— Przecież mnie nie kochałaś. Wyszłaś za mnie bez miłości. Teraz mnie zostawisz, kiedy zachorowałem……

Przecież ty mnie nigdy nie kochałaś. Bez miłości za mnie wyszłaś. Teraz mnie zostawisz, kiedy zachorowałem…

Nie zostawię! powiedziała Małgorzata i objęła Pawła. Jesteś najlepszym mężczyzną! Za nic cię nie zostawię…

Nie wierzyłem, iż to prawda. Miałem wtedy naprawdę kiepski nastrój…

Małgorzata była żoną przez dwadzieścia pięć lat, a przez ten cały czas wzbudzała zainteresowanie u mężczyzn. Już jako dziewczyna należała do najbardziej lubianych.

Nie tylko w młodości! Jeszcze w podstawówce niemal wszyscy chłopcy biegali właśnie za Małgosią. A przecież nie była żadną wielką pięknością.

A jednak nigdy nie rozstała się z mężem, choć był człowiekiem skomplikowanym i nie zawsze łatwym.

Żyli z Andrzejem aż do samego końca. Wychowali córkę, wydali ją za mąż. Młody zięć zabrał Oliwię aż do Niemiec, teraz przesyłają piękne zdjęcia i zapraszają do siebie. Ani Małgosia, ani Andrzej jakoś się tam nie wybrali… może jeszcze kiedyś Małgosia pojedzie, Andrzeja już zabrakło.

Andrzej zginął w wypadku samochodowym. Bezsensownie potem dowiedziałam się, iż prawdopodobnie zasłabł za kierownicą. Chwyciło serce, spanikował i nie opanował auta.

Może stracił przytomność? zastanawiałem się.

Teraz już się nie dowiemy westchnęła Ola, lekarz z zawodu. Oficjalna przyczyna: rozległe obrażenia, nie do pogodzenia z życiem.

Małgosia była wtedy w szoku. Przyjaciółka Ola pomogła jej wszystko zorganizować.

To ona dowiedziała się szczegółów przez własne kontakty. Andrzeja pochowano i Małgosia została sama w dużym domu, budowanym przez całe życie wspólnie z mężem.

Dla dwojga dom jak dom, w razie gości wcale nie za wielki. Ale dla jednej osoby dla kobiety za duży, a i ciężar na duszy.

Dom to dom. W nim ręka mężczyzny potrzebna…

Oliwia przyjechała pożegnać się z ojcem. Zaczęła rozmowę z matką o sprzedaży domu, kupnie mieszkania i ewentualnym przeprowadzce Małgosi do niej.

Nie ma mowy! zawołała Małgosia. Nie po to budowałam ten dom, żeby go teraz sprzedawać. I do tej waszej Niemiec też nie pojadę. Widziałam już Niemcy…

Mamo!

Oj ty, Oluniu! uśmiechnęła się Małgosia przez łzy. Taki żart.

Skoro żartujesz, to chyba nie jest aż tak źle…

Wszystko było zresztą takie niejednoznaczne, jak sam nieboszczyk. Z jednej strony Andrzej był troskliwym i kochającym mężem.

Z drugiej człowiekiem humorów. Potrafił w złym nastroju zjeść Małgosię całą, a potem przepraszał. Małgosia zawsze umiała przejść ponad tym. I tak żyli dwadzieścia pięć lat! Można oszaleć…

Ola wróciła do siebie jej mąż dużo pracował, a ona dbała o domowe ognisko. Małgosia została sama.

Chociaż znała siebie wiedziała, iż to nie potrwa długo.

I rzeczywiście opłakiwała stratę przez pół roku, a gdy w końcu wytarła łzy, okazało się, iż wokół już zebrało się kilku adoratorów.

Nawet mama Małgosi się niekiedy dziwiła tej atrakcyjności córki.

Co oni w tobie widzą? Padają jak muchy! Przecież ty nie wyglądasz jak modelka…

Jesteś dobra, mamo śmiała się Małgosia, malując usta. Uroda to nie wszystko. Kobieta musi mieć wdzięk i coś w sobie.

Idź już, kobieto, baw się! Bo kawaler się znudzi i pójdzie.

Przyjdzie drugi wzruszyła ramionami Małgosia.

Mijały lata, od tamtej rozmowy z matką prawie trzydzieści. Nic się nie zmieniło. Kobiety narzekają, iż nie ma wolnych mężczyzn, iż po czterdziestce nie ma z kim się związać.

Małgosia nie rozumiała tego problemu. Miała czterdzieści sześć lat i miała… dwóch zalotników obaj w porządku.

Serce ciągnęło ją do Marcina. Bardzo się jej podobał z wyglądu i w rozmowie. Przystojny, inteligentny. Ciekawie się z nim dyskutowało, nie wstyd pokazać się z nim gdziekolwiek.

Sęk w tym, iż Marcin był mistrzem rozmowy. Małgosia pokochała go niemal uszami, ale rozum i doświadczenie mówiły jej ten człowiek nie nadaje się do życia. Już nie do jej wielkiego domu.

Drugi kandydat, Paweł, był prostym, silnym facetem. Taki, który jak trzeba, wypije szklankę wódki, ale wszystko w rękach mu rośnie i działa. Facet ze złotą ręką, łagodny, ale twardy w środku.

Dla żony byłby cichy, łagodny jak szczeniak, ale gdyby trzeba, to i góry by przeniósł. Małgosia jednak mniej go lubiła taka już logika kobiet.

Bo przecież Paweł nie prawił pięknych przemówień. Na trzeźwo był milczący. Dopiero wypity rozgadał się, opowiadał dowcipy, wspominał interesujące historie.

Prawdą jest, iż Paweł lubił wypić, ale rano brał się w garść. Oblewał się zimną wodą i od nowa ruszał do życia. Mało mówił, ale rzeczowo. To jego Małgosia wybrała.

Marcin się obraził za swoje gładkie słowa, które spaliły na panewce, i odszedł.

Małgosia wyszła za Pawła, co go uszczęśliwiło po uszy. Na weselu wypił za dużo, śpiewał i tańczył do upadłego.

Ale dałaś czadu śmiała się Ola. Rok po śmierci Andrzeja, a już masz nowego. Nic się u ciebie nie zmienia! Inne babki latarką szukają faceta, a ty, Małgośka, tylko się pokażesz i już!

Powiedz jeszcze: „Co oni w tobie widzą? Ty przecież nie jesteś żadna piękność!”

Daj spokój… chociaż muszę przyznać: zawsze byłaś podejrzanie popularna.

Sama nie wiem, Olka. Idź do mamy, zapytaj.

Puściła do niej oczko i poszła tańczyć z mężem akurat podszedł, poprosił. Tańcząc, w głowie przeganiała ostatnie wątpliwości.

I co z tego, iż Paweł prosty chłop? A jaki silny i złotoręki. Wygląda całkiem nieźle. A jeżeli milczy może i lepiej.

Gdybym wybrała Marcina, co z tego? Z ładnych słów jeszcze nikt się nie najadł.

Po kilku miesiącach Paweł zmienił ogród Małgosi w zaczarowany zakątek. Wyciął zbędne drzewa.

Wyrównał ziemię. Zrobił klomby. Zbudował altankę. I dom trochę odżył pod jego rękami.

Nie, Małgosia dobrze wybrała. Idealnie.

Paweł też zarabiał nieźle. Starał się zaskakiwać Małgosię prezentami.

Porównała kilka lat życia z Pawłem z dwudziestoma pięcioma z Andrzejem i żałowała, iż nie spotkała Pawła wcześniej. Złoty człowiek!

Latem wieczorami grillowali w altanie, gdzie Paweł postawił ładny, drewniany stół i ławki.

Małgosia po szaszłyku mrużyła oczy jak najedzony kot. Paweł tylko się uśmiechał.

Paweł, o co chodzi?

Nic. Po prostu się cieszę.

Jego pierwsza żona była marudna. Już nie wierzył, iż spotka jeszcze taką kobietę.

Cieszyli się szczęściem przez cztery lata, aż Paweł nagle zaczął czuć się coraz gorzej…

Szybko się męczył. Tracił na wadze bez powodu. Kiedy coś wypił (a lubił czasem), to już całkiem źle się czuł.

Paweł, musisz iść do lekarza! naciskała Małgosia. Na co czekasz? Coś jest nie tak!

Daj spokój, Małgoś! Samo przejdzie!

Co za średniowiecze? Jak nie przejdzie? Co, boisz się jak większość facetów lekarzy?

Nie… Paweł nie chciał powiedzieć, czego się naprawdę boi. A bał się jednego iż jeżeli poważnie zachoruje, Małgosia go zostawi. Nie będzie chciała żyć z chorym.

Nie był głupi. Wiedział, dlaczego Małgosia za niego wyszła z rozsądku, nie z wielkiej miłości. A on ją kochał! Na przekór wszystkiemu.

Zobaczył ją kiedyś w sklepie zagubioną, szukającą portfela. I zakochał się od razu. Jej rozkojarzenie było tak poruszające…

Od razu miał ochotę podejść, wziąć ją pod rękę i chronić przez całe życie. I choć jego matka powiedziała:

To już twoja decyzja, synu. Tylko nie rozumiem nie taka młoda, nie taka ładna. Każda młoda poszłaby za tobą!

Ale Paweł nikogo poza Małgosią nie potrzebował. I teraz, kiedy naprawdę był chory, czy Małgosia go zechce?

Nie przekonała go do lekarza. Była sobota. Przyszła Ola z mężem, Borysem. Paweł z Borysem pili piwo, grillowali. Na kuchni, przy sałatce, Ola powiedziała do Małgosi:

Paweł chyba chory?

Sama nie wiem! Proszę go o lekarza, a on ani myśli! Ty jesteś lekarką powiedz, jest coś nie tak?

Trochę gorzej wygląda. Schudł. Skóra jakaś żółtawa.

O Boże! Olinko, błagam, namów go na lekarza. Może ciebie posłucha?

Ola spojrzała uważnie na Małgosię.

Małgoś… kochasz go? Pamiętam twoje rozterki…

Małgosia ugryzła się w język.

Ale Ola nie zdążyła go przekonać Paweł zemdlał w trakcie biesiady. Pogotowie, Małgosia z nim. Nie odzyskiwał przytomności, trzymała za rękę, modliła się.

Zabrali go na stół prawie od razu.

Guz na wątrobie.

Rak?! przestraszyła się Małgosia.

Czekamy na wyniki.

Na szczęście guz był łagodny, ale osiągnął już solidny rozmiar, gdy trafił na stół.

Lekarze zabronili Pawłowi prawie wszystkiego, uprzedzili, iż rekonwalescencja potrwa. I nie wiadomo, czy wróci do pełni sił lata nie te.

Paweł popadł w przygnębienie. W szpitalu odwiedziła go matka.

Małgosia była w pracy, mama przyszła w dzień, przyniosła jedzenie, które Paweł mógł jeść lista króciutka.

Synu, nie poznaję cię! powiedziała Jadwiga. Co się tak martwisz? Przecież żyjesz. Raka nie ma. Jedz te kotleciki.

Nie mogę…

Musisz! Co się dzieje? Małgosia przychodzi?

Przychodzi… jeszcze.

Myślisz, iż cię zostawi? Byłaby głupia!

Ja już nic nie mogę. choćby pracować nie wolno. Pięćdziesiąt lat dopiero skończę, a czuję się jak inwalida. Kto potrzebuje inwalidy?

Co tu się dzieje? wparowała Małgosia. Na cały oddział krzyczycie. Dzień dobry, pani Jadwigo.

Idę już chyba. Do widzenia, Małgosiu.

Co się dzieje?

Mama Pawła machnęła ręką i wyszła. Małgosia umyła ręce i podeszła do Pawła.

Czemu taki zły, inwalido? Ręce, nogi masz. Jaki z ciebie inwalida? Reszta się zagoi. Wiesz, co czytałam o wątrobie?

Co?

Wątroba się regeneruje. jeżeli zostaje pięćdziesiąt jeden procent odrasta. Ty masz sześćdziesiąt procent. Daj sobie czas! Wszystko będzie dobrze.

Ale czy mam ten czas?

Co? nie zrozumiała Małgosia.

Czas, mówię.

Paweł, czy coś ukrywasz? Lekarze? Coś mi nie powiedzieli?

Nie o to chodzi…

Paweł wrócił do domu. Zaczął się najtrudniejszy okres. Wystarczyło, iż zrobił coś fizycznie i już się męczył. To bolało go najbardziej.

Zbliżały się urodziny, które napawały go smutkiem. Nie zje, nie wypije. Cóż za radość!

Małgosia zdawała się nie zauważać, iż się męczył, wspólnie z chęcią jadła dietetycznie.

Małgoś… zebrał się na odwagę. Co teraz z nami będzie?

Jak to co? zdziwiła się.

No… Ja tak powoli zdrowieję. Chyba mnie zostawisz, co? Powiedz lepiej od razu.

A niby dlaczego? Jest mi z tobą najlepiej.

To kiedy byłem sprawny. Teraz co dobrego? Sam sobie jestem męczący.

Głupoty! Weź się w garść!

Staram się. Ale co to za życie? Dwa razy młotkiem i zmęczony jak pies.

Małgosia podeszła do niego i objęła go od tyłu. Oparła policzek o jego kark.

Kocham cię. Nigdy cię nie zostawię. Nie spiesz się z wyzdrowieniem. Niech idzie, jak idzie.

Kochasz? Naprawdę?

Naprawdę.

Małgosia nie zostawiła Pawła. On powoli wraca do zdrowia.

Urodziny przygotowała mu bez alkoholu, żeby nie było mu przykro.

Przyszło kilku znajomych, posiedzieli w altanie, pograli w gry planszowe.

To ci się żona trafiła, Pawle chwalili przyjaciele.

Idziecie chyba się upić teraz za moje zdrowie, co? śmiał się Paweł.

Pośmiali się, rozeszli do domów. Wieczorem siedzieli z Małgosią na ganku, patrząc w gwiazdy. Byli szczęśliwi. Tego wieczoru po raz pierwszy od miesięcy poczułem się lepiej.

Uwierzyłem, iż pozostało dla mnie nadzieja. I iż żona naprawdę mnie nie zostawi. Objąłem ją mocniej.

Co się dzieje, Pawle?

Jest dobrze! odpowiedziałem.

No, w końcu parsknęła Małgosia i pocałowała mnie w policzek.

I byliśmy szczęśliwi…

Ilekroć wracam w myślach do tych wszystkich wydarzeń, wiem jedno: w życiu naprawdę najważniejsi są ludzie, którzy w trudnych chwilach zostają przy nas. Trzeba doceniać to, co się ma, zamiast szukać szczęścia gdzie indziej.