Nie jestem z żelaza.
Jestem zwykłą kobietą, która też może mieć kiepski dzień.
Boli mnie głowa, jestem zmęczona, pracuję na pełen etat.
A wieczorem noszę ciężkie siaty z zakupami.
W domu czekają dwaj mężczyźni, dorodni i najedzeni.
Oni myślą, iż jedzenie sama się materializuje w lodówce.
Gdy siły się kończą, zostaje jedno.
Trzeba powiedzieć głośno to, co krzyczy w środku.
Ten dzień był wyjątkowo ciężki.
W biurze był armagedon, szef chodził naburmuszony.
Ledwo doczekałam końca zmiany.
Na przystanku przypomniałam sobie o zakupach.
Lodówka pusta, a w domu czeka mąż Krzysztof i syn Dominik.
Krzysztof ma czterdzieści dwa lata, jest wysoki i barczysty.
Apetyt ma proporcjonalny do gabarytów.
Dominik ma piętnaście lat, trenuje piłkę nożną.
Po treningu znika z talerzy wszystko, co nie zdąży uciec.
Szłam do domu, uginając się pod ciężarem reklamówek.
Przeklinałam siebie, iż tyle narzuciłam.
Głowa pulsowała przy każdym kroku.
Ale nie mogłam nie pójść.
Bo jeżeli nie ja, to kto?
Gdy otworzyłam drzwi, Krzysztof już leżał na kanapie.
Gapił się w telewizor, nie odwrócił głowy.
Ani słowa, ani pytania: „Jak się czujesz?”
Czułam się jak powietrze.
Dominik był jeszcze na treningu.
W milczeniu poszłam do sypialni.
Połknęłam tabletkę i położyłam się.
Choćby piętnaście minut, żeby złapać oddech.
Głowa trochę odpuściła, ale nie do końca.
Czułam się jak rozbity wazon.
Wstałam i poszłam do kuchni.
Słychać było tylko moje kroki i brzęk naczyń.
Ugotowałam makaron z sosem mięsnym, pokroiłam sałatkę.
Prostota i sytość, na finezje nie było czasu.
Dominik wrócił później, zawołałam wszystkich do stołu.
Usiadłam obok i usłyszałam coś, od czego pękło we mnie coś.
„Znowu makaron?” – prychnął mąż.
„Mogłabyś coś bardziej wykwintnego przygotować.”
„A ja bym wolał schabowego” – dodał syn, grzebiąc widelcem w sałatce.
Żaden nie zapytał, jak się czuję.
Żaden nie podziękował.
Wiedzieli, iż boli mnie głowa.
Widzieli, jak wlekłam te siaty.
A powiedzieli tylko: „nam nie smakuje”.
Odłożyłam łyżkę w milczeniu i spojrzałam na obu.
Coś we mnie kliknęło.
„Nie smakuje? Nie jedzcie.”
„Od dziś wszystko się zmienia.”
„Mam dość bycia obsługą hotelową.”
„Chcesz schabowego – smaż sam.”
„Nie będę już dźwigać zakupów i słuchać chrząkania.”
„Gotuję dla wszystkich, ale zmywa jeden, sprząta drugi.”
„Piorę tylko to, co jest w koszu.”
„Brudne skarpety pod łóżkiem – nie mój problem.”
„Raz w tygodniu, w sobotę, idziemy na zakupy razem.”
„Nie jestem wielbłądem, nie jestem tragarzem.”
Wstałam, poprawiłam włosy i ruszyłam do łazienki.
Odwróciłam się w drzwiach.
Koniec dyskusji.
