— No to teraz zjem porządnie, a nie twoje paskudztwo! — warknął mężczyzna przy szwedzkim stole.
Ale moja odpowiedź na jego talerzu sprawiła, iż zbladł jak ściana.
Kobiety po trzydziestu latach małżeństwa wiedzą jedno.
Mężczyźni dzielą się na dwa typy.
Jedni jedzą wszystko i dziękują.
Drudzy, jak mój Wiesław, krytykują każde danie.
Przez trzydzieści lat słyszałam ciągle to samo.
„Znowu przesoliłaś zupę”, „ziemniaki niedogotowane”.
„U mojej mamy kotlety były puszyste, nie to co twoje podeszwy”.
Skarb, nie mąż, prawda?
Szczerze myślałam, iż nie umiem gotować.
A starałam się, dziewczyny, jak szalona.
Kupowałam książki kucharskie, oglądałam programy kulinarne.
Robiłam żur w kokilkach, kaczkę na Wigilię, barszcz godzinami.
A w zamian wieczna kwaśna mina.
I porównania do jego zmarłej matki.
W ostatnich latach pojawił się nowy problem.
Wiesław z powodu nadwagi zaczął chorować.
Ciśnienie skakało, cholesterol rósł.
Lekarz powiedział wprost: „Jeszcze jeden atak i może się nie podnieść”.
„Nic smażonego, tłustego, słonego. Tylko dieta”.
A kto pilnował tej diety? Oczywiście ja.
Gotowałam na parze, bez oleju, soliłam na talerzu.
On burczał, iż go morzę głodem.
Że karmię go „trawą”.
Ile trzeba mieć cierpliwości?
Kiedy wybraliśmy się na wczasy all inclusive, odetchnęłam z ulgą.
Myślałam — wreszcie odpocznę od kuchenki.
Niech je, co chce, sam zobaczy.
Jakże się myliłam.
Już pierwszego dnia zaczął się koszmar.
Na widok szwedzkiego stołu Wiesław stracił głowę.
Krążył między półmiskami jak sęp.
Jego talerz wyglądał jak dzieło sztuki.
Na dole bigos, na nim karkówka, obok sałatki z majonezem, na wierzchu pizza.
Delikatnie przypominałam:
— Wiesiu, lekarz mówił… ciśnienie… pamiętasz, jak się czułeś?
On machał ręką:
— Nie marudź, kobieto! Jestem na wakacjach!
— Zapłaciłem — jem, co chcę!
— Wreszcie odpocznę od twoich dietetycznych wymysłów!
Siedział naprzeciwko, chrupał głośno, wpychał w siebie wszystko.
Ja grzebałam w listku sałaty jak pielęgniarka przy nieuleczalnym pacjencie.
I śmieszno, i straszno było patrzeć.
Dni mijały. On jadł, ja milczałam.
Chwalił kucharzy, ja milczałam.
Dzwonił do syna, iż „wreszcie się odżywia”.
Ja tylko zaciskałam zęby.
Ale pewnego wieczora puściły mi nerwy.
Jedliśmy kolację.
Wzięłam warzywa i kawałek kurczaka.
Wiesław naładował talerz górą jedzenia.
Przeżuwając karkówkę, mruknął z rozkoszą:
— No to jest jedzenie! Soczyste, prawdziwe!
— Wreszcie zjem porządnie, a nie twoje mdłe paskudztwo!
Mało nie upuściłam widelca.
Trzydzieści lat przy garach — i „paskudztwo”?
Cała złość tych lat uderzyła we mnie jak fala.
Ledwo oddychałam od wściekłości.
„Chcesz porządnego jedzenia? — pomyślałam. — To ci go dam”.
Następnego wieczoru szłam na kolację z uśmiechem myśliwego.
Wiesław niczego nie podejrzewał, wybierał dania.
Podeszłam i słodko szepnęłam:
— Wiesiu, usiądź, odpocznij. Dziś ja się tobą zaopiekuję.
Spojrzał zaskoczony, ale usiadł przy stoliku.
Wzięłam największy talerz. Zaczęło się show.
Nałożyłam trzy najtłustsze, chrupiące żeberka.
Dorzuciłam górę frytek, sałatkę coleslaw, skrzydełka, paszteciki.
Na koniec polałam wszystko keczupem, sosem serowym i musztardą.
Kucharz patrzył na mnie jak na wariatkę.
Pewnie myślał, iż karmię całą drużynę piłkarską.
Zaniosłam to „tłuste cudo” do stolika jak Matka Teresa.
Postawiłam przed Wiesławem z uśmiechem.
— Jedz, kochanie, nie krępuj się.
— Wszystko, co najlepsze — dla ciebie.
— Chciałeś porządnego jedzenia? Proszę bardzo!
— Smacznego, najdroższy!
Powiedziałam to głośno, żeby wszyscy słyszeli.
Ludzie przy sąsiednich stolikach zaczęli się przyglądać.
Wiesław spojrzał na talerz, potem na mnie.
Uśmiech zniknął mu z twarzy.
Zbladł, jakby zobaczył ducha swojej przyszłości.
Milczał długo, zanim sięgnął po widelec.
Zjadł tylko kilka kęsów i odłożył sztućce.
Wieczorem powiedział cicho:
— Może masz rację z tą dietą.
Od tamtej pory już nie narzekał na moje gotowanie.
A ja wreszcie poczułam, iż mnie słyszy.
