PAMIĘTAM? NIE MOGĘ ZAPOMNIEĆ! – Pola, muszę ci coś powiedzieć… Pamiętasz moją nieślubną córkę, Anię? – mąż mówił enigmatycznie, co wzbudzało mój niepokój. – Hm… Pamiętam? Tego się nie da zapomnieć! O co chodzi? – usiadłam nerwowo na stołku, przeczuwając kłopoty. – No bo… Ania ze łzami w oczach prosi, żebyśmy zabrali jej córkę, a moją wnuczkę – plątał się mój mąż. – No i z jakiej racji, Szurek? Gdzie ojciec dziecka? Przejadł się gruszek? – byłam już porządnie zaintrygowana. – Widzisz, Ani zostało kilka życia. Ojca dziecka nie ma. Matka wyjechała za granicę, do Stanów, od dawna nie mają kontaktu, są pokłócone na amen. Ani rodziny, ani bliskich… Więc prosi tylko nas, – Szurek spuszczał wzrok, nie patrzył mi w oczy. – I? Co postanowiłeś? Co zamierzasz zrobić? – ja już wiedziałam, jak się zachowam. – Z tobą się radzę, Pola. Jak zdecydujesz, tak będzie, – mąż spojrzał na mnie pytająco. – No ładnie! Nagrzeszyłeś w młodości, a teraz odpowiedzialność za cudze dziecko chcesz zrzucić na mnie! – aż kipiałam ze złości na bezwolność męża. – Pola, przecież jesteśmy rodziną. Musimy podjąć decyzję razem, – Szurek próbował mnie przekonać. – Aha, teraz się przypomniało! Ale jak brykałeś z inną, to się mnie nie radziłeś, choć jestem twoją żoną! – łzy same popłynęły i wybiegłam do drugiego pokoju… [Opowieść o zdradach, rodzinnych sekretach i przebaczeniu, która wstrząśnie niejedną polską rodziną. Gdy przeszłość wraca, a los stawia nas przed dramatycznym wyzwaniem – jak przyjąć do rodziny wnuczkę z nieślubnego związku męża, którego kochało się całe życie, mimo bólu i zdrad.]