Na podłodze w przedpokoju stały czerwone szpilki.
Nie moje.
Wróciłam z pracy o 21:07.
Michał mówił, iż ma nadgodziny.
Że wróci późno.
To był jego czwarty taki wieczór w tym tygodniu.
Otworzyłam drzwi bez hałasu.
Wcześniej sam naoliwił zawiasy.
Jego dbałość o porządek zawsze mnie czegoś uczyła.
Na podłodze stały szpilki.
Czerwone, z wytartym obcasem przy lewej pięcie.
Na oparciu krzesła wisiała skórzana kurtka.
Czyja?
W salonie grała muzyka.
Stara lista przebojów, znałam ją z liceum.
Ktoś w sypialni się śmiał.
Usiadłam w kuchni, na krześle, które zawsze skrzypi.
Tym razem nie wydało dźwięku.
Wyciągnęłam telefon.
Numer miałam zapisany od dawna.
Znalazłam go na jednym z profili z wakacji na Majorce.
Wybrałam połączenie.
— Słucham?
— Andrzej? Nie znasz mnie.
— Kto mówi?
— Twoja żona siedzi teraz w moim mieszkaniu. Z moim mężem.
Cisza trwała chwilę.
— Adres — powiedział tylko.
Głos miał płaski, jakby go wyrwano ze snu.
Podałam ulicę i numer domu.
Rozłączył się bez słowa.
Siedziałam dalej w kuchni.
Muzyka w salonie wciąż grała.
Czy on wie, co się stanie?
Czy ona się domyśla?
Patrzyłam na szpilki przy drzwiach.
Czerwone jak ostrzeżenie.
Minęło może dwadzieścia minut.
Usłyszałam kroki na schodach.
Ciężkie, pewne, bez wahania.
Dzwonek zabrzmiał krótko, jeden raz.
Wstałam i otworzyłam drzwi.
Stał tam mężczyzna w ciemnej kurtce.
— Ona tu jest? — zapytał tylko.
Skinęłam głową w stronę sypialni.
Przeszedł obok mnie bez słowa.
Z pokoju dobiegł krzyk, potem trzask.
Muzyka nagle ucichła.
Stałam w przedpokoju i patrzyłam na szpilki.
Nie moje, ale już nie jedyne, które tu nie pasowały.
Ciąg dalszy w komentarzach.
