— Naprawdę? — głos Sebastiana zadrżał. Nie ze zdumienia, a z wysiłku. Powstrzymywał słowa, których potem by żałował.
Siedział na skraju kanapy. Patrzył na opakowanie sushi. On i Zofia choćby go nie zaczęli.
— Serio kupiłaś sobie Porsche?
— Nie Porsche, tylko Taycan. Elektryczne — odparła Zofia. Nie podniosła wzroku znad telefonu.
W feedzie jej koleżanka wrzuciła zdjęcie z kongresu w Genewie. Wszyscy w garniturach, ale piją szampana. Jak zawsze.
W mieszkaniu unosił się zapach wasabi i irytacji. Pachniały też świeżo umyte kafelki. Zofia odruchowo przetarła łazienkę przed przyjazdem Sebastiana. Wiedziała, iż to nic nie da.
— Po prostu nie rozumiem, po co ci taki samochód? — Sebastian zerwał się i zaczął krążyć po kuchni.
— Nie jesteś kierowcą rajdowym. Nie jesteś miliarderką. Myślisz, iż ludzie będą cię bardziej szanować? Przez ten kosmiczny statek?
— Tak. Właśnie tak — powiedziała Zofia.
— Będę parkować na porządnych miejscach z ładowarkami. Nie pod chmurką. I nie będę tkwić w korkach, bo Taycan ma adaptacyjny tempomat. To nie jest show, Sebastian. To komfort, bezpieczeństwo i moje pieniądze.
— Słyszałaś, co powiedział tata? — nacisnął Sebastian. Jakby powtarzał formułkę wkuwaną całą noc.
— Niestety, słuch mam jeszcze w miarę sprawny — Zofia odłożyła telefon.
— Stwierdził, iż kobiecie nie wypada mieć takiego auta. Bo to wywołuje niezdrowe emocje wśród mężczyzn. Cytuję.
— Po prostu się martwi. Jest starej daty.
— Jest zardzewiałej daty, Sebastian. I ty też, jeżeli teraz nie powiesz czegoś, co choć trochę przypomina wsparcie.
Sebastian otworzył usta. Chciał coś rzec, ale się powstrzymał. Jakby w środku miał radziecki telewizor. Dźwięk jest, obrazu brak.
— Dlaczego nie mogłaś ze mną tego omówić? Jesteśmy rodziną. Mógłbym…
— Co? Zasugerować KIA Ceed, jak twoja mama? Albo namówić mnie na dziadkowy kombiak?
Uśmiechnął się, ale bez radości.
— Dzięki za zaufanie.
Zofia westchnęła. Spojrzała na niego jak na stołek z pękniętą nogą. Niby jeszcze się trzyma, ale siadać już ryzykownie.
— Sebastian, miałeś kiedyś poczucie, iż możesz robić to, co chcesz? Bez oglądania się na czyjeś opinie? Na oczekiwania? Na humory?
— Nie zarabiam tyle co ty, jeżeli o to ci chodzi.
— Nie chodzi o pieniądze, tylko o wolność.
Wzruszył ramionami. Jakby te słowa wywoływały u niego alergię.
— Przecież wiedziałaś, iż moi rodzice tacy są. Wiedziałaś, na co się piszesz.
— Miałam nadzieję, iż chociaż mnie zaczną szanować. Albo ty.
Cisza w pokoju stała się gęstsza niż wczorajszy fast food z budki przy metrze. Sebastian znów usiadł i spuścił wzrok.
— Po prostu uważają, iż powinnaś być… no, bardziej kobieca.
— Aha. I najlepiej bez prawa jazdy, bez własnego zdania? Z wieczną wdzięcznością za obrączkę?
Zofia gorzko się uśmiechnęła.
— No przepraszam, ja nie jestem dodatkiem do rosołu. Jestem, o zgrozo, niezależną osobą.
Odwrócił się. I w tej chwili, jak w teatrze absurdu, do drzwi zapukano. Zbyt stanowczo jak na kuriera. Zbyt cicho jak na sąsiadkę.
— To mama — wyszeptał Sebastian, wstając. — Chciała wpaść, zobaczyć, jak żyjemy.
— Znalazła się tu przypadkiem? Czy założyła śledzenie na mój samochód? — Zofia uniosła brew i poprawiła bluzkę.
— Po prostu… bądź milsza, dobrze?
— Już jestem jak płyn do kąpieli. A tobie przydałoby się przestać być gąbką.
Drzwi się otworzyły. Helena Stanisławowa weszła z torbą z Frisco. Miała minę osoby, która przychodzi nie w gości, ale na inspekcję.
— No, witajcie, gołąbeczki. Przyniosłam zdrową sałatkę, bez azotanów. Wam by nie zaszkodziło trochę się odżywić.
Rzuciła okiem na Zofię. Wzrok ślizgał się po jej szpilkach.
— A ty czemu taka odświętna? Na bal idziesz?
— Zawsze tak wyglądam. Nie stać mnie na styl emerytki na urlopie macierzyńskim — spokojnie odparła Zofia.
— To do kogo teraz mówisz? — zmarszczyła się Helena Stanisławowa.
— Do abstrakcyjnego wizerunku, niech się pani nie przejmuje. Chyba iż pasuje…
— Sebastian, ty jej pozwalasz tak mówić? — zwróciła się teściowa do syna. Zofię zignorowała jak biurową drukarkę w weekend.
— On nie jest moim nadzorcą. Ani tłumaczem z polskiego na rodzinny — Zofia przeszła obok i zabrała sushi z kuchni.
— Herbaty może się pani napije? Czy od razu przejdziemy do oceny mojego niegodnego samochodu?
— No widzisz, sama rozumiesz — uśmiechnęła się Helena Stanisławowa.
— Nam i Stanisławowi Janowiczowi taki auto bardziej by się przydało. My do rodziny jeździmy, na działki. A tobie po co? Dla blichtru?
— A tak. I dla zemsty. Na was.
Zofia wypowiedziała to cicho, spokojnie. Jak chirurg informujący, iż zapalenie wyrostka przeszło już w zapalenie otrzewnej.
Zapadła cisza. choćby Sebastian zrozumiał, iż stało się coś poważnego.
