Po dziewiętnastu latach moja matka pojawiła się znów teraz chce pieniędzy i dachu nad głową.
Miałem dziesięć lat, gdy zrozumiałem, iż ci, którzy dają nam życie, nie zawsze są tymi, którzy zostają. To nie było stopniowe pożegnanie, nie było łez. Było brutalne.
Jednego dnia miałem dom, rodzinę, rodziców. Następnego zostawili mnie w domu dziecka i odeszli bez słowa.
Żadnych wyjaśnień. Żadnego ostatniego uścisku. Ani jednej obietnicy, iż wrócą.
Pierwsze dni płakałem. Pierwsze tygodnie miałem nadzieję. Pierwsze miesiące czekałem.
Mówiłem sobie, iż to pomyłka, iż wrócą po mnie. Trzymałem się myśli, iż mnie kochają i musieli mieć istotny powód, by mnie zostawić.
Ale nigdy nie wrócili.
Z czasem zrozumiałem, iż nikt po mnie nie przyjdzie. Nikt nie zastanawiał się, gdzie jestem, czy jem do syta, czy zimą marznę w nocy.
Dom dziecka nie był miejscem dla tych, którzy wierzą w złudzenia. Tam nie mówiło się o miłości ani rodzinie uczono nas przetrwać. Widziałem, jak dzieci łamią się pod ciężarem porzucenia, jak gasną im oczy.
Ale ja postanowiłem nie upaść.
Pracowałem, uczyłem się, budowałem swoją przyszłość własnymi rękami. Przysiągłem sobie, iż nigdy więcej nie będę zależny od nikogo.
I udało mi się.
Po latach wyrzeczeń i wysiłku wreszcie miałem wszystko, czego potrzebowałem. Małe mieszkanie w Krakowie, stabilną pracę, samochód. Byłem sam, ale nikogo nie potrzebowałem.
Myślałem, iż pogodzenie z przeszłością. Ale przeszłość ma to do siebie, iż powraca, gdy najmniej się tego spodziewasz.
Cień przeszłości
Wszystko zaczęło się pewnego zwykłego poranka.
Poszedłem po kawę do małej kawiarni w mojej dzielnicy, jak robiłem to każdego dnia. Zapach świeżo zmielonych ziaren unosił się w powietrzu, a świat wydawał się spokojny.
I wtedy ją zobaczyłem.
Kobieta stała po drugiej stronie ulicy. Wpatrywała się we mnie, jej wzrok wbity w moją twarz z taką intensywnością, iż poczułem niepokój.
Odwróciłem wzrok i poszedłem dalej.
Ale następnego dnia była tam znowu.
I kolejnego też.
Zauważyłem ją przed moim blokiem, nieruchomą, wahającą się, jakby chciała wejść, ale brakowało jej odwagi.
W końcu pewnego wieczoru odważyła się podejść.
Marek To ty?
Jej głos drżał, ledwo słyszalny.
Odwróciłem się, i przez chwilę czas stanął w miejscu.
Natychmiast ją poznałem.
Mimo upływu lat, mimo zmarszczek i siwych włosów, wiedziałem, kim jest.
To była ona.
Moja matka.
Kobieta, która mnie porzuciła, teraz chciała zostać
Zaczęła mówić, nie dając mi czasu w reakcję. Jej ton był nerwowy, pospieszny, jakby bała się, iż odejdę, zanim skończy.
Opowiadała, jak życie ją skrzywdziło, jak mój ojciec zaczął pić, jak stracili wszystko.
A potem padła prośba, której się spodziewałem.
Nie mam gdzie się podziać Mogłabym zostać z tobą?
Nie miała nic.
Ani grosza, ani domu, ani rodziny.
I chciała, żebym wpuścił ją do swojego życia.
Mówiła, iż będzie się mną opiekować, gotować, iż będzie matką, którą nigdy nie była.
Jakby wszystko dało się wymazać jednym słowem.
Słuchałem. Patrzyłem, jak łzy spływają jej po twarzy.
Ale we mnie nie było już nic.
Ani gniewu.
Ani litości.
Tylko ogromna pustka.
Decyzja, która wszystko zmieniła
Porzuciłaś mnie. Mój głos był spokojny, ale zimny. Odeszłaś i choćby się nie obejrzałaś. Dlaczego myślisz, iż masz prawo wracać teraz?
Jej wzrok przygasł, a ramiona opadły.
Marek Popełniłam błąd Bałam się Byłam zagubiona Ale ty jesteś moim synem.
Uśmiechnąłem się gorzko.
Byłem twoim synem dziewiętnaście lat temu. Dziś jestem dla ciebie obcy.
Wyciągnęła rękę, szukając kontaktu, nadziei.
Odstąpiłem.
Proszę Nie mam już nikogo.
Zawahałem się. Przez ułamek sekundy.
Może ktoś inny wpuściłby ją.
Może ktoś inny uwierzyłby jej słowom.
Ale nie ja.
Nie z nią.
Ona podjęła swoją decyzję dawno temu.
Teraz był czas na moją.
Nie szukaj mnie nigdy więcej.
Nie nalegała.
Tylko spuściła głowę.
Potem odwróciła się i odeszła.
Patrzyłem, jak znika na końcu ulicy, czekając, aż poczuję coś.
Cokolwiek.
Ale nie było nic.
Ani ulgi.
Ani żalu.
Tylko absolutna cisza.
Gdyby została tamtego dnia, może byłbym kimś innym.
Może poznałbym, co to znaczy mieć rodzinę.
Ale nigdy się tego nie dowiem.
Przeszłości nie da się zmienić. Ale przyszłość?
Należy do mnie.
I wybieram iść dalej. Sam.
