinetu, próbując wyglądać spokojnie.
— Jestem. Wcześnie dziś.
— Odwołali zebranie.
Wiktor przeszedł do kuchni, zajrzał do garnka.
— Barszcz? Dobrze.
Usiadł, nalał sobie talerz.
Marzena patrzyła, jak je w milczeniu, jak gdyby nic się nie stało.
Jak gdyby za dwa tygodnie nie miał rozbić jej życia na pół.
